PL 182, col. 1083
Vita S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
nomine, etsi non re, quod olim 665 exstiterat. Cumque
suaderent multi non alienare possessiones, sed
totum simul retinere sibi, non acquievit paupertatis
amator: sed fecit eligi juxta morem qui eas teneret,
loco, ut praediximus, retento sibi et suis. Et fortassis
consultius, ut post apparuit, integrum retinuisset,
si non magis suae prospexisset humilitati, quam
paci.
14.
Itaque ex mandato patris Imarii assumptis
secum decem circiter fratribus, veniens ad locum,
coepit aedificare. Ubi quadam die cum in securi ipse
secaret, casu ex operariis unus, illo vibrante in aera
securim, locum incaute occupavit quo ictus destinabatur:
et cecidit super spinam dorsi ejus, tanto
utique impetu, quanto ille conatu impingere valuit.
Corruit ille: accurrere omnes, putantes aut percussum
ad mortem aut mortuum. Et tunica quidem
scissa a summo usque deorsum: homo vero illaesus
inventus est, tam modice et summatim perstricta
cute, ut vix in superficie vestigium appareret. Stabat
homo incolumis, quem securis prostraverat, intuentibus
et stupentibus qui circumstabant. Unde et facti
alacriores, promptiores exinde ad opus inventi sunt.
Et hoc initium signorum Malachiae. Porro oratorium
intra paucos dies consummatum est de lignis quidem
laevigatis, sed apte firmiterque contextum, opus
Scoticum, pulchrum satis. Et exinde servitur Deo in
eo, sicut in diebus antiquis; simili quidem devotione,
etsi non pari numero. Praefuit Malachias loco illi
tempore aliquanto, patre Imario ita constituente,
ipse rector, ipse regula fratrum. Legebant in vita
ejus quomodo conversarentur, et ipse ante illos
praeibat in justitia et sanctitate coram Deo: nisi
quod praeter instituta communia, multa singulariter
faciebat, in quibus potius praeibat omnes, et aliorum
nemo illum poterat ad tam ardua sequi. Eo temporis
et eo loci quidam infirmabatur, cui assistens diabolus,
et aperte loquens suggerebat, ne unquam crederet
monitis Malachiae; sed si intraret ad se, cultello
eum peteret et occideret. Quo cognito, qui illi
ministrabant, ipso infirmo prodente, verbum perferunt
ad Malachiam praemunientes. At ille solita
arma orationis arripiens, impavidus hostem aggressus,
et infirmitatem fugat et daemonem. Erat autem
nomen viro Malchus. Frater est iste secundum carnem
Christiani nostri, Mellifontis abbatis. Ambo
enim superstites adhuc sunt, sibi in spiritu modo
germaniores. Nam ille, ut liberatus est, continuo
non ingratus, loco eodem conversus ad Dominum,
habitum simul animumque mutavit. Et cognovere
fratres malignum invidere bonis eorum; et aedificati
sunt, facti de reliquo cautiores.
CAPUT VII. Dysenteria laborantem curat.
15.
Clericum, nomine Michaelem, dysenteria laborantem,
et desperate, mittens ei aliquid de mensa
sua, eodem loco sanavit. Secundo eumdem ipsum,
gravissima infirmitate correptum, et corpore pariter
curavit et mente. Illico enim adhaesit Deo et Malachiae
suaderent multi non alienare possessiones, sed
totum simul retinere sibi, non acquievit paupertatis
amator: sed fecit eligi juxta morem qui eas teneret,
loco, ut praediximus, retento sibi et suis. Et fortassis
consultius, ut post apparuit, integrum retinuisset,
si non magis suae prospexisset humilitati, quam
paci.
14.
Itaque ex mandato patris Imarii assumptis
secum decem circiter fratribus, veniens ad locum,
coepit aedificare. Ubi quadam die cum in securi ipse
secaret, casu ex operariis unus, illo vibrante in aera
securim, locum incaute occupavit quo ictus destinabatur:
et cecidit super spinam dorsi ejus, tanto
utique impetu, quanto ille conatu impingere valuit.
Corruit ille: accurrere omnes, putantes aut percussum
ad mortem aut mortuum. Et tunica quidem
scissa a summo usque deorsum: homo vero illaesus
inventus est, tam modice et summatim perstricta
cute, ut vix in superficie vestigium appareret. Stabat
homo incolumis, quem securis prostraverat, intuentibus
et stupentibus qui circumstabant. Unde et facti
alacriores, promptiores exinde ad opus inventi sunt.
Et hoc initium signorum Malachiae. Porro oratorium
intra paucos dies consummatum est de lignis quidem
laevigatis, sed apte firmiterque contextum, opus
Scoticum, pulchrum satis. Et exinde servitur Deo in
eo, sicut in diebus antiquis; simili quidem devotione,
etsi non pari numero. Praefuit Malachias loco illi
tempore aliquanto, patre Imario ita constituente,
ipse rector, ipse regula fratrum. Legebant in vita
ejus quomodo conversarentur, et ipse ante illos
praeibat in justitia et sanctitate coram Deo: nisi
quod praeter instituta communia, multa singulariter
faciebat, in quibus potius praeibat omnes, et aliorum
nemo illum poterat ad tam ardua sequi. Eo temporis
et eo loci quidam infirmabatur, cui assistens diabolus,
et aperte loquens suggerebat, ne unquam crederet
monitis Malachiae; sed si intraret ad se, cultello
eum peteret et occideret. Quo cognito, qui illi
ministrabant, ipso infirmo prodente, verbum perferunt
ad Malachiam praemunientes. At ille solita
arma orationis arripiens, impavidus hostem aggressus,
et infirmitatem fugat et daemonem. Erat autem
nomen viro Malchus. Frater est iste secundum carnem
Christiani nostri, Mellifontis abbatis. Ambo
enim superstites adhuc sunt, sibi in spiritu modo
germaniores. Nam ille, ut liberatus est, continuo
non ingratus, loco eodem conversus ad Dominum,
habitum simul animumque mutavit. Et cognovere
fratres malignum invidere bonis eorum; et aedificati
sunt, facti de reliquo cautiores.
CAPUT VII. Dysenteria laborantem curat.
15.
Clericum, nomine Michaelem, dysenteria laborantem,
et desperate, mittens ei aliquid de mensa
sua, eodem loco sanavit. Secundo eumdem ipsum,
gravissima infirmitate correptum, et corpore pariter
curavit et mente. Illico enim adhaesit Deo et Malachiae