PL 94, col. 581
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Aequoreum tergunt sancto de corpore frigus:
Supplice tum nutu sese benedicier orant.
Qui parens votis, verbo dextraque ministris
Impendit grates, patriasque remittit ad undas,
Ac matutino tectis se tempore reddit.
Haec comes ut vidit, perculsus corde pavore,
Semianimem curvo flatum trahit abditus antro.
At revoluta dies noctis cum pelleret umbras,
Aeger adest vati supplex, genibusque volutus
Se poscit Domino prece commendare profusa,
Inciderit moestam subito quod pondere noctem.
Num nostrum e speculis, dixit, tentando latenter
Lustrabas itiner? sed nunc donabitur error
Jam tibi poscenti, retices si visa quousque
Decedam mundo. Summique exempla magistri
Exsequitur, misso renovans qui lumine caeco
Praecipit auctorem reducis celare salutis.
Tum prece languorem pellit, culpamque relaxat.
Inque dies meritis crescendi summa Tonantis
Gratia testis adest: pandunt miracula mentem;
Jamque prophetalis stellanti e culmine virtus
Candida praerutilo irradiat praecordia flatu.
CAPUT X. Quomodo nautis tempestate praeclusis serenum mare ad certum diem praedixerit, et orando cibos impetraverit.
Pictorum interea puppi defertur ad oras,
Sed reducem rigido tardant freta clausa Decembre.
Cumque fames, frigusque, marisque pericla furentis,
Nubila cum tonitrus, cum grando, polique micantes
Externo trepidos quaterent sub littore nautas,
Venerat alma dies, natus qua corpore signis
Enituit Christus coelorum gloria terris.
Ille, ut erat placidus, blando sic pectore fatur:
Quid, rogo, tanta tenet nostras ignavia mentes,
Tam fera quin ullo scindamus vincula nisu?
Cernitis aequoreo canescat ut aggere tellus,
Aer aquas manat, glacies mare, nox tegit aethram;
Corda fame tabent, hominumque juvamina desunt.
Ergo Deum restat precibus pulsare supinis,
Rubra suis quondam pelagi qui limina pandit,
Nube domum, nimbo panem dat, pocula saxo,
Noctis et horriferas flamma duce discutit umbras.
Tanta dies praesens cujus de munere dono
Promeruit, quaterna magi thesaura ferentes,
Mortalem, Regemque, Deumque tuentur et orant;
Quo lavat ipse suo Dominus baptismate mundum,
Clausa diu reserans credentibus aethera saeclis;
Dulcia quo fontes flagrant de gurgite vina,
Munere deque rubent Domini per pocula lymphae:
Sic quoque nostra Deo remeant duce prospera, credo,
Illum si rogitans firmet fiducia pectus.
Haec ubi dicta, freti socios sub littore sistens,
Suerat ubi vigiles supplex jam ducere noctes,
Ceu decisa videt piscis tria viscera frusta,
Et genibus Dominum positis veneratus adorat,
Laudibus accumulans fidei venerabile donum.
Tot superant, vates, convivia solibus, inquit,
Conditor aequavit; quibus actis, aequora placans
Supplice tum nutu sese benedicier orant.
Qui parens votis, verbo dextraque ministris
Impendit grates, patriasque remittit ad undas,
Ac matutino tectis se tempore reddit.
Haec comes ut vidit, perculsus corde pavore,
Semianimem curvo flatum trahit abditus antro.
At revoluta dies noctis cum pelleret umbras,
Aeger adest vati supplex, genibusque volutus
Se poscit Domino prece commendare profusa,
Inciderit moestam subito quod pondere noctem.
Num nostrum e speculis, dixit, tentando latenter
Lustrabas itiner? sed nunc donabitur error
Jam tibi poscenti, retices si visa quousque
Decedam mundo. Summique exempla magistri
Exsequitur, misso renovans qui lumine caeco
Praecipit auctorem reducis celare salutis.
Tum prece languorem pellit, culpamque relaxat.
Inque dies meritis crescendi summa Tonantis
Gratia testis adest: pandunt miracula mentem;
Jamque prophetalis stellanti e culmine virtus
Candida praerutilo irradiat praecordia flatu.
CAPUT X. Quomodo nautis tempestate praeclusis serenum mare ad certum diem praedixerit, et orando cibos impetraverit.
Pictorum interea puppi defertur ad oras,
Sed reducem rigido tardant freta clausa Decembre.
Cumque fames, frigusque, marisque pericla furentis,
Nubila cum tonitrus, cum grando, polique micantes
Externo trepidos quaterent sub littore nautas,
Venerat alma dies, natus qua corpore signis
Enituit Christus coelorum gloria terris.
Ille, ut erat placidus, blando sic pectore fatur:
Quid, rogo, tanta tenet nostras ignavia mentes,
Tam fera quin ullo scindamus vincula nisu?
Cernitis aequoreo canescat ut aggere tellus,
Aer aquas manat, glacies mare, nox tegit aethram;
Corda fame tabent, hominumque juvamina desunt.
Ergo Deum restat precibus pulsare supinis,
Rubra suis quondam pelagi qui limina pandit,
Nube domum, nimbo panem dat, pocula saxo,
Noctis et horriferas flamma duce discutit umbras.
Tanta dies praesens cujus de munere dono
Promeruit, quaterna magi thesaura ferentes,
Mortalem, Regemque, Deumque tuentur et orant;
Quo lavat ipse suo Dominus baptismate mundum,
Clausa diu reserans credentibus aethera saeclis;
Dulcia quo fontes flagrant de gurgite vina,
Munere deque rubent Domini per pocula lymphae:
Sic quoque nostra Deo remeant duce prospera, credo,
Illum si rogitans firmet fiducia pectus.
Haec ubi dicta, freti socios sub littore sistens,
Suerat ubi vigiles supplex jam ducere noctes,
Ceu decisa videt piscis tria viscera frusta,
Et genibus Dominum positis veneratus adorat,
Laudibus accumulans fidei venerabile donum.
Tot superant, vates, convivia solibus, inquit,
Conditor aequavit; quibus actis, aequora placans