PL 4, col. 516
De unitate ecclesiae (Cyprianus Carthaginensis), J. P. Migne
In inglese: On the Unity of the Church 21 · On the Unity of the Church 22
actu suo cum disciplina modestus; ut qui Christi confessor
dicitur, Christum quem confitetur imitetur.
Nam, cum dicat ille: Qui se extollit humiliabitur, et qui
humiliat se exaltabitur [(Luc. XVIII, 14)]
, et ipse a Patre
exaltatus sit, quia se in terris Sermo et Virtus et Sapientia
Dei Patris humiliavit, quomodo potest extollentiam
diligere qui et nobis humilitatem sua lege
mandavit, et ipse a Patre amplissimum nomen praemio
humilitatis accepit? Confessor est Christi, sed si
non 202 postea blasphemetur per ipsum majestas et dignitas
Christi. Lingua Christum confessa non sit maledica,
non sit turbulenta, non conviciis et litibus
perstrepens audiatur, non contra fratres et Dei sacerdotes,
post verba laudis, serpentis venena jaculetur.
Caeterum, si culpabilis et detestabilis postmodum
fuerit, si confessionem suam mala conversatione prodegerit,
si vitam suam turpi foeditate maculaverit, si,
Ecclesiam denique, ubi confessor factus est, derelinquens
et unitatis concordiam scindens, fidem primam
perfidia posteriore mutaverit, blandiri sibi per confessionem
non potest, quasi sit electus ad gloriae praemium,
quando ex hoc ipso magis creverint merita
poenarum.
XXII.
Nam et Judam inter Apostolos Dominus elegit,
et tamen Dominum Judas postmodum prodidit.
Non tamen idcirco Apostolorum fides et firmitas cecidit
quia proditor Judas ab eorum societate defecit.
Sic et hic non statim confessorum sanctitas et dignitas
comminuta est quia quorumdam fides fracta est.
Beatus Paulus apostolus in Epistola sua loquitur:
Quid enim si exciderunt a fide quidam illorum? numquid
infidelitas illorum fidem Dei evacuavit? Absit. Est enim
Deus verax, omnis autem homo mendax
[(Rom. III,
3, 4)]
. Stat confessorum pars major et melior in fidei
suae robore et in legis ac disciplinae Dominicae veritate;
nec ab Ecclesiae pace discedunt qui se in Ecclesia
gratiam consecutos de Dei dignatione meminerunt;
atque hoc ipso ampliorem consequuntur fidei
dicitur, Christum quem confitetur imitetur.
Nam, cum dicat ille: Qui se extollit humiliabitur, et qui
humiliat se exaltabitur [(Luc. XVIII, 14)]
, et ipse a Patre
exaltatus sit, quia se in terris Sermo et Virtus et Sapientia
Dei Patris humiliavit, quomodo potest extollentiam
diligere qui et nobis humilitatem sua lege
mandavit, et ipse a Patre amplissimum nomen praemio
humilitatis accepit? Confessor est Christi, sed si
non 202 postea blasphemetur per ipsum majestas et dignitas
Christi. Lingua Christum confessa non sit maledica,
non sit turbulenta, non conviciis et litibus
perstrepens audiatur, non contra fratres et Dei sacerdotes,
post verba laudis, serpentis venena jaculetur.
Caeterum, si culpabilis et detestabilis postmodum
fuerit, si confessionem suam mala conversatione prodegerit,
si vitam suam turpi foeditate maculaverit, si,
Ecclesiam denique, ubi confessor factus est, derelinquens
et unitatis concordiam scindens, fidem primam
perfidia posteriore mutaverit, blandiri sibi per confessionem
non potest, quasi sit electus ad gloriae praemium,
quando ex hoc ipso magis creverint merita
poenarum.
XXII.
Nam et Judam inter Apostolos Dominus elegit,
et tamen Dominum Judas postmodum prodidit.
Non tamen idcirco Apostolorum fides et firmitas cecidit
quia proditor Judas ab eorum societate defecit.
Sic et hic non statim confessorum sanctitas et dignitas
comminuta est quia quorumdam fides fracta est.
Beatus Paulus apostolus in Epistola sua loquitur:
Quid enim si exciderunt a fide quidam illorum? numquid
infidelitas illorum fidem Dei evacuavit? Absit. Est enim
Deus verax, omnis autem homo mendax
[(Rom. III,
3, 4)]
. Stat confessorum pars major et melior in fidei
suae robore et in legis ac disciplinae Dominicae veritate;
nec ab Ecclesiae pace discedunt qui se in Ecclesia
gratiam consecutos de Dei dignatione meminerunt;
atque hoc ipso ampliorem consequuntur fidei