PL 80, col. 38
Vita S. Maximi (Dynamius Patricius), J. P. Migne
populo excitat defunctum. Adsunt parentes,
pugnis sua verberant pectora, ora lacrymis usque
adeo rigant super filio, ut e terra surgere non valeret,
licet etiam redivivus. Interim manum unam patri,
alteram matri porrigens, nutantia membra illis
erigentibus sustollit. Acclamat populus Deo gratias:
ille vitae redditus, ad suum redit hospitium, cui jam
sepulcrum parabatur, parentes incredibili exsultant
gaudio: vivere hominem, qui mortuus fuerat, vix ipsis
oculis suis credunt. Ecce autem canis ille qui et
hunc adolescentem et multos alios infestis morsibus
laniarat, in episcopi conspectum venit; commotus
episcopus, projecto baculo, erectis sursum manibus
orat Dominum, mox efflat in canem, isque vita destituitur.
Non sane admirandum videtur beatum episcopum,
dum sibi commissum cupit tueri gregem, ejus
hostem ictu lethifero perdidisse: neque id gladio,
aut armata manu, sed flatu oris sui. Porro vulnera,
quae canis ille dentibus suis inflixerat multis e plebe,
precibus et crucis signo adeo curavit beatus episcopus,
ut nulla eorum vestigia apparerent.
11.
Bos petulans cornu hominem misere lacerarat,
ejus effusis intestinis. Mox illum adducunt quidam ad
episcopum. Is tametsi in cunctis miraculis timebat
sibi ne animi elatione pulsaretur, attamen tam male
saucium hominem clementer excipit, calidis fomentis
exta ejus manibus suis pertractata confovet, reponit
in locum suum per vulnus a bove inflictum, ipsum
vulnus adhibita spongia leniter obligat, serio hortatur,
ne quis praeter ipsum, illud solvere ausus sit.
Inde septimo die, ligamina auferens, tam sanum reperit
hominem, ut vix ullum vulneris signum relictum
videretur.
12.
Teneros corporis sui artus vir sanctissimus
perpetua cilicii asperitate domabat, quo pro interiori
tunica utebatur, nec id crucis studio unquam deposuit,
sed in illo etiam se jussit sepeliri. Lavacris
uti nunquam voluit, ne animi constantia, qua calcatis
carnis oblectamentis et illecebris martyrium sustinebat,
emollesceret. Caecus quidam annis quindecim
perpetua damnatus caligine, virum sanctissimum
continenter deprecabatur, ut suis precibus lumen
ipsi reformaret. Sed episcopo hoc ob vitandam ostentationem
differente, Rusticum subdiaconum, qui
ei servire consueverat, caecus rogavit, ut noctu episcopo
ecclesias visitante, ipsum perduceret ad templi
vestibulum, unde ille esset egressurus. Fecit id subdiaconus,
et vir beatus dum vult excedere e templo,
in caecum pedibus molliter impingit: caecus ejus veneranda
vestigia supplex amplectitur, orat visum sibi
ut restituat. Itaque episcopus fidenter obsecrat Dominum,
crucis signum imprimit oculis ejus, et diu
exstincta lumina mox reparantur. Osculatur hominem
episcopus, obtestatur ut rem apud se tacitam
habeat, quod tamen ille prae immensa animi exsultatione
praestare non potuit; quanquam etiamsi celare
ille voluisset quod secreto factum erat, non potuit
tamen manere occultum, quod palam omnium
oculis cernebatur.
13.
Innumera sunt beatissimi antistitis miracula,
pugnis sua verberant pectora, ora lacrymis usque
adeo rigant super filio, ut e terra surgere non valeret,
licet etiam redivivus. Interim manum unam patri,
alteram matri porrigens, nutantia membra illis
erigentibus sustollit. Acclamat populus Deo gratias:
ille vitae redditus, ad suum redit hospitium, cui jam
sepulcrum parabatur, parentes incredibili exsultant
gaudio: vivere hominem, qui mortuus fuerat, vix ipsis
oculis suis credunt. Ecce autem canis ille qui et
hunc adolescentem et multos alios infestis morsibus
laniarat, in episcopi conspectum venit; commotus
episcopus, projecto baculo, erectis sursum manibus
orat Dominum, mox efflat in canem, isque vita destituitur.
Non sane admirandum videtur beatum episcopum,
dum sibi commissum cupit tueri gregem, ejus
hostem ictu lethifero perdidisse: neque id gladio,
aut armata manu, sed flatu oris sui. Porro vulnera,
quae canis ille dentibus suis inflixerat multis e plebe,
precibus et crucis signo adeo curavit beatus episcopus,
ut nulla eorum vestigia apparerent.
11.
Bos petulans cornu hominem misere lacerarat,
ejus effusis intestinis. Mox illum adducunt quidam ad
episcopum. Is tametsi in cunctis miraculis timebat
sibi ne animi elatione pulsaretur, attamen tam male
saucium hominem clementer excipit, calidis fomentis
exta ejus manibus suis pertractata confovet, reponit
in locum suum per vulnus a bove inflictum, ipsum
vulnus adhibita spongia leniter obligat, serio hortatur,
ne quis praeter ipsum, illud solvere ausus sit.
Inde septimo die, ligamina auferens, tam sanum reperit
hominem, ut vix ullum vulneris signum relictum
videretur.
12.
Teneros corporis sui artus vir sanctissimus
perpetua cilicii asperitate domabat, quo pro interiori
tunica utebatur, nec id crucis studio unquam deposuit,
sed in illo etiam se jussit sepeliri. Lavacris
uti nunquam voluit, ne animi constantia, qua calcatis
carnis oblectamentis et illecebris martyrium sustinebat,
emollesceret. Caecus quidam annis quindecim
perpetua damnatus caligine, virum sanctissimum
continenter deprecabatur, ut suis precibus lumen
ipsi reformaret. Sed episcopo hoc ob vitandam ostentationem
differente, Rusticum subdiaconum, qui
ei servire consueverat, caecus rogavit, ut noctu episcopo
ecclesias visitante, ipsum perduceret ad templi
vestibulum, unde ille esset egressurus. Fecit id subdiaconus,
et vir beatus dum vult excedere e templo,
in caecum pedibus molliter impingit: caecus ejus veneranda
vestigia supplex amplectitur, orat visum sibi
ut restituat. Itaque episcopus fidenter obsecrat Dominum,
crucis signum imprimit oculis ejus, et diu
exstincta lumina mox reparantur. Osculatur hominem
episcopus, obtestatur ut rem apud se tacitam
habeat, quod tamen ille prae immensa animi exsultatione
praestare non potuit; quanquam etiamsi celare
ille voluisset quod secreto factum erat, non potuit
tamen manere occultum, quod palam omnium
oculis cernebatur.
13.
Innumera sunt beatissimi antistitis miracula,