PL 20, col. 43
De fide orthodoxa (Phoebadius Aginensis), J. P. Migne
pretiosius habeatur. Thesaurus dicitur, ut in ipso
omnes opes et divitiae regnorum coelestium conditae
agnoscantur. Retia dicitur, quia per ipsum, et in ipso
de mari saeculi diversa gentium multitudo sicut piscium
per aquam baptismatis in ecclesia congregatur,
ubi bonorum malorumque discrimen agnoscitur. Aratrum
nuncupatur, quia signo crucis suae dura pectora
subjiciuntur, ut necessario semini ipsa praeparentur.
Fons aquae vivae appellatur, quia ex eo sitientia
corda coelestis aquae gratia irrigantur. Petra dicitur,
quia credentibus fortitudinem, incredulis duritiam
praestat. Lapis angularis dicitur, quia utrosque
parietes novi et veteris Testamenti unus et mediator
in semetipso continens copulavit. Agnus dicitur, ut
innocentia Christi et passio demonstretur. Homo dicitur,
quia secundum carnem propter nos homines
nasci dignatus est. Vitulus dicitur, quia propter nostram
salutem pati sustinuit. Aquila dicitur, quia
post venerabilem resurrectionem, ut rex alitum ad
Patris pervolat sedem. Leo dictus est, quia ipse est
rex regum, qui mortem ac zabulum virtutis suae potestate
comminuit. Via est, quia per ipsum ascensus
est. Veritas, quia mendacium nescit. Vita est, quia
ipse universa vivificat.
Vides ergo per haec vocabula significationes et dispositionum
et operum divinorum praeostensas; non
tamen ipsum Deum proprie definitum? Est ergo Pater
Deus immensus, aeternus, incomprehensibilis,
inaestimabilis. Est et Filius ejus Deus et Dominus
noster, tantus, quantus est et Pater: sed non aliunde
quam de Patre: quia Ego, inquit, de Patre exivi, hoc
est, lumen de lumine.
CAPUT VII. De remotione occasionis erroris quam haereticus homo ex hoc capere posset, quod duo nomina vel duae personae, id est, Patris et Filii, statuantur, quasi duo dii dicantur.
Sed ne ex eo occasionem aliquam haereticus capiat,
cum duo nomina, vel duas personas, id est,
Patris et Filii statuo, quasi duos deos dicam, ut illi
duos ex diversitate confingunt: nos autem Patrem et
Filium ita nominamus, ut unum Deum in his personis
et nominibus consignemus. Viderint philosophi,
viderint haeretici discipuli eorum, qui potestatum diversitate
variantur: Nobis tamen unus Deus est Pater,
ut Apostolus dixit [(I Cor. VIII, 6)] , ex quo omnia; et
nos ex ipso: et unus Dominus Jesus Christus, Deus
Dei Filius, per quem omnia; et nos per ipsum.
Nam per duo quid aliud intelligitur, quam duorum
per partes divisa substantia, et cum nominibus
ipsis dissociata natura agendi ac jubendi tam voluntas,
omnes opes et divitiae regnorum coelestium conditae
agnoscantur. Retia dicitur, quia per ipsum, et in ipso
de mari saeculi diversa gentium multitudo sicut piscium
per aquam baptismatis in ecclesia congregatur,
ubi bonorum malorumque discrimen agnoscitur. Aratrum
nuncupatur, quia signo crucis suae dura pectora
subjiciuntur, ut necessario semini ipsa praeparentur.
Fons aquae vivae appellatur, quia ex eo sitientia
corda coelestis aquae gratia irrigantur. Petra dicitur,
quia credentibus fortitudinem, incredulis duritiam
praestat. Lapis angularis dicitur, quia utrosque
parietes novi et veteris Testamenti unus et mediator
in semetipso continens copulavit. Agnus dicitur, ut
innocentia Christi et passio demonstretur. Homo dicitur,
quia secundum carnem propter nos homines
nasci dignatus est. Vitulus dicitur, quia propter nostram
salutem pati sustinuit. Aquila dicitur, quia
post venerabilem resurrectionem, ut rex alitum ad
Patris pervolat sedem. Leo dictus est, quia ipse est
rex regum, qui mortem ac zabulum virtutis suae potestate
comminuit. Via est, quia per ipsum ascensus
est. Veritas, quia mendacium nescit. Vita est, quia
ipse universa vivificat.
Vides ergo per haec vocabula significationes et dispositionum
et operum divinorum praeostensas; non
tamen ipsum Deum proprie definitum? Est ergo Pater
Deus immensus, aeternus, incomprehensibilis,
inaestimabilis. Est et Filius ejus Deus et Dominus
noster, tantus, quantus est et Pater: sed non aliunde
quam de Patre: quia Ego, inquit, de Patre exivi, hoc
est, lumen de lumine.
CAPUT VII. De remotione occasionis erroris quam haereticus homo ex hoc capere posset, quod duo nomina vel duae personae, id est, Patris et Filii, statuantur, quasi duo dii dicantur.
Sed ne ex eo occasionem aliquam haereticus capiat,
cum duo nomina, vel duas personas, id est,
Patris et Filii statuo, quasi duos deos dicam, ut illi
duos ex diversitate confingunt: nos autem Patrem et
Filium ita nominamus, ut unum Deum in his personis
et nominibus consignemus. Viderint philosophi,
viderint haeretici discipuli eorum, qui potestatum diversitate
variantur: Nobis tamen unus Deus est Pater,
ut Apostolus dixit [(I Cor. VIII, 6)] , ex quo omnia; et
nos ex ipso: et unus Dominus Jesus Christus, Deus
Dei Filius, per quem omnia; et nos per ipsum.
Nam per duo quid aliud intelligitur, quam duorum
per partes divisa substantia, et cum nominibus
ipsis dissociata natura agendi ac jubendi tam voluntas,