PL 53, col. 848
Epistolae (Capreolus Carthaginensis), J. P. Migne
δοκιμασθῇ, ἢ καταδικασθὲν δυνηθῇ
ἀποκρουσθῆναι. Ταῦτα
δὲ περὶ ὧν ἤδη πάλαι ἐκρίθῃ ἐάν
τις ἐπαφῇ εἰς δευτέραν
διάλεξιν κληθῆναι, οὐδὲν
ἕτερον δόξει, ἢ περὶ
τῆς πίστεως,
ἥ τις μέχρι δεῦρο κατέσχεν,
αὐτὸς ἀμφιβάλλειν.
Ἔπειτα
διὰ τὸ τῶν μεταγενεστέρων
ὑπόδειγμα· ἵνα ταῦτα ἅπερ
νῦν ὑπὲρ τῆς καθολικῆς
πίστεως ὥρισται, ἔχειν
δυνηθῇ
διηνεκῆ βεβαίωσιν, ταῦτα
ἅπερ ἤδη ἐστὶ παρὰ τῶν
πατέρων
ὁρισθέντα, φυλακτέα ἐστίν.
Ἐπειδὴ ὅστις βούλεται,
ἅπερ ὑπὲρ τῆς καθολικῆς
καταστάσεως ἐθέσπισεν, εἰς
τὸ
διηνεκἒς μένειν, οὐ τῇ ἰδίᾳ
αὐθεντίᾳ, ἀλλὰ καὶ τῇ
τῶν
ἀρχαιοτέρων ψήφῳ ὀφείλει
βεβαιωθῆναι ὅπερ
ἐφρόνησεν·
ὥστε οὕτως τοῦτο μὲν ἀπὸ
τῶν ἀρχαιοτέρων, τοῦτο δὲ
καὶ ἀπὸ νεωτέρων ὅρων, ὅπερ
διαβεβαιοῦται,
δοκιμάζων,
μονογενῆ τῆς καθολικῆς
ἐκκλησίας τὴν ἀλὴθειαν,
ἀπὸ τῶν
παρῳχημένων καιρῶν μέχρι
τῶν παρόντων ἤτοι τῶν
ἡμετέρων,
ἁπλῇ καθαρότητι, καὶ
ἀηττήτῳ αὐθεντίᾳ
τρέχουσαν.
ἑαυτὸν καὶ λέγειν, καὶ
διδάξειν, καὶ κατέχειν. Ταῦτα
τέως ὑπέρ τῆς παρούσης
πρεσβείας τῆς Ἀφρικῆς, ἥν
τινα καταπέμψαι ἡ ἀνάγκη ἡ
προῤῥηθεῖσα οὐ
συνεχώρησε,
ταῖς προσκυνηταῖς ὑμῶν
ἀκοαῖς ὑπέβαλον, πλεῖστα
παρακαλῶν, ἵνα θεωρηθεισῶν
τῶν ἐν τοῖς πράγμασι
καὶ
τοῖς καιροῖς συμφορῶν, τὴν
ἡμετέραν ἀπουσίαν
μηδεμίᾳ
ὑπερηφανίᾳ ἢ ἀμελείᾳ ἀλλἀ
ταύτῃ τῇ προδήλῳ
ἀνάγκῃ
μᾶλλον λογίσασθαι καταξιώσητε.
Κύριλλος ἐπίσκοπος
Ἀλεξανδρείας εἴπε· Καὶ ἡ
ἀναγνωσθεῖσα
ἐπιστολὴ τοῦ εὐλαβεστάτου
καὶ θεοφιλεστάτου
ἐπισκόπου τῆς Καρθαγένης
Καπραιόλου ἐμφερέσθω τῇ
πίστει τῶν ὑπομνημάτων,
φανερὰν ἔχουσα διάνοιαν.
Βούλεται γὰρ, τὰ μὲν
ἀρχαῖα κρατύνεσθαι τῆς
πίστεως
δόγματα, τὰ δὲ νεαρὰ, καὶ
ἀτόπως ἐξευρημένα. καὶ
ἀσεβῶς
εἰρημένα, ἀποδοκιμάζεσθαι
καὶ ἐκβάλλεσθαι.
Πάντες οἱ ἐπίσκοποι
ἀνεφώνησαν· αὗται πάντων
αἱ
φωναί· ταῦτα πάντες λέγομεν·
αὕτη πάντων ἡ εὐχή.
EPISTOLA SERVORUM DEI VITALIS ET CONSTANTII SPANORUM AD S. CAPREOLUM EPISCOPUM ECCLESIAE CATHOLICAE CARTHAGINIS.
Domino et venerabili et beatissimo in Christo famulo
Dei, domino nostro Capreolo, Vitalis et Constantius
peccatores.
Quae prima vota sunt humilitatis nostrae, plurimum
salutamus sanctam perfectamque et venerabilem beatitudinem
Spiritus sanctus veniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit
tibi: ideoque quod nascetur ex te sanctum, vocabitur
Filius Dei
[(Luc. I, 35)] .
II.
Confitemur itaque Deum fuisse in utero Mariae
virginis, assumpsisse aliquam partem, fabricasse Deum
sibi hominem, natum fuisse Deum verum et hominem
verum quem assumpsit pro salute generis humani, ut
ait Apostolus: Cum venit plenitudo temporis, misit
Deus Filium suum factum ex muliere, factum sub lege,
ut eos qui sub lege erant redimeret [(Gal. IV, 4)] . Et iterum: Hoc autem sentite in vobis, quod et in Christo
Jesu: qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus
ἀποκρουσθῆναι. Ταῦτα
δὲ περὶ ὧν ἤδη πάλαι ἐκρίθῃ ἐάν
τις ἐπαφῇ εἰς δευτέραν
διάλεξιν κληθῆναι, οὐδὲν
ἕτερον δόξει, ἢ περὶ
τῆς πίστεως,
ἥ τις μέχρι δεῦρο κατέσχεν,
αὐτὸς ἀμφιβάλλειν.
Ἔπειτα
διὰ τὸ τῶν μεταγενεστέρων
ὑπόδειγμα· ἵνα ταῦτα ἅπερ
νῦν ὑπὲρ τῆς καθολικῆς
πίστεως ὥρισται, ἔχειν
δυνηθῇ
διηνεκῆ βεβαίωσιν, ταῦτα
ἅπερ ἤδη ἐστὶ παρὰ τῶν
πατέρων
ὁρισθέντα, φυλακτέα ἐστίν.
Ἐπειδὴ ὅστις βούλεται,
ἅπερ ὑπὲρ τῆς καθολικῆς
καταστάσεως ἐθέσπισεν, εἰς
τὸ
διηνεκἒς μένειν, οὐ τῇ ἰδίᾳ
αὐθεντίᾳ, ἀλλὰ καὶ τῇ
τῶν
ἀρχαιοτέρων ψήφῳ ὀφείλει
βεβαιωθῆναι ὅπερ
ἐφρόνησεν·
ὥστε οὕτως τοῦτο μὲν ἀπὸ
τῶν ἀρχαιοτέρων, τοῦτο δὲ
καὶ ἀπὸ νεωτέρων ὅρων, ὅπερ
διαβεβαιοῦται,
δοκιμάζων,
μονογενῆ τῆς καθολικῆς
ἐκκλησίας τὴν ἀλὴθειαν,
ἀπὸ τῶν
παρῳχημένων καιρῶν μέχρι
τῶν παρόντων ἤτοι τῶν
ἡμετέρων,
ἁπλῇ καθαρότητι, καὶ
ἀηττήτῳ αὐθεντίᾳ
τρέχουσαν.
ἑαυτὸν καὶ λέγειν, καὶ
διδάξειν, καὶ κατέχειν. Ταῦτα
τέως ὑπέρ τῆς παρούσης
πρεσβείας τῆς Ἀφρικῆς, ἥν
τινα καταπέμψαι ἡ ἀνάγκη ἡ
προῤῥηθεῖσα οὐ
συνεχώρησε,
ταῖς προσκυνηταῖς ὑμῶν
ἀκοαῖς ὑπέβαλον, πλεῖστα
παρακαλῶν, ἵνα θεωρηθεισῶν
τῶν ἐν τοῖς πράγμασι
καὶ
τοῖς καιροῖς συμφορῶν, τὴν
ἡμετέραν ἀπουσίαν
μηδεμίᾳ
ὑπερηφανίᾳ ἢ ἀμελείᾳ ἀλλἀ
ταύτῃ τῇ προδήλῳ
ἀνάγκῃ
μᾶλλον λογίσασθαι καταξιώσητε.
Κύριλλος ἐπίσκοπος
Ἀλεξανδρείας εἴπε· Καὶ ἡ
ἀναγνωσθεῖσα
ἐπιστολὴ τοῦ εὐλαβεστάτου
καὶ θεοφιλεστάτου
ἐπισκόπου τῆς Καρθαγένης
Καπραιόλου ἐμφερέσθω τῇ
πίστει τῶν ὑπομνημάτων,
φανερὰν ἔχουσα διάνοιαν.
Βούλεται γὰρ, τὰ μὲν
ἀρχαῖα κρατύνεσθαι τῆς
πίστεως
δόγματα, τὰ δὲ νεαρὰ, καὶ
ἀτόπως ἐξευρημένα. καὶ
ἀσεβῶς
εἰρημένα, ἀποδοκιμάζεσθαι
καὶ ἐκβάλλεσθαι.
Πάντες οἱ ἐπίσκοποι
ἀνεφώνησαν· αὗται πάντων
αἱ
φωναί· ταῦτα πάντες λέγομεν·
αὕτη πάντων ἡ εὐχή.
EPISTOLA SERVORUM DEI VITALIS ET CONSTANTII SPANORUM AD S. CAPREOLUM EPISCOPUM ECCLESIAE CATHOLICAE CARTHAGINIS.
Domino et venerabili et beatissimo in Christo famulo
Dei, domino nostro Capreolo, Vitalis et Constantius
peccatores.
Quae prima vota sunt humilitatis nostrae, plurimum
salutamus sanctam perfectamque et venerabilem beatitudinem
Spiritus sanctus veniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit
tibi: ideoque quod nascetur ex te sanctum, vocabitur
Filius Dei
[(Luc. I, 35)] .
II.
Confitemur itaque Deum fuisse in utero Mariae
virginis, assumpsisse aliquam partem, fabricasse Deum
sibi hominem, natum fuisse Deum verum et hominem
verum quem assumpsit pro salute generis humani, ut
ait Apostolus: Cum venit plenitudo temporis, misit
Deus Filium suum factum ex muliere, factum sub lege,
ut eos qui sub lege erant redimeret [(Gal. IV, 4)] . Et iterum: Hoc autem sentite in vobis, quod et in Christo
Jesu: qui cum in forma Dei esset, non rapinam arbitratus