PL 184, col. 525
De interiori domo (Auctor incertus (Bernardus Claraevallensis)), J. P. Migne
facilis ad humana, difficilis ad honesta. Misericordissime
Domine, ita defecerunt in vanitate dies
mei, in quibus debui flere commissam iniquitatem,
excitare remissam voluntatem, suspirare ad amissam
haereditatem, aspirare ad promissam felicitatem,
properare ad angelicam societatem, repropitiari tuam
majestatem.
CAPUT XIX. Adhuc gemit et plangit coram Deo miserias ac vitia sua.
33.
Terret me tota vita mea, Deus meus, quoniam
diligenter discussa apparet mihi aut peccatum, aut
sterilitas: et si quid fructus in ea videtur, sic est aut
simulatum, aut imperfectum, aut aliquo modo corruptum,
ut possit aut non placere, aut displicere
tibi. Et cum vere ita res sit, sic est mihi quasi non
ita sit: quod est miseria super miseriam. Sic comedo,
bibo, et dormio securus, quasi jam transierim
diem mortis, et evaserim diem judicii et tormenta
inferni. Sic ludo et rideo, quasi jam regnem tecum
in regno tuo. Idcirco multitudinem iniquitatum
mearum expavescens, sed de tua pietate confidens,
tibi Creatori et Redemptori meo, qui veniam et indulgentiam
post reatum per puram et lacrymabilem
confessionem assequi promisisti, confiteor, quoniam
in peccatis conceptus sum, et in peccatis nutritus;
et per omne tempus vitae meae usque ad hanc diem
in peccatis sum conversatus. Nullum invenio peccatum,
a quo non sim aliquo modo inquinatus. Per
superbiam namque praecepta tua et seniorum meorum
transgressus sum. Silentium et taciturnitatem,
sicut regula docet, non tenui. Quod mihi licitum
non fuit, habui, dedi, et accepi. Clamores pauperum
et miserorum non libenter aut misericorditer
audivi, nec eos in infirmitatibus suis visitavi. Suadentibus
mihi in malum consensi. Facilius multa in
imo, quam unum in summo cogito; facilius reprehendo
aliorum vitia quam mea: et quod in aliis reprehendo,
facere non erubesco. Facilius uniuscujusque
vitia quam virtutes intendo. Cum aliorum
delicta cerno, mea non aspicio. In meis delictis sum
clemens, in alienis rigorem tenere volo. Ad irrogandas
contumelias sum validus, ad tolerandas infirmus;
ad obediendum piger, ad lacessendos vero
alios importunus; ad ea quae facere et debeo et valeo,
torpens, ad ea vero quae facere nec debeo, nec
valeo, paratus. Ita repleta est malis anima mea, peccatis
meis exigentibus.
34.
In ecclesia me deteriorem reperio; ante altaria
sacra devote non supplico: vasa sacra non reverenter
tracto: in choro sum corpore, et in aliquo
negotio mente. Nunc intus maneo, nunc toras exeo:
tanta est levitas corporis, nec non et mentis. Aliud
canto, et aliud cogito. Psalmodiae verba profero, et
psalmodiae sensum non attendo: sed mente vagus,
habitu dissolutus, oculis attonitus, huc et illuc prospiciens;
quaecumque ibi geruntur, perlustro et
perspicio. Vae mihi! quoniam ibi pecco, ubi peccata
emendare debeo. Nonnunquam vero in ipsis bonis
Domine, ita defecerunt in vanitate dies
mei, in quibus debui flere commissam iniquitatem,
excitare remissam voluntatem, suspirare ad amissam
haereditatem, aspirare ad promissam felicitatem,
properare ad angelicam societatem, repropitiari tuam
majestatem.
CAPUT XIX. Adhuc gemit et plangit coram Deo miserias ac vitia sua.
33.
Terret me tota vita mea, Deus meus, quoniam
diligenter discussa apparet mihi aut peccatum, aut
sterilitas: et si quid fructus in ea videtur, sic est aut
simulatum, aut imperfectum, aut aliquo modo corruptum,
ut possit aut non placere, aut displicere
tibi. Et cum vere ita res sit, sic est mihi quasi non
ita sit: quod est miseria super miseriam. Sic comedo,
bibo, et dormio securus, quasi jam transierim
diem mortis, et evaserim diem judicii et tormenta
inferni. Sic ludo et rideo, quasi jam regnem tecum
in regno tuo. Idcirco multitudinem iniquitatum
mearum expavescens, sed de tua pietate confidens,
tibi Creatori et Redemptori meo, qui veniam et indulgentiam
post reatum per puram et lacrymabilem
confessionem assequi promisisti, confiteor, quoniam
in peccatis conceptus sum, et in peccatis nutritus;
et per omne tempus vitae meae usque ad hanc diem
in peccatis sum conversatus. Nullum invenio peccatum,
a quo non sim aliquo modo inquinatus. Per
superbiam namque praecepta tua et seniorum meorum
transgressus sum. Silentium et taciturnitatem,
sicut regula docet, non tenui. Quod mihi licitum
non fuit, habui, dedi, et accepi. Clamores pauperum
et miserorum non libenter aut misericorditer
audivi, nec eos in infirmitatibus suis visitavi. Suadentibus
mihi in malum consensi. Facilius multa in
imo, quam unum in summo cogito; facilius reprehendo
aliorum vitia quam mea: et quod in aliis reprehendo,
facere non erubesco. Facilius uniuscujusque
vitia quam virtutes intendo. Cum aliorum
delicta cerno, mea non aspicio. In meis delictis sum
clemens, in alienis rigorem tenere volo. Ad irrogandas
contumelias sum validus, ad tolerandas infirmus;
ad obediendum piger, ad lacessendos vero
alios importunus; ad ea quae facere et debeo et valeo,
torpens, ad ea vero quae facere nec debeo, nec
valeo, paratus. Ita repleta est malis anima mea, peccatis
meis exigentibus.
34.
In ecclesia me deteriorem reperio; ante altaria
sacra devote non supplico: vasa sacra non reverenter
tracto: in choro sum corpore, et in aliquo
negotio mente. Nunc intus maneo, nunc toras exeo:
tanta est levitas corporis, nec non et mentis. Aliud
canto, et aliud cogito. Psalmodiae verba profero, et
psalmodiae sensum non attendo: sed mente vagus,
habitu dissolutus, oculis attonitus, huc et illuc prospiciens;
quaecumque ibi geruntur, perlustro et
perspicio. Vae mihi! quoniam ibi pecco, ubi peccata
emendare debeo. Nonnunquam vero in ipsis bonis