PL 83, col. 1091
De viris illustribus (Isidorus Hispalensis), J. P. Migne
effectus fuerat 147 assecutor, sic talia profert.
Nam post impiam, inquit, Osii praevaricationem, dum
sanctus Gregorius, Eliberitanus episcopus, in Cordubensi
urbe juxta imperiale decretum fuisset adductus,
ac minime vellet illi communicare, commotus Osius dicit
Clementino Constantii praefecto vicario, ut mitteret
eum in exsilium. At ille inquit: Non audeo episcopum in
exsilium mittere, nisi prius eum ab episcopatu dejeceris.
17.
Ut autem vidit sanctus Gregorius quod Osius
vellet ferre sententiam, appellat Christum totis
fidei suae visceribus, exclamans ita: Christe Deus,
qui venturus es judicare vivos et mortuos, ne patiaris
hodie humanam proferri sententiam adversus
me minimum servum tuum, qui pro fide nominis tui,
ut reus assistens, spectaculum factus sum; sed tu ipse,
quaeso, in causa tua hodie judica, ipse sententiam proferre
dignare per ultionem. Non ego, quasi metuens
exsilium, fugere cupio, cum mihi pro tuo nomine nullum
supplicium grave sit, sed ut multi praevaricationis
errore liberentur, cum praesentem viderint ultionem.
His dictis, ecce repente Osius residens fastu quasi
regalis imperii, cum sententiam conaretur exprimere,
os vertit, distorquens pariter et cervicem, ac de
sessu in terram eliditur, atque illico expiravit.
18. Tunc, admirantibus cunctis, etiam Clementinus
ille gentilis expavit, et licet esset judex, tamen timens
ne in se simili supplicio judicaretur, prostravit se ad
pedes sancti viri, obsecrans ut sibi parceret, qui in
eum divinae legis ignorantia peccasset, et non tam proprio
arbitrio quam mandantis imperio. Inde est quod
solus Gregorius ex numero vindicantium integram
fidem, nec in fugam versus est, nec passus est exsilium,
unusquisque enim timuit de illo ulterius judicare.
148
CAPUT XV.
Nam post impiam, inquit, Osii praevaricationem, dum
sanctus Gregorius, Eliberitanus episcopus, in Cordubensi
urbe juxta imperiale decretum fuisset adductus,
ac minime vellet illi communicare, commotus Osius dicit
Clementino Constantii praefecto vicario, ut mitteret
eum in exsilium. At ille inquit: Non audeo episcopum in
exsilium mittere, nisi prius eum ab episcopatu dejeceris.
17.
Ut autem vidit sanctus Gregorius quod Osius
vellet ferre sententiam, appellat Christum totis
fidei suae visceribus, exclamans ita: Christe Deus,
qui venturus es judicare vivos et mortuos, ne patiaris
hodie humanam proferri sententiam adversus
me minimum servum tuum, qui pro fide nominis tui,
ut reus assistens, spectaculum factus sum; sed tu ipse,
quaeso, in causa tua hodie judica, ipse sententiam proferre
dignare per ultionem. Non ego, quasi metuens
exsilium, fugere cupio, cum mihi pro tuo nomine nullum
supplicium grave sit, sed ut multi praevaricationis
errore liberentur, cum praesentem viderint ultionem.
His dictis, ecce repente Osius residens fastu quasi
regalis imperii, cum sententiam conaretur exprimere,
os vertit, distorquens pariter et cervicem, ac de
sessu in terram eliditur, atque illico expiravit.
18. Tunc, admirantibus cunctis, etiam Clementinus
ille gentilis expavit, et licet esset judex, tamen timens
ne in se simili supplicio judicaretur, prostravit se ad
pedes sancti viri, obsecrans ut sibi parceret, qui in
eum divinae legis ignorantia peccasset, et non tam proprio
arbitrio quam mandantis imperio. Inde est quod
solus Gregorius ex numero vindicantium integram
fidem, nec in fugam versus est, nec passus est exsilium,
unusquisque enim timuit de illo ulterius judicare.
148
CAPUT XV.