PL 88, col. 734
Vita S. Columbae (Adamnanus Hiiensis), J. P. Migne
monstruoso perterritus prodigio, vix inde possis
evadere. »
Qui accepta a Sancto benedictione secessit, et navim
ascendens Sancti verbum quasi parvipendens
transgreditur. Majora proinde Ethici transmeans spatia
pelagi, ipse, et qui ibi inerant nautae, vident; et
ecce cetus mirae et immensae magnitudinis se instar
montis erigens, ora aperit patula, nimis dentosa, supernatans.
Tum proinde remiges deposito velo valde
perterriti, retroversi illam obortam ex belluino motu
fluctuationem vix evadere potuerunt; Sanctique verbum
recognoscentes propheticum admirabantur.
Eodem quoque die Sanctus, Baitheneo ad supra
memoratam insulam navigaturo, mane de eodem intimavit
ceto inquiens: « Hac praeterita nocte media
cetus magnus de profundo maris se sublevavit, et
inter Jovam et Ethicam insulam se hodie in superficiem
eriget aequoris. » Cui Baitheneus respondens
infit: « Ego et illa bellua sub Dei potestate sumus. »
Sanctus: « Vade, ait, in pace: fides tua in Christo
te ab hoc defendet periculo. » Baitheneus tum deinde
a Sancto benedictione accepta, a portu enavigavit;
transcursisque non parvis ponti spatiis, ipse et socii
cetum aspiciunt, perterritisque omnibus, ipse solus
aequor et cetum ambabus manibus elevatis benedicit
intrepidus; eodemque momento bellua magna se sub
fluctibus immergens, nusquam deinceps eis apparuit.
XIII.
Alio quoque in tempore fratres intempesta
nocte suscitat Sanctus, ad quos in ecclesia congregatos
dicit: « Nunc intentius Dominum precemur,
nam in hac hora aliquod inauditum peccatum perpetratum
est, pro quo valde est tremenda judicialis
vindicta. De quo peccato crastino die aliquibus paucis
percontantibus intimavit, dicens: « Post paucos
menses cum Lugaido nesciente infelix ille homuncio
ad Jovam perveniet insulam. »
Alio itaque die Sanctus ad Jormitium [Diormitium],
interjectis quibusdam mensibus, praecipiens
praefatur: « Surge citius, Lugaidus appropinquat; »
dicitque ei, ut miserum, quem secum in navi habet,
in Maleam propellat insulam, ne hujus insulae cespitem
calcet. Qui praecepto Sancti obsecutus ad mare
pergit, Lugaidoque adventanti omnia Sancti prosequitur
de infelici viro verba.
Quibus auditis ille infelix juravit, nunquam se cibum
cum aliis accepturum, nisi prius Sanctum videret
Columbam, eumque alloqueretur. Quae infelicis
verba Diormitius ad Sanctum reversus retulit. Quibus
compertis, Sanctus ad portum perrexit Baitheneoque,
prolatis sacrae Scripturae testimoniis, suggerenti,
ut miseri poenitudo susciperetur, Sanctus consequenter
inquit: « O Baithenee, hic homo fratricidium
in modum Cain perpetravit, et cum sua matre
moechatus est.
Tum demum miser in littore flexis genibus leges
poenitentiae expleturum se promisit, juxta Sancti indicationem.
Cui sanctus ait: « Si duodecim annis inter
Britones cum fletu et lacrymis poenitentiam egeris,
evadere. »
Qui accepta a Sancto benedictione secessit, et navim
ascendens Sancti verbum quasi parvipendens
transgreditur. Majora proinde Ethici transmeans spatia
pelagi, ipse, et qui ibi inerant nautae, vident; et
ecce cetus mirae et immensae magnitudinis se instar
montis erigens, ora aperit patula, nimis dentosa, supernatans.
Tum proinde remiges deposito velo valde
perterriti, retroversi illam obortam ex belluino motu
fluctuationem vix evadere potuerunt; Sanctique verbum
recognoscentes propheticum admirabantur.
Eodem quoque die Sanctus, Baitheneo ad supra
memoratam insulam navigaturo, mane de eodem intimavit
ceto inquiens: « Hac praeterita nocte media
cetus magnus de profundo maris se sublevavit, et
inter Jovam et Ethicam insulam se hodie in superficiem
eriget aequoris. » Cui Baitheneus respondens
infit: « Ego et illa bellua sub Dei potestate sumus. »
Sanctus: « Vade, ait, in pace: fides tua in Christo
te ab hoc defendet periculo. » Baitheneus tum deinde
a Sancto benedictione accepta, a portu enavigavit;
transcursisque non parvis ponti spatiis, ipse et socii
cetum aspiciunt, perterritisque omnibus, ipse solus
aequor et cetum ambabus manibus elevatis benedicit
intrepidus; eodemque momento bellua magna se sub
fluctibus immergens, nusquam deinceps eis apparuit.
XIII.
Alio quoque in tempore fratres intempesta
nocte suscitat Sanctus, ad quos in ecclesia congregatos
dicit: « Nunc intentius Dominum precemur,
nam in hac hora aliquod inauditum peccatum perpetratum
est, pro quo valde est tremenda judicialis
vindicta. De quo peccato crastino die aliquibus paucis
percontantibus intimavit, dicens: « Post paucos
menses cum Lugaido nesciente infelix ille homuncio
ad Jovam perveniet insulam. »
Alio itaque die Sanctus ad Jormitium [Diormitium],
interjectis quibusdam mensibus, praecipiens
praefatur: « Surge citius, Lugaidus appropinquat; »
dicitque ei, ut miserum, quem secum in navi habet,
in Maleam propellat insulam, ne hujus insulae cespitem
calcet. Qui praecepto Sancti obsecutus ad mare
pergit, Lugaidoque adventanti omnia Sancti prosequitur
de infelici viro verba.
Quibus auditis ille infelix juravit, nunquam se cibum
cum aliis accepturum, nisi prius Sanctum videret
Columbam, eumque alloqueretur. Quae infelicis
verba Diormitius ad Sanctum reversus retulit. Quibus
compertis, Sanctus ad portum perrexit Baitheneoque,
prolatis sacrae Scripturae testimoniis, suggerenti,
ut miseri poenitudo susciperetur, Sanctus consequenter
inquit: « O Baithenee, hic homo fratricidium
in modum Cain perpetravit, et cum sua matre
moechatus est.
Tum demum miser in littore flexis genibus leges
poenitentiae expleturum se promisit, juxta Sancti indicationem.
Cui sanctus ait: « Si duodecim annis inter
Britones cum fletu et lacrymis poenitentiam egeris,