PL 4, col. 610
De opere et eleemosynis (Cyprianus Carthaginensis), J. P. Migne
In inglese: On Works and Alms 12 · On Works and Alms 11 · On Works and Alms 13
parva, 241 contestetur et dicat: Aspicite volatilia coeli,
quoniam non seminant, neque metunt, neque colligunt
in horrea, et Pater vester coelestis alit illa. Nonne vos
pluris illis estis [(Matth. VI, 26)]
? Volucres Deus pascit,
et passeribus alimenta diurna praestantur; et quibus
nullus divinae rei sensus est, eis nec potus nec cibus
deest: tu Christiano, tu Dei servo, tu operibus bonis
dedito, tu domino suo charo, aliquid existimas defuturum?
XII.
Nisi si putas quia qui Christum pascit, a
Christo ipse non pascitur, aut eis terrena deerunt
quibus coelestia et divina tribuuntur. Unde haec incredula
cogitatio? unde impia et sacrilega ista meditatio?
Quid facit in domo fidei perfidum pectus? Quid, qui
Christo omnino non credit, appellatur et dicitur Christianus?
Pharisaei tibi magis congruit nomen. Nam,
cum Dominus in Evangelio de eleemosynis disputaret,
et ut nobis amicos de terrestribus lucris provida
operatione faceremus, qui nos postmodum in tabernacula
aeterna susciperent, fideliter ac salubriter
praemoneret, addidit post haec Scriptura dicens: Audiebant autem haec omnia Pharisaei, qui erant cupidissimi,
et irridebant eum
[(Luc. XVI, 14)]
. Quales nunc
quosdam in Ecclesia videmus, quorum praeclusae
aures et corda caecata nullum de spiritalibus ac salutaribus
monitis lumen admittunt? de quibus mirari
non oportet quod contemnant in tractatibus servum,
quando a talibus ipsum Dominum videamus esse
contemptum.
XIII.
Quid tibi in istis ineptis et stultis cogitationibus
plaudis, quasi metu et sollicitudine futurorum ab
operibus retarderis? Quid umbras et praestigias quasdam
vanae excusationis obtendis? Confitere immo
quae vera sunt; et quia scientes non potes fallere,
secreta et abdita mentis exprome. Obsederunt animum
tuum sterilitatis tenebrae, et, recedente inde
lumine veritatis, carnale pectus alta et profunda avaritiae
caligo caecavit. Pecuniae tuae captivus et servus
es, catenis cupiditatis et vinculis alligatus es, et
quem jam solverat Christus, denuo vinctus es. Servas
pecuniam, quae te servata non servat. Patrimonium
cumulas, quod te pondere suo onerat;
nec meministi quid Deus responderit diviti exuberantium
fructuum copiam stulta exultatione jactanti:
quoniam non seminant, neque metunt, neque colligunt
in horrea, et Pater vester coelestis alit illa. Nonne vos
pluris illis estis [(Matth. VI, 26)]
? Volucres Deus pascit,
et passeribus alimenta diurna praestantur; et quibus
nullus divinae rei sensus est, eis nec potus nec cibus
deest: tu Christiano, tu Dei servo, tu operibus bonis
dedito, tu domino suo charo, aliquid existimas defuturum?
XII.
Nisi si putas quia qui Christum pascit, a
Christo ipse non pascitur, aut eis terrena deerunt
quibus coelestia et divina tribuuntur. Unde haec incredula
cogitatio? unde impia et sacrilega ista meditatio?
Quid facit in domo fidei perfidum pectus? Quid, qui
Christo omnino non credit, appellatur et dicitur Christianus?
Pharisaei tibi magis congruit nomen. Nam,
cum Dominus in Evangelio de eleemosynis disputaret,
et ut nobis amicos de terrestribus lucris provida
operatione faceremus, qui nos postmodum in tabernacula
aeterna susciperent, fideliter ac salubriter
praemoneret, addidit post haec Scriptura dicens: Audiebant autem haec omnia Pharisaei, qui erant cupidissimi,
et irridebant eum
[(Luc. XVI, 14)]
. Quales nunc
quosdam in Ecclesia videmus, quorum praeclusae
aures et corda caecata nullum de spiritalibus ac salutaribus
monitis lumen admittunt? de quibus mirari
non oportet quod contemnant in tractatibus servum,
quando a talibus ipsum Dominum videamus esse
contemptum.
XIII.
Quid tibi in istis ineptis et stultis cogitationibus
plaudis, quasi metu et sollicitudine futurorum ab
operibus retarderis? Quid umbras et praestigias quasdam
vanae excusationis obtendis? Confitere immo
quae vera sunt; et quia scientes non potes fallere,
secreta et abdita mentis exprome. Obsederunt animum
tuum sterilitatis tenebrae, et, recedente inde
lumine veritatis, carnale pectus alta et profunda avaritiae
caligo caecavit. Pecuniae tuae captivus et servus
es, catenis cupiditatis et vinculis alligatus es, et
quem jam solverat Christus, denuo vinctus es. Servas
pecuniam, quae te servata non servat. Patrimonium
cumulas, quod te pondere suo onerat;
nec meministi quid Deus responderit diviti exuberantium
fructuum copiam stulta exultatione jactanti: