PL 40, col. 1106
De sobrietate et castitate (Auctor incertus), J. P. Migne
auxilium, cuncta cum ratione disponens, in congregatione
honestorum se ipsam semper ingerens. Sobrietas
temeritatem fugit, pericula cuncta declinat,
mutuis officiis obtemperat, superbiam detestatur,
domum familiamque cum moderatione gubernat, fidem
sibi committentibus servat, et, ut summatim
breviterque dicam, sobrietatis perseverantia inaestimabilis
est animi fortitudo: omnes eam virtutes, et
omnes laudum semper tituli concupiscunt, quia sine
ipsa ornari aut placere non possunt.
E contra ebrietas ab animae injuria incipit, et flagitiorum
omnium mater est, culparum materia, radix
criminum, origo omnium vitiorum, turbatio capitis,
subversio sensus, tempestas linguae, procella corporis,
naufragium castitatis. Ebrietas temporis amissio
est, insania voluntaria, ignominiosus languor, mentis
sanae debilitatio, turpitudo morum, dedecus vitae,
honestatis infamia, animae corruptela. Ebrietas, ut
cernimus quotidie, amplarum familiarum plurimos
labefacit, et cura gubernationis destitutos, parentum
avorumque suorum bene diuque congregata atque ingenti
pretio comparata vili nummo distrahere facit.
Ebrietas in utroque sexu cuncta mala semper appetit,
et nefanda committit. Ebrietas timorem Dei aufert,
futurum Dei judicium de corde se habentium
tollit. Ebrietas, ut ait Apostolus, regna coelestia appetentibus
denegat [(I Cor. VI, 10)] . Ebrietas temulentis
tempora furatur, dies subripit, depositi sui non reminiscitur,
et ante illum posita nec mente nec oculis
contuetur: famulo vero non solum fidem aufert, sed
etiam fraudum et servitutis officio inutilem facit; et
alia mala quae comprehendi non possunt.
Et quoniam ab aliquantis vini non temperatur usus,
sed potius appetitur excessus; habitus corporis et
vitae periculum, et opinionis ac famae gravissimum
acquiritur damnum. Nam fomentis corporalibus provisum
est vini munus: abutentibus penitus interdicitur,
et sobrietatis disciplina custodienda sancitur.
Est quidem in multis vitae mortalium vinum necessarium,
debilem stomachum reficit, vires deficientes
reparat, algentem frigore calefacit, vulneribus infusum
medetur, antidotis etiam diversisque medicaminibus
adjunctum salutem operatur, tristitiam removet,
languores omnes animi delet, laetitiam infundit, convivas
honesta miscere colloquia facit: paulo amplius
vero sumptum, potanti quodam modo convertitur in
venenum. Propterea enim vini abstinentiam sacerdotibus
primo et Levitis a Domino legimus imperatam,
quia oportebat ut illi primitus sobrietatis modum observandum
susciperent, qui caeteris mortalibus non
dictis, sed factis praecepta divina observanda traderent,
honestorum se ipsam semper ingerens. Sobrietas
temeritatem fugit, pericula cuncta declinat,
mutuis officiis obtemperat, superbiam detestatur,
domum familiamque cum moderatione gubernat, fidem
sibi committentibus servat, et, ut summatim
breviterque dicam, sobrietatis perseverantia inaestimabilis
est animi fortitudo: omnes eam virtutes, et
omnes laudum semper tituli concupiscunt, quia sine
ipsa ornari aut placere non possunt.
E contra ebrietas ab animae injuria incipit, et flagitiorum
omnium mater est, culparum materia, radix
criminum, origo omnium vitiorum, turbatio capitis,
subversio sensus, tempestas linguae, procella corporis,
naufragium castitatis. Ebrietas temporis amissio
est, insania voluntaria, ignominiosus languor, mentis
sanae debilitatio, turpitudo morum, dedecus vitae,
honestatis infamia, animae corruptela. Ebrietas, ut
cernimus quotidie, amplarum familiarum plurimos
labefacit, et cura gubernationis destitutos, parentum
avorumque suorum bene diuque congregata atque ingenti
pretio comparata vili nummo distrahere facit.
Ebrietas in utroque sexu cuncta mala semper appetit,
et nefanda committit. Ebrietas timorem Dei aufert,
futurum Dei judicium de corde se habentium
tollit. Ebrietas, ut ait Apostolus, regna coelestia appetentibus
denegat [(I Cor. VI, 10)] . Ebrietas temulentis
tempora furatur, dies subripit, depositi sui non reminiscitur,
et ante illum posita nec mente nec oculis
contuetur: famulo vero non solum fidem aufert, sed
etiam fraudum et servitutis officio inutilem facit; et
alia mala quae comprehendi non possunt.
Et quoniam ab aliquantis vini non temperatur usus,
sed potius appetitur excessus; habitus corporis et
vitae periculum, et opinionis ac famae gravissimum
acquiritur damnum. Nam fomentis corporalibus provisum
est vini munus: abutentibus penitus interdicitur,
et sobrietatis disciplina custodienda sancitur.
Est quidem in multis vitae mortalium vinum necessarium,
debilem stomachum reficit, vires deficientes
reparat, algentem frigore calefacit, vulneribus infusum
medetur, antidotis etiam diversisque medicaminibus
adjunctum salutem operatur, tristitiam removet,
languores omnes animi delet, laetitiam infundit, convivas
honesta miscere colloquia facit: paulo amplius
vero sumptum, potanti quodam modo convertitur in
venenum. Propterea enim vini abstinentiam sacerdotibus
primo et Levitis a Domino legimus imperatam,
quia oportebat ut illi primitus sobrietatis modum observandum
susciperent, qui caeteris mortalibus non
dictis, sed factis praecepta divina observanda traderent,