PL 40, col. 1032
De cognitione verae vitae (Auctor incertus (Augustinus Hipponensis); Auctor ince · De vita Christiana (Auctor incertus), J. P. Migne
boni perseverantia clauditur, perseverantiae Deus
fons omnium bonorum dabitur. Igitur qui hac catena
tractus, hanc turrim scandens culmen ejus attigerit,
non solum se veram vitam cognoscere, sed et perenniter
in ea beate vivere se gaudebit; quia in ea hujus
gloriae consors erit.
DISC. Verae vitae et omnium beate viventium faciat
te Deus participem, qui nos omnes ad summum bonum
perducat. Amen.
adhuc insuper et omnium redarguit conscientia
peccatorum, ut etiam si quid luminis possit habere,
abscondat: et ita fit ut praeterquam quod dicere non
habemus, hoc etiam quod habemus, non fiducialiter
proferre conscientia prohibente possimus. Tu tamen
dum peritior tibi apparere possit et melior, rudibus
admonitionibus nostris interim esto contenta, et charitati
da veniam; cujus est non considerare quid offerat,
nec quod non habet, quaerit; sed totum quod
habet, libenter impertit: ad cujus non tam muneris
speciem, quam animi respice voluntatem, et diligenter
adverte quid tibi illa negare poterit, quae totum
dare potuit quod habebat. Obtulisset etiam quod
non habebat si posset, quae totum potuit quod
habebat offerre. Sitit itaque ille, sed parum,
fons omnium bonorum dabitur. Igitur qui hac catena
tractus, hanc turrim scandens culmen ejus attigerit,
non solum se veram vitam cognoscere, sed et perenniter
in ea beate vivere se gaudebit; quia in ea hujus
gloriae consors erit.
DISC. Verae vitae et omnium beate viventium faciat
te Deus participem, qui nos omnes ad summum bonum
perducat. Amen.
adhuc insuper et omnium redarguit conscientia
peccatorum, ut etiam si quid luminis possit habere,
abscondat: et ita fit ut praeterquam quod dicere non
habemus, hoc etiam quod habemus, non fiducialiter
proferre conscientia prohibente possimus. Tu tamen
dum peritior tibi apparere possit et melior, rudibus
admonitionibus nostris interim esto contenta, et charitati
da veniam; cujus est non considerare quid offerat,
nec quod non habet, quaerit; sed totum quod
habet, libenter impertit: ad cujus non tam muneris
speciem, quam animi respice voluntatem, et diligenter
adverte quid tibi illa negare poterit, quae totum
dare potuit quod habebat. Obtulisset etiam quod
non habebat si posset, quae totum potuit quod
habebat offerre. Sitit itaque ille, sed parum,