PL 194, col. 1492
1491 ARNONIS PRAPOSITI REICHERSP. 1492 communiter in — — vivere docui (1); Anhamense cunciliam Anglos canonicos ad vitam castam ac communem incitavit (2); vita canonica in ecclesiam Gerundensem introducta est (3); Congregatio San-Ruf.ea caput extulit (4); et, quod pretereundum minime, ipse Alexander II anno 1067, in synodo Romana 1 hortatu Petri Damiani, canonicis præcepit, « ut hi, sicut oportet religiosos clericos, simul
manducent et dormiant, et quidquid eis in ecclesia competit communiter habeant (5); „ quz verba ut exe lirmaret, in basilica Lateranensi canonicos regulariter viventes instituit. Sumpsere sibi cordi Su- premi in terris vicarii exemplum plures sanctioris vitæ viri, qui de instauranda denuo, collapsa jam jam canonica disciplina passim laborarunt, e quorum numero fuere Rajambaldus Arelatensis archiepiscopus
qui 1064 « Canonicos metropolitanz basilicz ad strietiorem vitam et ordinem S. Augustini amplectendum induxit (6); » Liethertus episcopus Cameracensis, qui annum circiter 1066 in ecclesia S.
Autberti, et in alia montis 8. Eligii clericos « de communi viventes ordinavit, eisque abbatem suæ professionis pra- ſecit (7); » Ivo Carnotensis episcopus, sub quo circa annum 4078 ca'pit reflorere canonicus ordo, primum ab apostolis inslitutus, et a S.
Plurimis per universum ſere orbem sectatoribus auctum se vidit ordo canonicus, et i] ad invidiam lividorum quorumdam monachorum atque degenerum (quos inter bonos non monachorum duntaxat cellulæ, verum et tempora omnia, et loca pariter semper aluere) hi ut remoram tanto incre- ments injicerent, alia ex aliis excogilare, regularis vite candidatos innumeris technis de proposito di-
movere, — jam proſessos mille illecebris ad se pellicere, verbo omnia ad extirpationem canonicorum regularium conducibilia machinari. Cecidisset $ane res ad votum, nisi summi pontifices cum conciliis auctoritatem suam inter issent, anathematis ſulmine in machinatores talium detorto, et decreto edito, ne canonici regulares ad monachos transire attentarent (10) : neque tamen exinde ita malo huic medela
erat a ita, quo minus insequenti seculo recrudesceret, præſatorum hominum malitia eo procedente, ut collegia nostra inaudito ausu occupare non abhorrerent; indigni qui innumeris tum inter monachos viris piissimis conviverent.
Ut tantos hostium ausus Arno noster, acerrimus ordinis canonici vrepegriorys, nonnihil reprimeret, hoc conlecit opusculum, et Scutum Canonicorum inscripsit. Exstat hujus, scripti exemplum in bibliotheca San Florianensr (11) quod tamen in ma..us nostras nunquam pervenit : hoc etenim in bibliotheca Cæsarea ex codice exenntis sæculi xu vel certe x11 non admodum adulti, deferente id ultro perillustri D.
Gentilouo ab Engelsbrun, Czsari a bibliothrea et consiliis transcripsimus. Quis autem porro Arno hic luerit, Guerre edicere nequimus, non enim ullum, certi quidquam statuendi, est ſundameutum Bernhardus Pezius, orbi litterario notissimus (cui maguym studiorum meorum partem acceptam reſero) in hunc mu- dum de Arnone disserit : « Dum ante aliquot annos mss.
codices Canoniz Florianensis in superiore Au- stria, favente reverendissimo et perillustri D. præposito Francisco Claudio Kroll, præsule humanissimo lustraremus, incidit in manus nostras codex membraneus in 4* CCCC circiter aunorum, quo Tractatus _ apolozeticus continebatur auctore Arnone canonico regulari, qui Arno forte ab Arnone præposito vicherspergensi (12) Gerhohi ſratre diversus non est.
D. Lucas Faber Canoniæ regularis in Cars Decanus; ca sic habet: « Arno canonicus regularis Reichersperchensis Bojus ac Decanus, M. Gerhohi ſrater et in prælatura Successor, doctrina et virtute non impar suo germano, ad concilium Romanum misit suos canonicos.
Obiit 4175 Kal. Febr. « Scripsit contra Folmarum præpositum Trieffensteinium de ejusdem erroribus contra SS. Euchari- Stiam, volumen prolixum. Asservatur manuscriptum in M Raiteubaslacensi (13), » obis ætatem, statum, doctrinam, alied itidem apologeticum seriptum hujusce viri probe perpendenti- bus, perinde atque certum est, Arnonem prepositum eumdem esse cum Arnone nostro, quem circa me-
dium $eculum xu scripsisse (14), canonicum regularem, doctum, pium, et in SS. litteris domi fuisse, nullus, quisquis prezens opuseulum legerit, inficiabitur. Relinquimus ista libero cujusvis judicio, et ad preeclarum illud elogium accedimus, quod buic apologize Arnonis, in opere suo propediem edendo, su- spendit perillustris D.
Gentilottus, vir, si quisquam, noluuchhs : « est opusculum, inquit, non indignum, quod aliquando in lucem proferatur, presertim eam ob causam, quod formulam vitz, consuetudines, ac ritus, quibus institutum ac disciplinæ canonicorum regularium circa medium s#culum xu continebatur, declarat.
t. I. p. 48. (13) Vid. de hoc scripto Bibliotheca PP. edit. (7) Lib. 1 diplomatum Belg. c. 36 et 45. Colon. tom. XIII, p. 344; item Mirzus in Auctar.
manducent et dormiant, et quidquid eis in ecclesia competit communiter habeant (5); „ quz verba ut exe lirmaret, in basilica Lateranensi canonicos regulariter viventes instituit. Sumpsere sibi cordi Su- premi in terris vicarii exemplum plures sanctioris vitæ viri, qui de instauranda denuo, collapsa jam jam canonica disciplina passim laborarunt, e quorum numero fuere Rajambaldus Arelatensis archiepiscopus
qui 1064 « Canonicos metropolitanz basilicz ad strietiorem vitam et ordinem S. Augustini amplectendum induxit (6); » Liethertus episcopus Cameracensis, qui annum circiter 1066 in ecclesia S.
Autberti, et in alia montis 8. Eligii clericos « de communi viventes ordinavit, eisque abbatem suæ professionis pra- ſecit (7); » Ivo Carnotensis episcopus, sub quo circa annum 4078 ca'pit reflorere canonicus ordo, primum ab apostolis inslitutus, et a S.
Plurimis per universum ſere orbem sectatoribus auctum se vidit ordo canonicus, et i] ad invidiam lividorum quorumdam monachorum atque degenerum (quos inter bonos non monachorum duntaxat cellulæ, verum et tempora omnia, et loca pariter semper aluere) hi ut remoram tanto incre- ments injicerent, alia ex aliis excogilare, regularis vite candidatos innumeris technis de proposito di-
movere, — jam proſessos mille illecebris ad se pellicere, verbo omnia ad extirpationem canonicorum regularium conducibilia machinari. Cecidisset $ane res ad votum, nisi summi pontifices cum conciliis auctoritatem suam inter issent, anathematis ſulmine in machinatores talium detorto, et decreto edito, ne canonici regulares ad monachos transire attentarent (10) : neque tamen exinde ita malo huic medela
erat a ita, quo minus insequenti seculo recrudesceret, præſatorum hominum malitia eo procedente, ut collegia nostra inaudito ausu occupare non abhorrerent; indigni qui innumeris tum inter monachos viris piissimis conviverent.
Ut tantos hostium ausus Arno noster, acerrimus ordinis canonici vrepegriorys, nonnihil reprimeret, hoc conlecit opusculum, et Scutum Canonicorum inscripsit. Exstat hujus, scripti exemplum in bibliotheca San Florianensr (11) quod tamen in ma..us nostras nunquam pervenit : hoc etenim in bibliotheca Cæsarea ex codice exenntis sæculi xu vel certe x11 non admodum adulti, deferente id ultro perillustri D.
Gentilouo ab Engelsbrun, Czsari a bibliothrea et consiliis transcripsimus. Quis autem porro Arno hic luerit, Guerre edicere nequimus, non enim ullum, certi quidquam statuendi, est ſundameutum Bernhardus Pezius, orbi litterario notissimus (cui maguym studiorum meorum partem acceptam reſero) in hunc mu- dum de Arnone disserit : « Dum ante aliquot annos mss.
codices Canoniz Florianensis in superiore Au- stria, favente reverendissimo et perillustri D. præposito Francisco Claudio Kroll, præsule humanissimo lustraremus, incidit in manus nostras codex membraneus in 4* CCCC circiter aunorum, quo Tractatus _ apolozeticus continebatur auctore Arnone canonico regulari, qui Arno forte ab Arnone præposito vicherspergensi (12) Gerhohi ſratre diversus non est.
D. Lucas Faber Canoniæ regularis in Cars Decanus; ca sic habet: « Arno canonicus regularis Reichersperchensis Bojus ac Decanus, M. Gerhohi ſrater et in prælatura Successor, doctrina et virtute non impar suo germano, ad concilium Romanum misit suos canonicos.
Obiit 4175 Kal. Febr. « Scripsit contra Folmarum præpositum Trieffensteinium de ejusdem erroribus contra SS. Euchari- Stiam, volumen prolixum. Asservatur manuscriptum in M Raiteubaslacensi (13), » obis ætatem, statum, doctrinam, alied itidem apologeticum seriptum hujusce viri probe perpendenti- bus, perinde atque certum est, Arnonem prepositum eumdem esse cum Arnone nostro, quem circa me-
dium $eculum xu scripsisse (14), canonicum regularem, doctum, pium, et in SS. litteris domi fuisse, nullus, quisquis prezens opuseulum legerit, inficiabitur. Relinquimus ista libero cujusvis judicio, et ad preeclarum illud elogium accedimus, quod buic apologize Arnonis, in opere suo propediem edendo, su- spendit perillustris D.
Gentilottus, vir, si quisquam, noluuchhs : « est opusculum, inquit, non indignum, quod aliquando in lucem proferatur, presertim eam ob causam, quod formulam vitz, consuetudines, ac ritus, quibus institutum ac disciplinæ canonicorum regularium circa medium s#culum xu continebatur, declarat.
t. I. p. 48. (13) Vid. de hoc scripto Bibliotheca PP. edit. (7) Lib. 1 diplomatum Belg. c. 36 et 45. Colon. tom. XIII, p. 344; item Mirzus in Auctar.