PL 20, col. 479

meruerunt, si postea vel publice nupserint vel
se clanculo corruperint, non eas admittendas esse
ad agendam poenitentiam, nisi is, cui se junxerant,
de saeculo recesserit. Si enim de omnibus haec ratio
custoditur, ut quaecumque vivente viro alteri nupserit,
habeatur adultera, nec ei agendae poenitentiae
licentia concedatur, nisi unus ex eis defunctus
fuerit: quanto magis de illa tenenda est, quae ante
immortali se sponso conjunxerat, et postea ad humanas
nuptias transmigravit!
CAP. XIV.
16.
Hae vero [(27, q. 1, c. 9; Ivo, p.
7, c. 17)] , quae necdum sacro velamine tectae, tamen