PL 194, col. 1690

super turbam se minime levavit. Turbae turbelam
non sensit, turbae tumultum non audivit, qui solitudinis
silentium non gustavit. Dominus meus Jesus,
et fortassis solus, potuit in turba non turbatus
a turba, videre turbam; quam tamen videns
dimisit, et secessit in montem, quo eum turba sequi
non poterat: Heu me! fratres, quanti hodie
turbas fugere proponunt, eo tamen resident, ubi a
turbis itidem inveniuntur, amplius comprimuntur,
ita ut fiat novissimus turbae tumultus pejor priore.
Ideo, frater, elonga fugiens, nec recurras ad turbam;
sed mane in solitudine, sequere Jesum, subi
in montem, dic turbae: Quo ego vado, non potes
venire. Licet, dilectissimi, de terreno aliquo monte,
et exteriori quadam turba historia sibi constet,

ego tamen mysterium attendo, maxime illud, quod
plurimum mores instruat, quod super fundamentum
aedificet. Et quamvis materialis turba difficile