PL 170, col. 342
De incendio oppidi Tuitii (Rupertus Tuitiensis), J. P. Migne
Mirum, unde mortalium animis tanta cupiditas
terrenae altitudinis, sive munitionis terrenum fundamentum
habentis, cum sint brevis vitae, multoque
angustioris quam fuit vita priscorum hominum, quorum
primus, Cain, civitatem aedificavit [(Gen. IV)] . Et
quid dicam? Fuitne unquam aliquis ex omni numero
sanctorum, sive laudabilium virorum, qui civitatem
terrenam, sive castellum terreni fundamenti aedificaverit,
teste Scriptura, quales laudare proponens
vir sapiens, scilicet, Jesus filius Syrach: Laudemus,
ait, viros gloriosos et parentes nostros in generatione
sua? [(Eccli. XLIV.)]
Quinimo ut claro signaretur testimonio,
terrenas munitiones, qualium primus, ut
jam dictum est, auctor exstitit Cain, nunquam Deo
fuisse complacitas, primo omnium civitatum, quam
transito Jordane filii Israel obtinuerunt, qui utique
filii erant peregrinorum, scilicet sanctorum patriarcharum,
qui manentem civitatem hic habere noluerunt,
sed futuram inquisierunt [(Hebr. XIII)] , funditus
corruit, nutu vel judicio Dei, nullis impacta machinis,
sed solum sacris personantibus tubis Josue
prosequente, in quo erat Spiritus Domini, atque
dicente: Maledictus vir coram Domino, qui suscitaverit
et aedificaverit Hiericho. In primogenito suo
fundamenta illius jaciat, et in novissimo liberorum
ponat portas ejus [(Josue. VI)]
. Quod et factum est:
Nam in diebus Achab regis Israel, ait Scriptura, aedificavit Achiel de Bethel Hiericho.
In Abiram
primitivo suo fundavit eam, et in Segub novissimo
posuit portas ejus, juxta verbum quod locutus fuerat
Dominus in manu Josue filii Nun [(III Reg. XVI)]
. Tale
judicium civitas subiit, quae populo Dei, sive arcae
Domini Jordanem transeunti prima obstitit. Nunquid
vero caeterae civitates Chananaeorum melioris erant
meriti, ut non et ipsae similiter ruerent ad ingressum
ejusdem populi Dei? Non utique sed tempus nondum
erat, et in una civitate terrena quid caetera quoque
gentium molimina mererentur, significatum esse
sufficiebat.
CAPUT XI.
Fratres mei, secundum Scripturam dicentem:
Et sola vexatio dabit intellectum auditui [(Isa. XXVIII)]
,
fere mihi contigit. Vexatio namque, quam vidistis
me perpeti, quam audistis in dolore vocis quasi
parturientis toto anno, imo et fere toto biennio
priusquam inundaret hoc flagellum incendii, dedit
intellectum auditui. Occasio enim mihi fuit, quatenus
melius intelligerem id, quod verum est conditores
civitatum terrenarum male in Scripturis sanctis, et
ante et post diluvium denotari tanquam architectos
sive municipes adversae civitatis, quae contraria est
civitati Dei viventis, Hierusalem coelestis, videlicet,
ante diluvium dicendo: Et aedificavit Cain civitatem,
quam vocavit ex nomine filii sui Enoch [(Gen. IV)]
. Et
post diluvium dicendo: Nemroth coepit esse potens
in terra; fuit autem principium regni ejus Babylon.
De terra illa egressus est Assur, et aedificavit civitatem
Niniven et plateas civitatis [(Gen. X)]
, et ob
terrenae altitudinis, sive munitionis terrenum fundamentum
habentis, cum sint brevis vitae, multoque
angustioris quam fuit vita priscorum hominum, quorum
primus, Cain, civitatem aedificavit [(Gen. IV)] . Et
quid dicam? Fuitne unquam aliquis ex omni numero
sanctorum, sive laudabilium virorum, qui civitatem
terrenam, sive castellum terreni fundamenti aedificaverit,
teste Scriptura, quales laudare proponens
vir sapiens, scilicet, Jesus filius Syrach: Laudemus,
ait, viros gloriosos et parentes nostros in generatione
sua? [(Eccli. XLIV.)]
Quinimo ut claro signaretur testimonio,
terrenas munitiones, qualium primus, ut
jam dictum est, auctor exstitit Cain, nunquam Deo
fuisse complacitas, primo omnium civitatum, quam
transito Jordane filii Israel obtinuerunt, qui utique
filii erant peregrinorum, scilicet sanctorum patriarcharum,
qui manentem civitatem hic habere noluerunt,
sed futuram inquisierunt [(Hebr. XIII)] , funditus
corruit, nutu vel judicio Dei, nullis impacta machinis,
sed solum sacris personantibus tubis Josue
prosequente, in quo erat Spiritus Domini, atque
dicente: Maledictus vir coram Domino, qui suscitaverit
et aedificaverit Hiericho. In primogenito suo
fundamenta illius jaciat, et in novissimo liberorum
ponat portas ejus [(Josue. VI)]
. Quod et factum est:
Nam in diebus Achab regis Israel, ait Scriptura, aedificavit Achiel de Bethel Hiericho.
In Abiram
primitivo suo fundavit eam, et in Segub novissimo
posuit portas ejus, juxta verbum quod locutus fuerat
Dominus in manu Josue filii Nun [(III Reg. XVI)]
. Tale
judicium civitas subiit, quae populo Dei, sive arcae
Domini Jordanem transeunti prima obstitit. Nunquid
vero caeterae civitates Chananaeorum melioris erant
meriti, ut non et ipsae similiter ruerent ad ingressum
ejusdem populi Dei? Non utique sed tempus nondum
erat, et in una civitate terrena quid caetera quoque
gentium molimina mererentur, significatum esse
sufficiebat.
CAPUT XI.
Fratres mei, secundum Scripturam dicentem:
Et sola vexatio dabit intellectum auditui [(Isa. XXVIII)]
,
fere mihi contigit. Vexatio namque, quam vidistis
me perpeti, quam audistis in dolore vocis quasi
parturientis toto anno, imo et fere toto biennio
priusquam inundaret hoc flagellum incendii, dedit
intellectum auditui. Occasio enim mihi fuit, quatenus
melius intelligerem id, quod verum est conditores
civitatum terrenarum male in Scripturis sanctis, et
ante et post diluvium denotari tanquam architectos
sive municipes adversae civitatis, quae contraria est
civitati Dei viventis, Hierusalem coelestis, videlicet,
ante diluvium dicendo: Et aedificavit Cain civitatem,
quam vocavit ex nomine filii sui Enoch [(Gen. IV)]
. Et
post diluvium dicendo: Nemroth coepit esse potens
in terra; fuit autem principium regni ejus Babylon.
De terra illa egressus est Assur, et aedificavit civitatem
Niniven et plateas civitatis [(Gen. X)]
, et ob