PL 197, col. 394
Scivias Hildegardis sive libri visionum ac revelationum (Hildegardis Bingensis),
pertula tiam pecorum seminant. Unde cum
invidia vipereo more eos cruciat et cum maculosa
superfluitas seminis ipsorum absque timore Dei et
absque humana disciplina in ipsis est; frequenter
ad castigationem hujus perversitatis ipsorum recto
judicio Dei, qui ex ipsis nascuntur ad contrarietatem
in membris suis destituuntur et a prosperitate
vitae suae dejiciuntur, nisi poenitentiam illorum suscipiens,
placabilem me istis ostendam. Nam qui
in poenitentia peccatorum suorum me invocaverint,
poenitentiam ipsorum propter amorem Filii mei
suscipiam; quoniam qui digitum suum ad me poenitendo
levaverit, id est qui gemitum cordis sui ad
me in poenitentia extenderit, dicens: Peccavi, Domine,
coram te; poenitentiam illam mihi Filius
meus ostendit, qui sacerdos sacerdotum est, quia
poenitentia quae sacerdotibus in amore Filii mei
offertur, purgationem peccatorum eam facientibus
concedit. Unde poenitentiam suam digne facientes a
maxilla diaboli exeunt homines, quoniam ille hamum
divinae potentiae deglutire volens, juxta illam,
suam fortiter vulneravit, ubi etiam nunc fideles
animae a perditione transeuntes ad salvationem
perveniunt. Quomodo? Quia sacerdotes in altari
invocatores nominis mei existentes, confessionem
populorum suscipient, ubi eis remedium salutis demonstrabunt.
Quapropter ut Deum placabilem habeant,
semen suum in diversitate vitiorum non
contaminent, quoniam qui in fornicatione vel in
adulterio semen suum ejiciunt, filios suos qui hoc
modo ex ipsis nascuntur negligentiores reddunt.
Quomodo? Qui puro limo lutum vel stercus admiscet,
nunquid vas stabile facit? Sic qui semen suum
in fornicatione vel adulterio contaminat, nunquid
filios fortitudinis gignit? Sed multi ex iis in diversitate
morum ac medullarum suarum laborant,
multi autem ex eis prudentes et ad saeculum et ad
Deum efficiuntur. Et cum his coelestis Jerusalem
impletur, cum ipsi vitia deserentes et virtutes amantes
in castitate ac in magnis laboribus filium meum
imitantur, martyrium ipsius in corpore suo secundum
passibilitatem suam gestantes. Ubi autem infantes de
homine nasci nolo, ibi viriles vires seminis aufero, ne
in ventre matris coaguletur; quemadmodum etiam
terrae fructiferas vires denego, ubi hoc justo judicio
meo facere volo. Sed quid miraris, o homo, quod in
adulteriis et in caeteris hujusmodi criminibus infantes
nasci permitto? judicium meum justum est.
Nam a lapsu Adae non inveni in humano semine
justitiam quae in eo esse debuit, ubi eam diabolus
in gustu pomi fugaverat, idcirco misi Filium meum
in mundum sine ullo peccato de virgine natum, quatenus
in sanguine suo cui nulla pollutio carnis inerat,
diabolo spolia illa quae in homine rapuerat auferret.
Nam nec homo conceptus in peccato, nec angelus
tegmen carnis non habens hominem in peccatis
jacentem et corporali gravedine laborantem, a diabolica
potestate eripere potuit, praeter illum qui
sine peccato veniens et corpus mundum sine peccato
invidia vipereo more eos cruciat et cum maculosa
superfluitas seminis ipsorum absque timore Dei et
absque humana disciplina in ipsis est; frequenter
ad castigationem hujus perversitatis ipsorum recto
judicio Dei, qui ex ipsis nascuntur ad contrarietatem
in membris suis destituuntur et a prosperitate
vitae suae dejiciuntur, nisi poenitentiam illorum suscipiens,
placabilem me istis ostendam. Nam qui
in poenitentia peccatorum suorum me invocaverint,
poenitentiam ipsorum propter amorem Filii mei
suscipiam; quoniam qui digitum suum ad me poenitendo
levaverit, id est qui gemitum cordis sui ad
me in poenitentia extenderit, dicens: Peccavi, Domine,
coram te; poenitentiam illam mihi Filius
meus ostendit, qui sacerdos sacerdotum est, quia
poenitentia quae sacerdotibus in amore Filii mei
offertur, purgationem peccatorum eam facientibus
concedit. Unde poenitentiam suam digne facientes a
maxilla diaboli exeunt homines, quoniam ille hamum
divinae potentiae deglutire volens, juxta illam,
suam fortiter vulneravit, ubi etiam nunc fideles
animae a perditione transeuntes ad salvationem
perveniunt. Quomodo? Quia sacerdotes in altari
invocatores nominis mei existentes, confessionem
populorum suscipient, ubi eis remedium salutis demonstrabunt.
Quapropter ut Deum placabilem habeant,
semen suum in diversitate vitiorum non
contaminent, quoniam qui in fornicatione vel in
adulterio semen suum ejiciunt, filios suos qui hoc
modo ex ipsis nascuntur negligentiores reddunt.
Quomodo? Qui puro limo lutum vel stercus admiscet,
nunquid vas stabile facit? Sic qui semen suum
in fornicatione vel adulterio contaminat, nunquid
filios fortitudinis gignit? Sed multi ex iis in diversitate
morum ac medullarum suarum laborant,
multi autem ex eis prudentes et ad saeculum et ad
Deum efficiuntur. Et cum his coelestis Jerusalem
impletur, cum ipsi vitia deserentes et virtutes amantes
in castitate ac in magnis laboribus filium meum
imitantur, martyrium ipsius in corpore suo secundum
passibilitatem suam gestantes. Ubi autem infantes de
homine nasci nolo, ibi viriles vires seminis aufero, ne
in ventre matris coaguletur; quemadmodum etiam
terrae fructiferas vires denego, ubi hoc justo judicio
meo facere volo. Sed quid miraris, o homo, quod in
adulteriis et in caeteris hujusmodi criminibus infantes
nasci permitto? judicium meum justum est.
Nam a lapsu Adae non inveni in humano semine
justitiam quae in eo esse debuit, ubi eam diabolus
in gustu pomi fugaverat, idcirco misi Filium meum
in mundum sine ullo peccato de virgine natum, quatenus
in sanguine suo cui nulla pollutio carnis inerat,
diabolo spolia illa quae in homine rapuerat auferret.
Nam nec homo conceptus in peccato, nec angelus
tegmen carnis non habens hominem in peccatis
jacentem et corporali gravedine laborantem, a diabolica
potestate eripere potuit, praeter illum qui
sine peccato veniens et corpus mundum sine peccato