PL 217, col. 763

impassibilem, ligavit insuperabilem, traxit incommutabilem,
aeternum fecit mortalem. Si tantum
potuit charitas in Deum, quantum homo deberet
posse in seipsum? Si Deus propter hominem tanta
pertulit, quid homo propter Deum tolerare recusabit?
Pudeat te, o homo, non subjici charitati, quae
sibi subjecit auctorem mundi, non pudeat subjici
charitati lutum, quae sibi subjecit et figulum. Haec non aemulatur, non agit perperam
I Cor. XIII
. Ab illo
in quo habitat, radicem vitiorum exstirpat. Charitas
omnium virtutum est origo; charitas mentem
hominis illuminat, conscientiam mundat, animam
laetificat, Deum demonstrat. Animam in qua charitas
habitat superbia non inflat, invidia non devastat,
ira non vexat, avaritia non excaecat, tristitia

mala non dissipat, gula non inflammat, luxuria non
coinquinat. Semper munda est, semper quieta, semper
casta, semper laeta, semper pacifica, semper benigna,
semper modesta. In adversis secura, in prosperis
non elata. Haec crux spiritualis est, quam quilibet
portare tenetur, ut tollendo hanc crucem,
Christi vestigia sequatur: cujus altitudo erigitur
ad Deum, latitudo extenditur usque ad inimicum,
longitudo ad vitae terminum, ejus profunditas divinae
sapit bonitatis immensum. Haec est charitas
quae pugnanti est meritum, triumphanti praemium,

SACERDOS.--In nomine Patris et Filii et Spiritus
sancti.--Amen.
Introibo ad altare Dei.
MINISTRI.--Ad Deum qui laetificat juventutem
meam.
SACERDOS.--Judica me, Deus, et discerne causam
meam de gente non sancta: ab homine iniquo et
doloso erue me.