PL 62, col. 107
Contra Eutychetem (Vigilius Tapsensis), J. P. Migne
vidimus Jesum, gloria et honore coronatum, ut sine
Deo pro omnibus gustaret mortem [(Hebr. II, 9)]
. Rursus
Eutyches, ut deitatem subjiciat passioni, testem
nihilominus producit Apostolum dicentem de principibus
saeculi, qui sapientiam Dei non cognoverunt: Si enim cognovissent, nunquam Dominum gloriae crucifixissent [(I Cor. II, 9)]
.
Vides quanti periculi res sit,
aut unam in Christo non credere personam, aut duas
nolle profiteri naturas. Magni ex utroque latere insidiarum
laquei praetenduntur, quos prophetico spiritu
Salomon cautius praecepit evitandos: Memento,
dicens, quia in medio laqueorum ambulas [(Eccli. IX,
20)]
. Hinc enim Eutyches, inde Nestorius armati
perfidiae mucronibus astant. Dum unam contra Nestorium
Christi defendo personam, existimor secundum
Eutychen humanam negare naturam. Dum
contra Eutychen duas assero naturas, existimor secundum
Nestorium duas profiteri personas, quia ille
duabus naturis duos Christos duasque personas credidit
ascribendas.
VI.
Sed ut horum impios et detestabiles catholico
sensu refutemus errores, utriusque naturae proprietatis
mysterium et unius personae tractemus arcanum.
Unus est Christus, idem Deus, idemque homo,
habens in verbis et gestis, unum 18 quod humanitatis,
aliud quod propriae divinitatis ejus naturae conveniat:
licet utrumque simul ad unam ejus personam
vel substantiam pertineat quod dictum est: In principio
erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus
erat Verbum. Hoc erat in principio apud Deum (Joan.
I, 1). Et quod ipse ait: Ante Abraham ego sum [(Joan.
VIII, 58)]
, non potest ad humanitatis ejus referri naturam,
quae initium sumpsit ex Virgine. Rursus
quod de eo dicitur: Puer autem crescebat et confortabatur,
repletus sapientia: et gratia Dei super eum [(Luc. II, 40)]
;
et: Cum esset annorum duodecim, ascendit
cum parentibus Hierosolymis; et quod infertur: Jesus autem proficiebat aetate, et sapientia, et gratia
apud Deum et homines;
non potest deitatis ejus naturae
congruere; quia deitas nec aetatis profectum
accipit, nec aliquod sentit augmentum, nec curriculo
subjicitur temporum, nec numero calculatur annorum.
Et ut omnia breviter dicam, non est unius
naturae, licet sit unius personae, Patrem sibi aequalem
dicere, et Patre se minorem asserere: initium
non habere, et ex initio subsistere. Haec est naturarum
proprietas, ex quibus unus Dei Filius, idemque
hominis Filius Christus subsistens, unam tantum
habet geritque personam. Ergo hic unus atque idem,
et aequalis est Patri secundum deitatem, et inferior
est Patre secundum humanitatis naturam: atque ita
nec initium habet, quia Deus est, et habet initium,
quia idem Deus homo est. Si ergo me interroges
utrum Christus habeat initium an non habeat, respondebo
tibi, et habet et non habet: habet secundum
humanitatem suam, non habet secundum divinitatem
suam. Cum dico, habet vel non habet, ad personae
pertinet unionem. Cum dico, secundum divinitatem
et secundum humanitatem, ad naturarum pertinet
Deo pro omnibus gustaret mortem [(Hebr. II, 9)]
. Rursus
Eutyches, ut deitatem subjiciat passioni, testem
nihilominus producit Apostolum dicentem de principibus
saeculi, qui sapientiam Dei non cognoverunt: Si enim cognovissent, nunquam Dominum gloriae crucifixissent [(I Cor. II, 9)]
.
Vides quanti periculi res sit,
aut unam in Christo non credere personam, aut duas
nolle profiteri naturas. Magni ex utroque latere insidiarum
laquei praetenduntur, quos prophetico spiritu
Salomon cautius praecepit evitandos: Memento,
dicens, quia in medio laqueorum ambulas [(Eccli. IX,
20)]
. Hinc enim Eutyches, inde Nestorius armati
perfidiae mucronibus astant. Dum unam contra Nestorium
Christi defendo personam, existimor secundum
Eutychen humanam negare naturam. Dum
contra Eutychen duas assero naturas, existimor secundum
Nestorium duas profiteri personas, quia ille
duabus naturis duos Christos duasque personas credidit
ascribendas.
VI.
Sed ut horum impios et detestabiles catholico
sensu refutemus errores, utriusque naturae proprietatis
mysterium et unius personae tractemus arcanum.
Unus est Christus, idem Deus, idemque homo,
habens in verbis et gestis, unum 18 quod humanitatis,
aliud quod propriae divinitatis ejus naturae conveniat:
licet utrumque simul ad unam ejus personam
vel substantiam pertineat quod dictum est: In principio
erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus
erat Verbum. Hoc erat in principio apud Deum (Joan.
I, 1). Et quod ipse ait: Ante Abraham ego sum [(Joan.
VIII, 58)]
, non potest ad humanitatis ejus referri naturam,
quae initium sumpsit ex Virgine. Rursus
quod de eo dicitur: Puer autem crescebat et confortabatur,
repletus sapientia: et gratia Dei super eum [(Luc. II, 40)]
;
et: Cum esset annorum duodecim, ascendit
cum parentibus Hierosolymis; et quod infertur: Jesus autem proficiebat aetate, et sapientia, et gratia
apud Deum et homines;
non potest deitatis ejus naturae
congruere; quia deitas nec aetatis profectum
accipit, nec aliquod sentit augmentum, nec curriculo
subjicitur temporum, nec numero calculatur annorum.
Et ut omnia breviter dicam, non est unius
naturae, licet sit unius personae, Patrem sibi aequalem
dicere, et Patre se minorem asserere: initium
non habere, et ex initio subsistere. Haec est naturarum
proprietas, ex quibus unus Dei Filius, idemque
hominis Filius Christus subsistens, unam tantum
habet geritque personam. Ergo hic unus atque idem,
et aequalis est Patri secundum deitatem, et inferior
est Patre secundum humanitatis naturam: atque ita
nec initium habet, quia Deus est, et habet initium,
quia idem Deus homo est. Si ergo me interroges
utrum Christus habeat initium an non habeat, respondebo
tibi, et habet et non habet: habet secundum
humanitatem suam, non habet secundum divinitatem
suam. Cum dico, habet vel non habet, ad personae
pertinet unionem. Cum dico, secundum divinitatem
et secundum humanitatem, ad naturarum pertinet