PL 180, col. 876
De misericordia et justitia (Algerus Leodiensis), J. P. Migne
est: Laqueus juvenum omnes vos [(Isa, XLII. 22)]
. Et
rursum: Maledictus puer centum annorum [(Isa.
LXV, 20)]
. Ecce, ut auctoritatem habeamus, nos regulam
et praecepta sanctorum ad congruum et rerum
intellectum posse restringere, quod Paulus dicit
absolute et quasi universaliter. » Haec Gregorius
non ad omnes, sed ad quasdam tantum seniorum
culpas non increpandas restringit.
CAP. XLVIII. Quod non nocet bonis, etsi sacramenta cum malis etiam cognitis communicent.
Sed ut haec dicta sint, de toleranda vel vitanda
cohabitatione malorum, quid tenendum est de comparticipatione
sacramentorum cum illis? Augustinus
contra Donatistas: « Quos corrigere non valemus,
etiamsi necessitas cogit, pro salute caeterorum
ut Dei sacramenta nobiscum communicent toleremus.
Peccatis tamen eorum non communicemus:
quod non fit nisi consentiendo et favendo. Communio
malorum non maculat aliquem participatione
sacramentorum, sed consensione factorum. » Item
Augustinus ad Emeritum [(epist. 87, n. 2)] : « Et illud
non est tacendum, etiam cognitos malos bonis non
obesse in Ecclesia, si eos a communione prohibendi
aut potestas desit, aut aliqua ratio impediendae pacis
impediat. » Item ad Emeritum [(n. 3)] : « Manifestum
est non hoc infici hominem, quod est malus
quisquam cum quo ad altare acceditur, etsi sit cognitus;
si tamen non approbatur, et bona conscientia
displicendo separatur. » Item in homiliis
suis: « Ut patiaris etiam quem nosti malum, attende
Apostolum dicentem: Unde quisquis onus
suum portabit [(Galat. VI, 5)]
. Non cum illo communices
avaritiam, sed communica Christi mensam,
et quid obest si communicas Christi mensam? Qui manducat et qui bibit indigne, judicium sibi
manducat et bibit
[(I Cor. XI, 24)]
. Sibi, inquit, non
tibi. Sane si judex es, si judicandi potestatem accepisti,
si ecclesiastica regula apud te accusatur, si
veris documentis testibusque convincitur; coerce,
corripe, excommunica, degrada. »
CAP. XLIX. Quod non noceat sacramenta suscipere a malis praelatis consecrantibus et ministrantibus ea, quamvis hoc sancti quibusdam suis sententiis innuere videantur.
Sed quid de susceptione sacramentorum ab ipsis
praelatis consecrantibus et ministrantibus. Dicit
enim Hieronymus in Sophonia de illis: « Sacerdotes,
qui eucharistiae serviunt, sanguinem Domini populis
ejus dividunt, impie agunt in legem Christi, putantes
eucharistiam imprecantibus facere verba non
vitam; et necessariam tamen solemnem orationem,
et non sacerdotum merita. » Unde Gregorius in Pastoralibus
[(part. I)] cap. 10: « Cuncti liquide novimus
quia, cum ad nos qui displicet ad intercedendum
mittitur, irati animus ad deteriora provocatur.
Qui ergo adhuc terrenis desideriis astringitur, caveat
ne districti in se iram judiciis gravius accendens,
. Et
rursum: Maledictus puer centum annorum [(Isa.
LXV, 20)]
. Ecce, ut auctoritatem habeamus, nos regulam
et praecepta sanctorum ad congruum et rerum
intellectum posse restringere, quod Paulus dicit
absolute et quasi universaliter. » Haec Gregorius
non ad omnes, sed ad quasdam tantum seniorum
culpas non increpandas restringit.
CAP. XLVIII. Quod non nocet bonis, etsi sacramenta cum malis etiam cognitis communicent.
Sed ut haec dicta sint, de toleranda vel vitanda
cohabitatione malorum, quid tenendum est de comparticipatione
sacramentorum cum illis? Augustinus
contra Donatistas: « Quos corrigere non valemus,
etiamsi necessitas cogit, pro salute caeterorum
ut Dei sacramenta nobiscum communicent toleremus.
Peccatis tamen eorum non communicemus:
quod non fit nisi consentiendo et favendo. Communio
malorum non maculat aliquem participatione
sacramentorum, sed consensione factorum. » Item
Augustinus ad Emeritum [(epist. 87, n. 2)] : « Et illud
non est tacendum, etiam cognitos malos bonis non
obesse in Ecclesia, si eos a communione prohibendi
aut potestas desit, aut aliqua ratio impediendae pacis
impediat. » Item ad Emeritum [(n. 3)] : « Manifestum
est non hoc infici hominem, quod est malus
quisquam cum quo ad altare acceditur, etsi sit cognitus;
si tamen non approbatur, et bona conscientia
displicendo separatur. » Item in homiliis
suis: « Ut patiaris etiam quem nosti malum, attende
Apostolum dicentem: Unde quisquis onus
suum portabit [(Galat. VI, 5)]
. Non cum illo communices
avaritiam, sed communica Christi mensam,
et quid obest si communicas Christi mensam? Qui manducat et qui bibit indigne, judicium sibi
manducat et bibit
[(I Cor. XI, 24)]
. Sibi, inquit, non
tibi. Sane si judex es, si judicandi potestatem accepisti,
si ecclesiastica regula apud te accusatur, si
veris documentis testibusque convincitur; coerce,
corripe, excommunica, degrada. »
CAP. XLIX. Quod non noceat sacramenta suscipere a malis praelatis consecrantibus et ministrantibus ea, quamvis hoc sancti quibusdam suis sententiis innuere videantur.
Sed quid de susceptione sacramentorum ab ipsis
praelatis consecrantibus et ministrantibus. Dicit
enim Hieronymus in Sophonia de illis: « Sacerdotes,
qui eucharistiae serviunt, sanguinem Domini populis
ejus dividunt, impie agunt in legem Christi, putantes
eucharistiam imprecantibus facere verba non
vitam; et necessariam tamen solemnem orationem,
et non sacerdotum merita. » Unde Gregorius in Pastoralibus
[(part. I)] cap. 10: « Cuncti liquide novimus
quia, cum ad nos qui displicet ad intercedendum
mittitur, irati animus ad deteriora provocatur.
Qui ergo adhuc terrenis desideriis astringitur, caveat
ne districti in se iram judiciis gravius accendens,