PL 171, col. 1463
In nullo tamen ex ipsis omnia continebantur Marbodi opuscula, sed quzdam tantum in uno, quzedam in altero. Unde sane in eorum recensione non modicus nobis incubuit labor, dum ad textus emendationem sæpius unum volvere et revolvere compulsi sumns.
In exemplari porro Redonensi sola præceptorum exempla metrice proſerebantur, non ipsa præcepia u e manuscriptis Andegavensi, Gemmeticensi, Beccensi et -Turonensi, qui nobis ex insigni Sancti atiani ecclesia ultimus obtigit, supplere curavimus.
editis, et aliis e manuscriptis erutis, superaddidimus. gemmis seu lapillis, qui cum czteris in editione Redonensi sub ejus nomine prodiit anno 1524, et. quem ulo post, anno scilicet 1531, Pictorius Willigensis suis scholiis Friburgi editis, et anno 1839 Alardus mstelo-lamensis suis commentariis illustravit.
Et quidem hujus interpretationis primos tantum versus, quasi ad illius ævi idiomatis edere nobis mens fuerat, verum plurium antiquitatis studiosorum consilio mou, illam ex intregro e landam censuimus, 1381-1382 quam ipsi velut authenticum antique, licet + locutionis nandum existimaverunt.
"Onatis vero et quantus ſuerit Marbodus, e pluribus præeipue diplomatibus in archivo monasterii Sancu Albini Andegavensis asservalis liquet, quorum copiam nobis amplam ſecit eruditus noster R.
jor ſaetus, illam ratam habet. Ejus porro familia nobilitatem innuere videtur Ulgerius episcopus Ande- gavensis, cum in ejus elogio ſunebri, quod inſra dabimus, asserit quod abus erat, quorum decus erat Andegavorum.
» De qua non improbabile videtur exortam per avos et proa vos ſuisse, illustrissimam M: dorum ſamiliam, vulgo dictam de Marbeuf, qui nune etiam supremos in suprema Armorice curia magistra- tus summa cum integritate exercent, regis obsequio semper.
In exemplari porro Redonensi sola præceptorum exempla metrice proſerebantur, non ipsa præcepia u e manuscriptis Andegavensi, Gemmeticensi, Beccensi et -Turonensi, qui nobis ex insigni Sancti atiani ecclesia ultimus obtigit, supplere curavimus.
editis, et aliis e manuscriptis erutis, superaddidimus. gemmis seu lapillis, qui cum czteris in editione Redonensi sub ejus nomine prodiit anno 1524, et. quem ulo post, anno scilicet 1531, Pictorius Willigensis suis scholiis Friburgi editis, et anno 1839 Alardus mstelo-lamensis suis commentariis illustravit.
Et quidem hujus interpretationis primos tantum versus, quasi ad illius ævi idiomatis edere nobis mens fuerat, verum plurium antiquitatis studiosorum consilio mou, illam ex intregro e landam censuimus, 1381-1382 quam ipsi velut authenticum antique, licet + locutionis nandum existimaverunt.
"Onatis vero et quantus ſuerit Marbodus, e pluribus præeipue diplomatibus in archivo monasterii Sancu Albini Andegavensis asservalis liquet, quorum copiam nobis amplam ſecit eruditus noster R.
jor ſaetus, illam ratam habet. Ejus porro familia nobilitatem innuere videtur Ulgerius episcopus Ande- gavensis, cum in ejus elogio ſunebri, quod inſra dabimus, asserit quod abus erat, quorum decus erat Andegavorum.
» De qua non improbabile videtur exortam per avos et proa vos ſuisse, illustrissimam M: dorum ſamiliam, vulgo dictam de Marbeuf, qui nune etiam supremos in suprema Armorice curia magistra- tus summa cum integritate exercent, regis obsequio semper.