PL 61, col. 624

Germana mens contexuit,
Speculumque mentis et fidei instar tuae
Est talium dilectio.
Benedictus autor fonsque sanctorum Deus,
Non stulta jam tantum, neque
Infirma mundi defluentis eligit,
Ut alta mundi destruat:
Sed, ut ipse dixit, cuncta jam sursum trahens,
Et alta mundi vendicat.
Quoniam ipse fecit et pusillum et maximum,
Utrosque jungit gratia,
Et quos Creator opere in uno condidit,
Hos recreat uno munere.
Communis omnes clausit infidelitas,
Medeatur ut cunctis fides.
Ut fiat omnis subditus mundus Deo,
Omnisque lingua et dignitas
Super omne Jesum nomen unum in gloria
Regnare fateatur Patris.
Huic jam et potentes seculi curvant genu,
Deduntque cervices Deo,
Regemque Christum confitentur principes,
Et sceptra submittunt cruci.
Coeunt in unum purpurae et panni gregem,
Pastore concordes Deo.
Commune regnum, sanguis unus omnibus,
Summis et imis Christus est,
Qui te decorum gloriosis seculi
Honore, litteris, domo,
Ditavit humili corde, ut aeternam tibi
Conferret altitudinem;
Et ut coheres divitum coelestium,
Esses amator pauperum.
Beatus es nunc mente pauper, sed spei
Dives, qua gaudent pauperes,
Qui defraudati lubricis mundi bonis,
Coeli fruentur gaudiis.
Hos inter alto in Abrahae patris sinu
Secretum ab igne divitum, et
Refrigerantem roribus vitae locum,
Deus vivorum praeparat.
Insigne tantae jam spei certum tibi
Magno coruscat pignore,
Plantata Domino in atrii Hierusales ,
Tui propago germinis.
Namque ut fideli te patri componeret,
A te poposcit filium,
In semine Isac semen adscribens tuum,
Ipsumque ut Isac expetens,
Quem tu Abramaeae caritatis aemulus,
Vivam dedisti victimam,
Deoque tradens jam peremisti tibi,
Ut salvum habere firmius.
Nunc iste vobis exter, et vester manet,
Terrestris exsors seculi.
De matris alvo promtus ante, quam patrem