PL 202, col. 1092

saeculo conscientia et residente, vox sponsi auditur
satisfaciens universae curiae de sponsa: Una est,
inquit, columba mea, una est matri suae, electa genitrici
suae [(Cant. VI, 8)]
. Una procul dubio est conscientia
propter fidei unitatem et propositi immutabilitatem;
columba est propter simplicitatis mansuetudinem,
una est matri suae propter charitatis
perfectionem, electa genitrici suae propter charitatis
decorem et pulchritudinem.
De forma conscientiae.
Cujus pulchritudinis tenorem in habitu ipsius
typice legens, rursus tali descriptione mores ejus
subcingo, et per colorum varietates virtutum universa
membra distinguo. Est itaque procerae staturae
propter perseverantiae longanimitatem, habet

oculos smaragdinos propter castitatis perpetuum
virorem; nasum sicut turris Libani quae respicit
contra Damascum, propter incursantium tentationum
prudentem discretionem; genas subrubentes
propter fraternae oppressionis compassionem; labia
favo et melle redundantia, propter mystici eloquii
suavitatem; manus tornatiles, propter obedientiae
perfectam operationem; pectus robustum,
propter vigilantem instantiam adversus daemonum
infestationem; calceamenta pedum aes et ferrum,
ad quassanda capita draconum; coronam auream
circa lumbos, ad restringenda incentiva libidinum.
Induitur vestimentis quorum odor et fragrantia
myrrham mortificationis, guttam humilitatis, et
cassiam bonae opinionis spirant. Ut autem caput

retorqueamus ad pennulas divini timoris et extremi
judicii, videamus quam secura in specie et pulchritudine
sua talis conscientia ad judicium veniat,
nec inopiam expavescens propter abundantem
virtutum sufficientiam, nec sententiam propter
matrimonii copulam, nec pudorem vel confusionem
propter vestimentorum ornatum seu fragrantiam.
De securitate conscientiae.
Jam hiems praepropere fores praeoccupans crudelis
necessitatis, quando nec arari poterit per meritum,
nec meti per praemium hactenus non comparatum,
longo imo aeterno tractu duratura, negabit
mendicare suffragium cujuslibet intercessionis.
Clausa enim erit misericordiae janua quae modo

patet, et etiam dilatat se usque ad judicii extrema
tempora, clausa erit et effugii opportunitas et defendendi
se omnis possibilitas. Sola conscientia
inopum miseriam, si unde manum impleat habuerit,
consolabitur; sola refugium praestare poterit, sola
a timore formidinis et a facie majestatis obstaculum
praebebit. Cum ergo coelum et terram ignis
vindictae et irae Dei conflagrabit, et ab isto statu
prorsus in alium habitum et figuram exportabit, raptus
homo in nubibus, si puram et integram secum
detulerit conscientiam, nec tonitruorum concussionibus
expavescet, nec fulgurum vibrationibus obstupescet,
nec tubis angelicis in fugam corripietur,
nec fulgure assistentis vivificae crucis vel majestate