PL 58, col. 994
De ecclesiasticis dogmatibus (Gennadius Massiliensis), J. P. Migne
et Marcion; vel contraria, ut Manichaeus; vel
tria et barbara, ut Setianus et Theodosius; vel
multa, ut Valentinus; vel Christum hominem 31
fuisse absque Deo, ut Cerinthus, Ebion, Artemon, et
Photinus. Ex istis, inquam, si qui ad nos venerint,
non requirendum ab iis utrum baptizati sint an non,
sed hoc tantum, si credant Ecclesiae fidem, et baptizentur
ecclesiastico baptismate.
CAPUT LIII.
Quotidie eucharistiae communionem percipere
nec laudo, nec vitupero. Omnibus tamen dominicis
diebus communicandum suadeo et hortor, si
tamen mens sine affectu peccandi sit. Nam habentem
adhuc voluntatem peccandi, gravari magis
dico eucharistiae perceptione quam purificari. Et
ideo quamvis quis peccato mordeatur, peccandi non
habeat de caetero voluntatem, et communicaturus satisfaciat
lacrymis et orationibus; et confidens de
Domini miseratione, qui peccata piae confessioni
donare consuevit, accedat ad eucharistiam intrepidus
et securus. Sed hoc de illo dico quem capitalia
et mortalia peccata non gravant; nam quem mortalia
crimina post baptismum commissa premunt, hortor
prius publica poenitentia satisfacere, et ita sacerdotis
judicio reconciliatum communioni sociari, si vult
non ad judicium et condemnationem sui eucharistiam 32
percipere. Sed et secreta satisfactione solvi
mortalia crimina non negamus, sed mutato prius
saeculari habitu, et confesso religionis studio per vitae
correctionem, et jugi imo perpetuo luctu miserante
Deo veniam consequatur: ita duntaxat ut contraria
pro his quae poenitet agat, et eucharistiam omnibus
dominicis diebus supplex et submissus usque ad mortem
percipiat.
CAPUT LIV.
Poenitentia vera est, poenitenda non admittere, et
admissa deflere. Satisfactio poenitentiae est, causas
peccatorum excidere, nec earum suggestionibus
aditum indulgere.
CAPUT LV.
In divinis promissionibus nihil terrenum vel transitorium
exspectemus, sicut Melitani sperant. Non
nuptiarum copulam, sicut Cerinthus et Marcion delirant.
Non quod ad cibum vel ad potum pertinet,
sicut, Papia auctore, Irenaeus, et Tertullianus, et
Lactantius acquiescunt. Neque post mille annos post
resurrectionem regnum Christi in terra futurum, et
sanctos cum illo in deliciis regnaturos speremus,
sicut Nepos docuit, qui primam justorum resurrectionem,
et 33 secundam impiorum confinxit. Et
tria et barbara, ut Setianus et Theodosius; vel
multa, ut Valentinus; vel Christum hominem 31
fuisse absque Deo, ut Cerinthus, Ebion, Artemon, et
Photinus. Ex istis, inquam, si qui ad nos venerint,
non requirendum ab iis utrum baptizati sint an non,
sed hoc tantum, si credant Ecclesiae fidem, et baptizentur
ecclesiastico baptismate.
CAPUT LIII.
Quotidie eucharistiae communionem percipere
nec laudo, nec vitupero. Omnibus tamen dominicis
diebus communicandum suadeo et hortor, si
tamen mens sine affectu peccandi sit. Nam habentem
adhuc voluntatem peccandi, gravari magis
dico eucharistiae perceptione quam purificari. Et
ideo quamvis quis peccato mordeatur, peccandi non
habeat de caetero voluntatem, et communicaturus satisfaciat
lacrymis et orationibus; et confidens de
Domini miseratione, qui peccata piae confessioni
donare consuevit, accedat ad eucharistiam intrepidus
et securus. Sed hoc de illo dico quem capitalia
et mortalia peccata non gravant; nam quem mortalia
crimina post baptismum commissa premunt, hortor
prius publica poenitentia satisfacere, et ita sacerdotis
judicio reconciliatum communioni sociari, si vult
non ad judicium et condemnationem sui eucharistiam 32
percipere. Sed et secreta satisfactione solvi
mortalia crimina non negamus, sed mutato prius
saeculari habitu, et confesso religionis studio per vitae
correctionem, et jugi imo perpetuo luctu miserante
Deo veniam consequatur: ita duntaxat ut contraria
pro his quae poenitet agat, et eucharistiam omnibus
dominicis diebus supplex et submissus usque ad mortem
percipiat.
CAPUT LIV.
Poenitentia vera est, poenitenda non admittere, et
admissa deflere. Satisfactio poenitentiae est, causas
peccatorum excidere, nec earum suggestionibus
aditum indulgere.
CAPUT LV.
In divinis promissionibus nihil terrenum vel transitorium
exspectemus, sicut Melitani sperant. Non
nuptiarum copulam, sicut Cerinthus et Marcion delirant.
Non quod ad cibum vel ad potum pertinet,
sicut, Papia auctore, Irenaeus, et Tertullianus, et
Lactantius acquiescunt. Neque post mille annos post
resurrectionem regnum Christi in terra futurum, et
sanctos cum illo in deliciis regnaturos speremus,
sicut Nepos docuit, qui primam justorum resurrectionem,
et 33 secundam impiorum confinxit. Et