PL 183, col. 489
In transitu S. Malachiae (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne · In festo S. Martini (Bernardus Claraevallensis), J. P. Migne
recordatione suavitatis nostram non desinit consolari
captivitatem, Exsultet in Domino spiritus Malachiae,
quod levatus pondere corporeae molis, nulla
jam faeculenta vel terrena materia praegravatur,
quominus tota alacritate ac vivacitate corpoream
omnem et incorpoream transiens creaturam, pergat
totus in Deum, et adhaerens illi, unus sit cum eo
spiritus in aeternum.
7.
Domum istam decet sanctitudo, in qua tantae
frequentatur memoria sanctitatis. Sancte Malachia,
serva eam in sanctitate et justitia, misertus nostri,
qui inter tot et tantas miserias memoriam abundantiae
suavitatis tuae eructamus. Magna est super
te divinae dispensatio pietatis: qui te parvum fecit
in oculis tuis, magnum in suis; qui magna fecit per
te, salvans patriam tuam, magna fecit tibi, introducens
te in gloriam suam. Festivitas tua, quae
merito tuis virtutibus votiva impenditur, tuis nobis
efficiatur meritis et precibus salutaris. Gloria sanctitatis
tuae, quae a nobis frequentatur, continuatur
ab angelis, sic erit nobis digne jucunda, si fuerit et
fructuosa. Liceat nobis aliquas, te migrante, retinere
reliquias de fructibus spiritus, quibus onustus ascendis
qui in tuo hodie tam delicioso convivio congregamur.
8.
Esto nobis, quaesumus, Malachia sancte, alter
Moyses, vel alter Elias, impertiens et tu de spiritu
Puto, sermonem a nobis expetit tam vester iste
conventus, quam adventus, harum honorabilium
personarum, quas de longinquo gratulamur adesse.
Sane audirem eos ipse libentius: sed quoniam eligunt,
imo et exigunt magis ut loquar, mihi si non
licet audire eos, eis necesse est obaudire. Et quidem
vivus est nobis sermo tam multa mansuetudo eorum,
qua videlicet meritis sanctiores, dignitate superiores,
sapientia locupletiores, non modo ad visitandos,
sed etiam ad audiendos nos dignati sunt declinare.
Efficax eruditio, et omni digna acceptione doctrina.
Siquidem non verbo et lingua, sed opere et veritate
nos admonent imitatores suos esse, sicut ipsi sunt
Christi; et discere quod ab ipso utique didicerunt,
mites esse, et humiles corde. Sic Maria Elisabeth
petiit [(Luc. I, 39, 40)] , conjugatam virgo, ancillam
domina; praecursoris matrem, judicis mater; Dei
Genitrix, servuli genitricem. Sic postmodum Jesus
etiam ipse Joannem adiit, et adiit baptizandus, utpote
quem decebat implere omnem justitiam [(Matth.
III, 13, 15)] . Vos quoque, reverendi Patres, deteriorem
vobis non facitis partem vestram [ alias, deteriorem
nobis facitis partem nostram]: ad audiendum
quippe quam ad loquendum velociores, etiam
inter ipsos qui vestro magis eguerant documento.
Nam nos quidem, quia omnem non possumus implere
justitiam, vel nonnullam vobis exhibere curamus,
justum esse non ignorantes inferiorem superioribus
obedire.
captivitatem, Exsultet in Domino spiritus Malachiae,
quod levatus pondere corporeae molis, nulla
jam faeculenta vel terrena materia praegravatur,
quominus tota alacritate ac vivacitate corpoream
omnem et incorpoream transiens creaturam, pergat
totus in Deum, et adhaerens illi, unus sit cum eo
spiritus in aeternum.
7.
Domum istam decet sanctitudo, in qua tantae
frequentatur memoria sanctitatis. Sancte Malachia,
serva eam in sanctitate et justitia, misertus nostri,
qui inter tot et tantas miserias memoriam abundantiae
suavitatis tuae eructamus. Magna est super
te divinae dispensatio pietatis: qui te parvum fecit
in oculis tuis, magnum in suis; qui magna fecit per
te, salvans patriam tuam, magna fecit tibi, introducens
te in gloriam suam. Festivitas tua, quae
merito tuis virtutibus votiva impenditur, tuis nobis
efficiatur meritis et precibus salutaris. Gloria sanctitatis
tuae, quae a nobis frequentatur, continuatur
ab angelis, sic erit nobis digne jucunda, si fuerit et
fructuosa. Liceat nobis aliquas, te migrante, retinere
reliquias de fructibus spiritus, quibus onustus ascendis
qui in tuo hodie tam delicioso convivio congregamur.
8.
Esto nobis, quaesumus, Malachia sancte, alter
Moyses, vel alter Elias, impertiens et tu de spiritu
Puto, sermonem a nobis expetit tam vester iste
conventus, quam adventus, harum honorabilium
personarum, quas de longinquo gratulamur adesse.
Sane audirem eos ipse libentius: sed quoniam eligunt,
imo et exigunt magis ut loquar, mihi si non
licet audire eos, eis necesse est obaudire. Et quidem
vivus est nobis sermo tam multa mansuetudo eorum,
qua videlicet meritis sanctiores, dignitate superiores,
sapientia locupletiores, non modo ad visitandos,
sed etiam ad audiendos nos dignati sunt declinare.
Efficax eruditio, et omni digna acceptione doctrina.
Siquidem non verbo et lingua, sed opere et veritate
nos admonent imitatores suos esse, sicut ipsi sunt
Christi; et discere quod ab ipso utique didicerunt,
mites esse, et humiles corde. Sic Maria Elisabeth
petiit [(Luc. I, 39, 40)] , conjugatam virgo, ancillam
domina; praecursoris matrem, judicis mater; Dei
Genitrix, servuli genitricem. Sic postmodum Jesus
etiam ipse Joannem adiit, et adiit baptizandus, utpote
quem decebat implere omnem justitiam [(Matth.
III, 13, 15)] . Vos quoque, reverendi Patres, deteriorem
vobis non facitis partem vestram [ alias, deteriorem
nobis facitis partem nostram]: ad audiendum
quippe quam ad loquendum velociores, etiam
inter ipsos qui vestro magis eguerant documento.
Nam nos quidem, quia omnem non possumus implere
justitiam, vel nonnullam vobis exhibere curamus,
justum esse non ignorantes inferiorem superioribus
obedire.