PL 17, col. 983
De poenitentia (Auctor incertus), J. P. Migne
dulcem animum miserabilis ruina castrorum: objicit
se auctorem facti telo supplicii, et induit contra
saevientem justitiae machaeram confessionis loricam,
puniendum se magis instans inter punitos exclamat,
et optat in se derivari sententiam, ut
possit a populo revocare fracturam. Ecce sum ego,
inquit, ego pastor peccavi, et ego male feci: grex
autem hic quid fecit? In me manum tuam converte, et
domum patris mei [(II Reg. XXIV, 17)]
. Ecce satisfactionis
officio poena percellitur, et in armis confessionis
indignatio propugnatur; ut nec in eum ulterius vindicta
procederet, et erga populum quassatio coelitus
effusa quiesceret. Uno actu poenitentiae et sibi mercatus
est pietatem, et a populo suspendit protinus
ultionem, ut merito veniae condonatus cantaverit
dicens: Dixi, confitebor adversum me iniquitatem
meam Domino, et tu remisisti impietatem peccati mei [(Psal. XXXI, 5)]
;
quia cum assisteret sub desperatione
convicti, dignus reputari meruit expiari. Sed
premit te tuorum enormitas peccatorum; et eorum
ditione captivus, in coelum oculos non audes attollere.
Probo quidem conscientiae metum, non laudo
consilium: sed malo te super indulgentiae consecutione
suspectum, non de salutis reparatione penitus
desperatum.
CAPUT X.--
Tenet enim quamdam confessionis
partem supplicandi confusio, quae suorum conscia
peccatorum non de Auctoris remissione dubitat, sed
de magnitudine sui sceleris erubescit, reatum enim
agnovisse confessionis initium est, et proximum fit
veniae, quod stimulat poenitudo. Sed retro agit me
meorum, inquies, abundantia peccatorum. Quin immo
tanto magis insistendum est confessionis officio,
quanto peccatorum sarcinis es oneratus; ut quod
per amicitiam non es dignus exigere, per impudentiam
valeas obtinere. Audis enim in Evangelio
Dominum dixisse quia, cui pusillum dimittitur, minus
diligit [(Luc. VII, 47)]
. Deinde impium facis Deum, si
putas eum repudiare conversum, et affectum negare
redeunti, a quo scias perditos affectu commiserationis
inquiri. Hoc Apostolus probat dicens: Et
si nos infideles exstiterimus, ipse fidelis perseverabit,
negare se ipsum non potest [(I Tim. II, 12)]
. An nescis
novies tentatum in eremo Dominum distulisse vindictam,
nec ipsa decima tentationis vice damnare
potuisse duritiam, si praeteritis novem culpis, egisset
populus poenitentiam, ipso dicente: Ecce jam decies
exacerbant me in deserto hoc [(Num. XIV, 27)]
? Lege
librum Judicum, et invenies innumeris vicibus filios
Israel coram Domino fecisse maligna, et traditos incursibus
nationum: sed iterum conversum populum
per electos duces de captivitatibus variis liberatum,
nec vindicari potuisse commissa, si toties factum
sequeretur competens poenitentia; 596 quia licet
poenalis correctio non deesset, non erat tamen perditionis
abscissio, sed conversionis oratio. Cum
se auctorem facti telo supplicii, et induit contra
saevientem justitiae machaeram confessionis loricam,
puniendum se magis instans inter punitos exclamat,
et optat in se derivari sententiam, ut
possit a populo revocare fracturam. Ecce sum ego,
inquit, ego pastor peccavi, et ego male feci: grex
autem hic quid fecit? In me manum tuam converte, et
domum patris mei [(II Reg. XXIV, 17)]
. Ecce satisfactionis
officio poena percellitur, et in armis confessionis
indignatio propugnatur; ut nec in eum ulterius vindicta
procederet, et erga populum quassatio coelitus
effusa quiesceret. Uno actu poenitentiae et sibi mercatus
est pietatem, et a populo suspendit protinus
ultionem, ut merito veniae condonatus cantaverit
dicens: Dixi, confitebor adversum me iniquitatem
meam Domino, et tu remisisti impietatem peccati mei [(Psal. XXXI, 5)]
;
quia cum assisteret sub desperatione
convicti, dignus reputari meruit expiari. Sed
premit te tuorum enormitas peccatorum; et eorum
ditione captivus, in coelum oculos non audes attollere.
Probo quidem conscientiae metum, non laudo
consilium: sed malo te super indulgentiae consecutione
suspectum, non de salutis reparatione penitus
desperatum.
CAPUT X.--
Tenet enim quamdam confessionis
partem supplicandi confusio, quae suorum conscia
peccatorum non de Auctoris remissione dubitat, sed
de magnitudine sui sceleris erubescit, reatum enim
agnovisse confessionis initium est, et proximum fit
veniae, quod stimulat poenitudo. Sed retro agit me
meorum, inquies, abundantia peccatorum. Quin immo
tanto magis insistendum est confessionis officio,
quanto peccatorum sarcinis es oneratus; ut quod
per amicitiam non es dignus exigere, per impudentiam
valeas obtinere. Audis enim in Evangelio
Dominum dixisse quia, cui pusillum dimittitur, minus
diligit [(Luc. VII, 47)]
. Deinde impium facis Deum, si
putas eum repudiare conversum, et affectum negare
redeunti, a quo scias perditos affectu commiserationis
inquiri. Hoc Apostolus probat dicens: Et
si nos infideles exstiterimus, ipse fidelis perseverabit,
negare se ipsum non potest [(I Tim. II, 12)]
. An nescis
novies tentatum in eremo Dominum distulisse vindictam,
nec ipsa decima tentationis vice damnare
potuisse duritiam, si praeteritis novem culpis, egisset
populus poenitentiam, ipso dicente: Ecce jam decies
exacerbant me in deserto hoc [(Num. XIV, 27)]
? Lege
librum Judicum, et invenies innumeris vicibus filios
Israel coram Domino fecisse maligna, et traditos incursibus
nationum: sed iterum conversum populum
per electos duces de captivitatibus variis liberatum,
nec vindicari potuisse commissa, si toties factum
sequeretur competens poenitentia; 596 quia licet
poenalis correctio non deesset, non erat tamen perditionis
abscissio, sed conversionis oratio. Cum