PL 198, col. 30
Illis autem, qui jejunant, a nona hora, (291) In Prev. Rom., Dom. ad Prim. Hymnus. cibo et potu nos uti opus est; $s6d etiam horas con- stitutas observare decet; ut extra eas aliquid non syumamus, nisi cum zxgrotamus.
XII. Cum acceditis ad mensam, donec inde 8ur- gatis, qued vobis secundum consuetudinem legitur, sine tumultu, et contentionibus audite. Salubris qui- dem, et apta inslitutio hac, ut dum refectionj cor- pus intendit, $1am quoque S$piritus non omittat.
Sermo quippe $acr: lectionis, anime refectio ext : sicut cibus iste visibilis, reſect:o est corporis; quia non in s0lo pane vivit homo ; sed in omni verbo, quod procedit de ore Dei (Math.
1v, 4). Sine tumultu, in- quit, et contentionibus audite, quod vobis secundum - consnetudinem legitur : quatenus tLunc, vel maxime videlicet, cum accedimus ad mensam, quantum ad lentio oris intenti.
Nam ad eos pertinet tumulltus, qui inordinate se habent in Religioso molu corporis x contentio vero ad eos, qui turbulentos edunt stre- pitus alicujus clamosz, vel vocis, yel locutionis, (Quia vero Llunc quam maxime, cum ad reficiendum accedimus, ſraeno maturitatis illicitos in nobis mem- brorum compescere molus debemus, tumultus nobis inhibetur.
Et quia tunc potissimum gravilas A. nobis taciturnitatis exercenda est, inhibetur et contentio. Nec sole vobis ſauces sumant cibum; sed et aures esuriant rerbum Dei. Nequaquam au» rium, $ed ſaucium esurire est.
Verum, quia tan- lum inesse voluit sanctus Auguslinus desiderium auribus nostris audiendi verbum Dei, quantum iness8 ſaucibus solet $sumendi escam corporalem, cum eas. esuries perurit : et ipsas aures quoque eSurire Yer- bum Dei voluit; nam esvuries hc desiderium est, Et sicut csvuries hc spiritualis est, ita sunt et aures, Et quienam ille? Puto quod inlellectus et affectus
sunt. Cum-enim, de quo loquimur, verbum Dei et audiendo per 'sensum intelligis, et ;ntellectum operi mancipare $alagis, aures nimirum interiores 279 habes, quibus verbum Dei esuris.
De auribus istis, ipse Dominus: Qui habet aures audiendi, audiat (Apoc. 1, 22). Qui enim non habel, audire non va+ let : quia dum nec per intellectum verbum percipit, nec illud ad opus amando perducere satagit, ei nj- mirum insensibiliter forte; obdurescit, XIII.
Sequitur : Qui autem infirmj sunt ex prislina consueludine, si aliter tractentur in rictu, non debet aliis molestum esse, nec injuslum videri eis, quos ſecit aliqua consnetudo ſortiores.
Verba he, ct virtutem nobis exercendam predicant compassionis, et abo- minandum esse vitium livoris. Compassio namque_ est, ut aliter tractentur in victu, quos consuetudo | pristina reddit infirmos.
Indicium vero livoris est, \ cum inde molestantur, i1dque injustum esse arbi- trantur, quos ccontrario consuetudo effecit fortio- res. Nec illos putent ſeliciores, quia sumunt, quod non sumunt illi; ed 8ibi potius gratulentar quia va- lent, quod non valent illi.
Nequaquam felicitas ext, (292) Ex Pittac. dict. Cic. Leg. mi, 1.
XII. Cum acceditis ad mensam, donec inde 8ur- gatis, qued vobis secundum consuetudinem legitur, sine tumultu, et contentionibus audite. Salubris qui- dem, et apta inslitutio hac, ut dum refectionj cor- pus intendit, $1am quoque S$piritus non omittat.
Sermo quippe $acr: lectionis, anime refectio ext : sicut cibus iste visibilis, reſect:o est corporis; quia non in s0lo pane vivit homo ; sed in omni verbo, quod procedit de ore Dei (Math.
1v, 4). Sine tumultu, in- quit, et contentionibus audite, quod vobis secundum - consnetudinem legitur : quatenus tLunc, vel maxime videlicet, cum accedimus ad mensam, quantum ad lentio oris intenti.
Nam ad eos pertinet tumulltus, qui inordinate se habent in Religioso molu corporis x contentio vero ad eos, qui turbulentos edunt stre- pitus alicujus clamosz, vel vocis, yel locutionis, (Quia vero Llunc quam maxime, cum ad reficiendum accedimus, ſraeno maturitatis illicitos in nobis mem- brorum compescere molus debemus, tumultus nobis inhibetur.
Et quia tunc potissimum gravilas A. nobis taciturnitatis exercenda est, inhibetur et contentio. Nec sole vobis ſauces sumant cibum; sed et aures esuriant rerbum Dei. Nequaquam au» rium, $ed ſaucium esurire est.
Verum, quia tan- lum inesse voluit sanctus Auguslinus desiderium auribus nostris audiendi verbum Dei, quantum iness8 ſaucibus solet $sumendi escam corporalem, cum eas. esuries perurit : et ipsas aures quoque eSurire Yer- bum Dei voluit; nam esvuries hc desiderium est, Et sicut csvuries hc spiritualis est, ita sunt et aures, Et quienam ille? Puto quod inlellectus et affectus
sunt. Cum-enim, de quo loquimur, verbum Dei et audiendo per 'sensum intelligis, et ;ntellectum operi mancipare $alagis, aures nimirum interiores 279 habes, quibus verbum Dei esuris.
De auribus istis, ipse Dominus: Qui habet aures audiendi, audiat (Apoc. 1, 22). Qui enim non habel, audire non va+ let : quia dum nec per intellectum verbum percipit, nec illud ad opus amando perducere satagit, ei nj- mirum insensibiliter forte; obdurescit, XIII.
Sequitur : Qui autem infirmj sunt ex prislina consueludine, si aliter tractentur in rictu, non debet aliis molestum esse, nec injuslum videri eis, quos ſecit aliqua consnetudo ſortiores.
Verba he, ct virtutem nobis exercendam predicant compassionis, et abo- minandum esse vitium livoris. Compassio namque_ est, ut aliter tractentur in victu, quos consuetudo | pristina reddit infirmos.
Indicium vero livoris est, \ cum inde molestantur, i1dque injustum esse arbi- trantur, quos ccontrario consuetudo effecit fortio- res. Nec illos putent ſeliciores, quia sumunt, quod non sumunt illi; ed 8ibi potius gratulentar quia va- lent, quod non valent illi.
Nequaquam felicitas ext, (292) Ex Pittac. dict. Cic. Leg. mi, 1.