PL 23, col. 58
Vita Malchi monachi captivi (Hieronymus Stridonensis), J. P. Migne
In inglese: The Life of Malchus, the Captive Monk 8 · The Life of Malchus, the Captive Monk 9
carnes viatico praeparo. Et primo vesperi, putantibus
dominis nos secreto cubitare, invadimus iter,
utres et partes carnium portantes. Cumque pervenissemus
ad fluvium, nam decem millibus aberat;
inflatis conscensisque utribus, aquis nos credimus,
paulatim pedibus subremigantes, ut deorsum nos
flumine deferente, et multo longius quam conscenderamus,
in alteram nos exponente ripam, vestigium
sequentes perderent. Sed inter haec madefactae carnes,
et ex parte lapsae, vix tridui cibum pollicebantur.
Bibimus usque ad satietatem, futurae nos siti
praeparantes. Currimus, post tergum semper aspicimus;
et magis noctibus promovemus, quam diebus,
vel propter insidias late vagantium Saracenorum,
vel propter ardorem solis nimium. Pavesco miser
etiam referens: et si tota mente securus, toto tamen
corpore perhorresco.
9.
Herus fugientem occupat. --Post diem vero
tertium, dubio prospectu procul aspicimus duos camelis
insidentes venire concitos [ Mss. concite]. Statimque
mens mali praesaga, putare coepit dominum 47
meditari mortem, solem cernere nigrescentem.
Dumque timemus, et vestigiis per arenas nos proditos
intelligimus, offertur ad dexteram nostram spelunca
longe sub terram penetrans. Igitur timentes
venenata animalia (nam solent viperae, reguli, et
scorpiones, caeteraque hujuscemodi, fervorem solis
declinantia, umbras petere) intravimus quidem speluncam;
sed statim in ipso introitu, sinistrae nos foveae
credidimus, nequaquam ultra progredientes, ne
dum mortem fugimus, incurreremus in mortem; illudque
nobiscum reputantes, si juvat Dominus miseros,
habemus salutem; si despicit peccatores, habemus
sepulcrum. Quid putas fuisse nobis animi, quid
terroris, cum ante speluncam, nec longe starent
dominus et conservus, et vestigio indice jam ad latebras
pervenissent? O multo gravior exspectata, quam
illata mors! Rursus cum labore et timore lingua balbutit;
et quasi clamante domino, mutire non audeo.
Mittit servum, ut nos de specu trahat: ipse camelos
tenet; et evaginato gladio, nostrum exspectat adventum.
Interea tribus ferme vel quatuor cubitis introgresso
famulo, nobis ex occulto tergum ejus videntibus
(nam oculorum istiusmodi natura est, ut post
solem umbras intrantibus, caeca sint omnia) vox per
antrum sonat: Exite, furciferi; exite, morituri: quid
statis? quid moramini? exite, dominus vocat, patienter
exspectat. Adhuc loquebatur, et ecce per tenebras
aspicimus leaenam invasisse hominem, et
gutture suffocato, cruentum intro trahere. Jesu bone,
quid tunc terroris nobis, quid gaudii fuit! Spectabamus,
domino nesciente, hostem nostrum perire.
dominis nos secreto cubitare, invadimus iter,
utres et partes carnium portantes. Cumque pervenissemus
ad fluvium, nam decem millibus aberat;
inflatis conscensisque utribus, aquis nos credimus,
paulatim pedibus subremigantes, ut deorsum nos
flumine deferente, et multo longius quam conscenderamus,
in alteram nos exponente ripam, vestigium
sequentes perderent. Sed inter haec madefactae carnes,
et ex parte lapsae, vix tridui cibum pollicebantur.
Bibimus usque ad satietatem, futurae nos siti
praeparantes. Currimus, post tergum semper aspicimus;
et magis noctibus promovemus, quam diebus,
vel propter insidias late vagantium Saracenorum,
vel propter ardorem solis nimium. Pavesco miser
etiam referens: et si tota mente securus, toto tamen
corpore perhorresco.
9.
Herus fugientem occupat. --Post diem vero
tertium, dubio prospectu procul aspicimus duos camelis
insidentes venire concitos [ Mss. concite]. Statimque
mens mali praesaga, putare coepit dominum 47
meditari mortem, solem cernere nigrescentem.
Dumque timemus, et vestigiis per arenas nos proditos
intelligimus, offertur ad dexteram nostram spelunca
longe sub terram penetrans. Igitur timentes
venenata animalia (nam solent viperae, reguli, et
scorpiones, caeteraque hujuscemodi, fervorem solis
declinantia, umbras petere) intravimus quidem speluncam;
sed statim in ipso introitu, sinistrae nos foveae
credidimus, nequaquam ultra progredientes, ne
dum mortem fugimus, incurreremus in mortem; illudque
nobiscum reputantes, si juvat Dominus miseros,
habemus salutem; si despicit peccatores, habemus
sepulcrum. Quid putas fuisse nobis animi, quid
terroris, cum ante speluncam, nec longe starent
dominus et conservus, et vestigio indice jam ad latebras
pervenissent? O multo gravior exspectata, quam
illata mors! Rursus cum labore et timore lingua balbutit;
et quasi clamante domino, mutire non audeo.
Mittit servum, ut nos de specu trahat: ipse camelos
tenet; et evaginato gladio, nostrum exspectat adventum.
Interea tribus ferme vel quatuor cubitis introgresso
famulo, nobis ex occulto tergum ejus videntibus
(nam oculorum istiusmodi natura est, ut post
solem umbras intrantibus, caeca sint omnia) vox per
antrum sonat: Exite, furciferi; exite, morituri: quid
statis? quid moramini? exite, dominus vocat, patienter
exspectat. Adhuc loquebatur, et ecce per tenebras
aspicimus leaenam invasisse hominem, et
gutture suffocato, cruentum intro trahere. Jesu bone,
quid tunc terroris nobis, quid gaudii fuit! Spectabamus,
domino nesciente, hostem nostrum perire.