PL 22, col. 552

Nec dulces natos, Veneris nec praemia noris?
[(AENEID. l. IV.)]
Ubi pudicitiae sanctitas [al. pudicitie et sanctitas ], ibi
frugalitas est. Ubi frugalitas, ibi damna servulorum.
Quidquid non tulerint [al. intulerint ], sibi ablatum
putant: nec considerant de quanto, sed quantum
accipiant. Ubicumque viderint Christianum, statim
illud de trivio, ὁ γραικος, ὁ ἐπιθέτης. Hi rumores
turpissimos serunt: et quod ab ipsis egressum est,
id ab aliis audisse se simulant, iidem auctores et
exaggeratores. Exit fama de mendacio: quae cum
ad matronas pervenerit, et earum linguis fuerit ventilata,
provincias penetrat. Videas plerasque rabido
ore saevire, et tincta facie, viperinis orbibus, dentibus
pumicatis carpere Christianos. Hic aliqua,
. . . . . . . . . . Cui circa humeros hiacynthina laena est;
Rancidulum quiddam, balba de nare locuta.
Perstrepit, ac tenero supplantat verba palato.
[(PERS. Sat. prima.)]
Omnis consonat chorus, et latrant universa subsellia.
Junguntur nostri ordinis, qui et roduntur et rodunt.
Adversus 285 nos loquaces, pro se muti;
quasi et ipsi aliud sint, quam Monachi; et non quidquid
in Monachos dicitur, redundet in Clericos, qui
sunt Monachorum. Detrimentum pecoris, pastoris
patres ignominia est. Sicut e regione, illius Monachi
vita laudanda est, qui venerationi habet Sacerdotes
Christi: et non detrahit gradui, per quem factus est
Christianus.
6.
Haec locutus sum, in Christo filia, non dubitans
de proposito tuo (nunquam enim exhortatorias
litteras postulares, si ambigeres de bono monogamiae),
sed ut nequitiam servulorum, qui te venalem portant,
et insidias affinium, ac pium parentis errorem intelligeres:
cui, ut amorem in te tribuam, amoris scientiam
non concedo, dicens aliquid cum Apostolo:
« Confiteor, zelum Dei habent, sed non secundum
scientiam » [(Rom. 10. 1)] . Imitare potius (crebro enim
idipsum repetam) sanctam matrem tuam, cujus ego
quoties recordor, venit in mentem ardor in Christum,
pallor ex jejuniis, eleemosynae in pauperes, obsequium
in servos Dei, humilitas vestium et cordis,
atque in cunctis sermo moderatus. Pater tuus, quem
ego honoris causa nomino (non quia Consularis et
Patritius, sed quia Christianus est) impleat nomen
suum. Laetetur filiam genuisse Christo, non saeculo.
Quin potius doleat, quod et virginitatem frustra amiseris,
et fructus perdideris nuptiarum. Ubi est maritus
quem tibi dedit? Etiam si amabilis, etiam si bonus
fuisset, mors repuisset omnia: et copulam carnis
solvisset interitus. Arripe, quaeso, occasionem, et
fac de necessitate virtutem. NON QUAERUNTUR in Christianis