PL 40, col. 359
punit, mereamur ab eo discere cur permiltit essc quz puniat. Perſectorum est enim , sicut scriplum est , &:iidus cibus (Hebr. v, 14) : in quo hi qui bene proſe- cerunt , jam intelligunt ad omnipotentiam Dei potius jd pertinuisse, ut ex libero arbitrio voluntatis ve- nientia mala esse permitteret.
Tanla quippe * est om- nipotens ejus bonitas, ut etiam de malis possit ſacere bona, sive ignoscendo , 8ive sanando , sive ad ulilita- tes piorum coaptando atque vertehdo, sive etiam justissime vindicando.
Omnia namque ista bona sunt, et Deo bono atque omnipotente dignissima : nec ta- men fiunt nisi de malis. Quid igitur melius, quid omnipotentius eo qui cum mali nihil ſaciat, bene eliam de malis ſacit? Clamant ad eum qui male ſece- runt, Dimitte nobis debila nostra (Maith.
vi, 12) : exaudit, ignoscit. Nocuerunt sua mala peccantibus : subvenit eorum medeturque languoribus. Seviunt Suorum hostes : de illorum s2vitia facit martyres. Postremo etiam condemnat eos quos damnatione ju- dicat dignos : 8ua licet illi mala patiantur, facit tamen ille quod bonum est.
Non potest enim bonum non esse, quod justum est : et utique sicut injustum est peccatum , ita justum est peccali supplicium. 16. Non autem potestas Deo deſuit, talem facere hominem qui peccare non posset : sed maluit eum lalew ſacere, cui adjaceret peccare, $i vellet; non peccare, $i nollet : hoc prohibens, illud pracipiens :
ut prius illi esset bonum meritum non peccare, et poslea juslum premium non posse peccare. Nam etiam tales sanctos $u0s in fine facturus est, qui om- nino peccare non possint.
Tales habet quippe etiats nunc Angelos $uos , quos in illo sic amamus, ut de nullo eorum ne peccando fiat diabolus formidemus. Quod de nemine homine justo in hujus vitze mortali- tale presumimus.
Tales autem omnes ſuturos in illius vitz immortalitate confidimus. Omnipotens enim Deus qui operatur bona etiam de nostris malis , qua- lia dabit bona, cum liberaverit ab omnibus malis ? Multa de bono usu mali copiosius possunt et sublilius d:sputari : 8ed neque hoc isto sermone suscepimus , et ejus nimia vitanda est longitudo.
CAPUT VII. — 147. Continentie et juztitice officia pariter tendunt ad pacem. Contra Maniche&orum insa- niam de duabus naturis inter 8e conſligentibus. Bellum ineze in homine ex languore per culpam contracto , pacem sanato languore ſuturam esse.
Nunc ergo ad j]- lud , propler quod diximus ista , redeamus. Conti- nenlia nobis opus es, et eam divinum esse munus Cc0- gnoscimus , ne declinetur cor nostrum in verba ma- ligna ad excusandas excusationes in peccatis.
Cui autem peccato cohibendo non habemus necessariam continentiam , ne committatur, quando et hoc ipsa cobibet , ne commissum $i ſuerit nefaria superbia de- ſendatur ? Universaliter ergo continentia nobis opus est, ut declinemus a malo.
Ut autem faciamus bonum, ad aliam videtur virtutem, hoc est, ad juslitiam per- tinere. Hoc nos admonet sacer Psalmus , ubi legi- mus : Declina a malo , & ſac bonum.
Tanla quippe * est om- nipotens ejus bonitas, ut etiam de malis possit ſacere bona, sive ignoscendo , 8ive sanando , sive ad ulilita- tes piorum coaptando atque vertehdo, sive etiam justissime vindicando.
Omnia namque ista bona sunt, et Deo bono atque omnipotente dignissima : nec ta- men fiunt nisi de malis. Quid igitur melius, quid omnipotentius eo qui cum mali nihil ſaciat, bene eliam de malis ſacit? Clamant ad eum qui male ſece- runt, Dimitte nobis debila nostra (Maith.
vi, 12) : exaudit, ignoscit. Nocuerunt sua mala peccantibus : subvenit eorum medeturque languoribus. Seviunt Suorum hostes : de illorum s2vitia facit martyres. Postremo etiam condemnat eos quos damnatione ju- dicat dignos : 8ua licet illi mala patiantur, facit tamen ille quod bonum est.
Non potest enim bonum non esse, quod justum est : et utique sicut injustum est peccatum , ita justum est peccali supplicium. 16. Non autem potestas Deo deſuit, talem facere hominem qui peccare non posset : sed maluit eum lalew ſacere, cui adjaceret peccare, $i vellet; non peccare, $i nollet : hoc prohibens, illud pracipiens :
ut prius illi esset bonum meritum non peccare, et poslea juslum premium non posse peccare. Nam etiam tales sanctos $u0s in fine facturus est, qui om- nino peccare non possint.
Tales habet quippe etiats nunc Angelos $uos , quos in illo sic amamus, ut de nullo eorum ne peccando fiat diabolus formidemus. Quod de nemine homine justo in hujus vitze mortali- tale presumimus.
Tales autem omnes ſuturos in illius vitz immortalitate confidimus. Omnipotens enim Deus qui operatur bona etiam de nostris malis , qua- lia dabit bona, cum liberaverit ab omnibus malis ? Multa de bono usu mali copiosius possunt et sublilius d:sputari : 8ed neque hoc isto sermone suscepimus , et ejus nimia vitanda est longitudo.
CAPUT VII. — 147. Continentie et juztitice officia pariter tendunt ad pacem. Contra Maniche&orum insa- niam de duabus naturis inter 8e conſligentibus. Bellum ineze in homine ex languore per culpam contracto , pacem sanato languore ſuturam esse.
Nunc ergo ad j]- lud , propler quod diximus ista , redeamus. Conti- nenlia nobis opus es, et eam divinum esse munus Cc0- gnoscimus , ne declinetur cor nostrum in verba ma- ligna ad excusandas excusationes in peccatis.
Cui autem peccato cohibendo non habemus necessariam continentiam , ne committatur, quando et hoc ipsa cobibet , ne commissum $i ſuerit nefaria superbia de- ſendatur ? Universaliter ergo continentia nobis opus est, ut declinemus a malo.
Ut autem faciamus bonum, ad aliam videtur virtutem, hoc est, ad juslitiam per- tinere. Hoc nos admonet sacer Psalmus , ubi legi- mus : Declina a malo , & ſac bonum.