PL 211, col. 604

mundi petulantia vinculis retineri, quam saecularibus
implicari negotiis, quam vitiorum arctari
perplexitatibus, quam carnis illecebris retineri!
O sancti amoris jugum, quam dulciter capis, quam
gloriose illaqueas, quam suaviter premis, quam delectabiliter
praemiis honoras, quam feliciter uris,
quam fortiter stringis, quam erudis sapienter! O felix
amor, ex quo eruditur strenuitas morum, affectuum
puritas, subtilitas intellectuum, desideriorum
sanctitas, claritas operum, virtutum fecunditas,
meritorum dignitas, sublimitas praemiorum! o felix
amor, cui est in mundi contemptum ambitio, in vitia
zelus, in peccata odium, in carnem pugna, in prosperis
moderatio, in adversis patientia, concupiscentia
in promissis aeternis! Hic amor nos unit, hic

nostrae unioni te copulat, et qui unius moris in domo
Dei nos efficit, ad unum vineae unius denarium
de sanctae unanimitatis perseverantia per Dei gratiam
aliquando promovebit. Verum interim nutriendus
est amor, pascendus est alimentis sapientiae,
matris gratiae blandimentis dulcioribus confovendus.
Parvuli sumus, lacteis opus habemus sorbitiunculis;
sed quae nostrae Virginis . . . insumatur. Ideo ad
partum hujus consulte refugimus, de diversorio parientis
eligentes non regredi, ut ad sacrosanctum
pectoris virginalis sacrarium plena ubera ebibamus.
Mater nostra est, et mater dulcissima; abesse a
tanta dulcedine teneritudo lactentium non valeret.
Alibi interim non possemus esse tutius, nutriri dulcius,
confoveri suavius, custodiri firmius, instrui

melius, sanctius renovari. Quam jucundum est Verbi
infantis se coaptare cunabulis, praesepi assistere,
locum non habere alibi quam in diversorio, ubi
puerperae non est locus! Non erat, inquit, ei locus
in diversorio [(Luc. II)]
; ideo eum in praesepio reclinavit.
Non contingat nobis a diversorio illo divertere,
ab illo averti praesepio, ubi in hordeum animalium
frumentum versum est angelorum. Ex quo enim
granum frumenti coelestis in terra cecidit, quasi in
se hordei saporem et spem piis jumentis exhibuit,
dum et Deitatis suae medullam tunicavit folliculo
mortalis corporis, et se necessitatum mearum exasperavit
aristis. Sed et nunc figuris quasi quibusdam
pallearum folliculis medulla involvitur veritatis.

O cum ad statum venerit homo mortalis angelicum,
nulla tunc cibo ejus asperitas inerit, quem nuda
Veritas ex adipe frumenti plenissime satiabit. Sed
quid nos perfrui et fragiles de jumentorum oneribus,
aut angelorum honoribus dicimus, qui prae
teneritudine infantiae nostrae maternis adhuc delinitionibus
indigemus? Satis est nobis, si materno
incumbere pectori, si permittatur inter ubera commorari.
Inde fluenta gratiae, inde nutrimenta humilium,
inde fluentis fluminis impetus civitatem Dei
laetificans, inde lac et mel summae suavitatis erumpunt,
inde in virum perfectum noster adolevit parvulus,