PL 87, col. 135
Epistolae (Martinus I), J. P. Migne
naturaliter existentem, licet propter nos caro factus sit, et vos tanquam lapides vivi aedificemini domus spiritualis,
in sacerdotium sanctum, offerentes spiritales hostias ipsi in odorem suavitatis [(I Petr. II)]
. Sed et nunc, fratres,
commendamus omnes vos Domino, et verbo gratiae ejus [(Act. XX)]
, qui potest perficere et dare haereditatem in
omnibus sanctificatis. Ipse autem Deus pacis et consolationis det vobis idipsum sapere in alterutrum,
et in ipso semper, ut in omnibus unanimes, uno ore et uno corde honorificemus eum in concordia
orthodoxae fidei [(Rom. XV)] , qui potens est confirmare nos secundum Evangelium ejus, secundum revelationem
mysterii temporibus aeternis taciti, patefacti autem per Scripturas sanctas, et patrum orthodoxorum
doctrinas, secundum praeceptum aeterni Dei, ad obediendum fidei, in omnibus nobis cogniti [(Rom. XVI)]
. Soli
sapienti Deo Domino nostro Jesu Christo, cum Patre et Spiritu sancto, gloria, honor, imperium, et potestas
in saecula saeculorum. Amen. Deus vos incolumes custodiat, dilectissimi fratres.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΥ Τῆς ἐν Ῥώμῃ πρὸς πάντας Χριστιανούς.
Dilectissimo fratri Amando Martinus.
Fraternitatis tuae studio pietatis congestam epistolam
suscipientes, animos nostros relevari cognoscimus.
Quippe quoniam hujus saeculi fluctivagas
atque transitorias despicientem oblectationes, illa
quae perpetua et sublimia dona pro Domini Dei nostri
obsequiis tribuuntur, appetere certum est. Ex
relatione igitur, juxta tenorem tuae fraternitatis epistolae,
praesentium latoris, laborum tuorum certamen
cognovimus, ex quibus coelestis patriae ascensu,
humilitatis mentibus, atque contritis corporibus,
vobis futurorum gaudiorum largienda sunt munera.
Nam cum sit nulli omnino comparationi coaequandum
quod a Creatore nostro pro bonis servitiis repensatur,
dum brevi atque parvo temporis spatio finiuntur
labores quos pro dilectione ipsius sustinemus,
consideratione refrigerii nos oportet libenti
animo tolerare praesentis vitae angustias. Sed quantum
nobis laborum vestrorum operatio magnam
gaudii ubertatem inducit, tantum pro duritia sacerdotum
gentis illius conterimur, quod, postpositis salutis
suae suffragiis, atque Redemptoris nostri contemnendo
servitia, vitiorum foetoribus [foederibus]
ingravantur, quibus ad praeparandam salutem
quandoquidem tantum nos necesse est importunis
praedicationibus imminere, quantum nos perfectae
negotiationis creditorum nobis talentorum duplicat
assignatio atque Dominicae vocis ad suscipiendam ejus
requiem persuadet assertio. Suggestum est namque
nobis, eo quod presbyteri, seu diaconi, aliique sacerdotalis
officii, post suas ordinationes in lapsu
coinquinantur, et propterea nimio moerore fraternitatem
tuam astringi, velleque pastorale obsequium
pro eorum inobedientia deponere, et vacationem ab
episcopatus laboribus eligere, et in silentio atque
otio vitam degere, quam in his quae tibi commissa
sunt permanere, dicente Domino: Beatus qui perseveraverit
in sacerdotium sanctum, offerentes spiritales hostias ipsi in odorem suavitatis [(I Petr. II)]
. Sed et nunc, fratres,
commendamus omnes vos Domino, et verbo gratiae ejus [(Act. XX)]
, qui potest perficere et dare haereditatem in
omnibus sanctificatis. Ipse autem Deus pacis et consolationis det vobis idipsum sapere in alterutrum,
et in ipso semper, ut in omnibus unanimes, uno ore et uno corde honorificemus eum in concordia
orthodoxae fidei [(Rom. XV)] , qui potens est confirmare nos secundum Evangelium ejus, secundum revelationem
mysterii temporibus aeternis taciti, patefacti autem per Scripturas sanctas, et patrum orthodoxorum
doctrinas, secundum praeceptum aeterni Dei, ad obediendum fidei, in omnibus nobis cogniti [(Rom. XVI)]
. Soli
sapienti Deo Domino nostro Jesu Christo, cum Patre et Spiritu sancto, gloria, honor, imperium, et potestas
in saecula saeculorum. Amen. Deus vos incolumes custodiat, dilectissimi fratres.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΣΥΝΟΔΟΥ Τῆς ἐν Ῥώμῃ πρὸς πάντας Χριστιανούς.
Dilectissimo fratri Amando Martinus.
Fraternitatis tuae studio pietatis congestam epistolam
suscipientes, animos nostros relevari cognoscimus.
Quippe quoniam hujus saeculi fluctivagas
atque transitorias despicientem oblectationes, illa
quae perpetua et sublimia dona pro Domini Dei nostri
obsequiis tribuuntur, appetere certum est. Ex
relatione igitur, juxta tenorem tuae fraternitatis epistolae,
praesentium latoris, laborum tuorum certamen
cognovimus, ex quibus coelestis patriae ascensu,
humilitatis mentibus, atque contritis corporibus,
vobis futurorum gaudiorum largienda sunt munera.
Nam cum sit nulli omnino comparationi coaequandum
quod a Creatore nostro pro bonis servitiis repensatur,
dum brevi atque parvo temporis spatio finiuntur
labores quos pro dilectione ipsius sustinemus,
consideratione refrigerii nos oportet libenti
animo tolerare praesentis vitae angustias. Sed quantum
nobis laborum vestrorum operatio magnam
gaudii ubertatem inducit, tantum pro duritia sacerdotum
gentis illius conterimur, quod, postpositis salutis
suae suffragiis, atque Redemptoris nostri contemnendo
servitia, vitiorum foetoribus [foederibus]
ingravantur, quibus ad praeparandam salutem
quandoquidem tantum nos necesse est importunis
praedicationibus imminere, quantum nos perfectae
negotiationis creditorum nobis talentorum duplicat
assignatio atque Dominicae vocis ad suscipiendam ejus
requiem persuadet assertio. Suggestum est namque
nobis, eo quod presbyteri, seu diaconi, aliique sacerdotalis
officii, post suas ordinationes in lapsu
coinquinantur, et propterea nimio moerore fraternitatem
tuam astringi, velleque pastorale obsequium
pro eorum inobedientia deponere, et vacationem ab
episcopatus laboribus eligere, et in silentio atque
otio vitam degere, quam in his quae tibi commissa
sunt permanere, dicente Domino: Beatus qui perseveraverit