PL 94, col. 585
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Discindunt corvi nigro sub crimine pactum,
Effringuntque domus, ruptoque e culmine culmos
In propriae gaudent transferre cubilia prolis.
Hos vatis cessare monet; spretisque suadelis,
Hospitium fratrum quid (ait) laceratis? abite,
Hujus et extorres patriae durate per aevum.
Dixerat, et tristes abeunt, triduoque peracto
Alter adest vati, pedibusque volutus et alis
Lugubre sparsis veniam reditumque precatur.
Patrata qui pace redit, sociumque revisit.
Tandem ambo veniunt alacres, adipemque suillam
Secum digna ferunt voti dona, unguine cujus
Calciamenta pius mollire valeret, et exin
Innocuo condunt illic sua tecta paratu.
Quid fera praetumido cervice superbia ferves?
Cerne viam corvi, et caecum depone furorem,
Qui precibus noxam fletuque et munere purgat.
Nec pudeat vitae volucrum de pectore formam
Sumere, cum moneat Sapientia: Respice calles
Quos formica terat, sensumque addisce sagacem
CAPUT XX. Qualiter ejus necessitatibus etiam mare servierit.
Quid referam aequoreas justo famularier undas,
Obsequiumque illis elementa impendere, qui se
Imperiis subdunt devota mente supernis.
Namque suis casulam structurus ibi usibus aptam,
Quam bases a ponti fulciret parte, rogabat
Conveniens operi fratres adducere lignum.
Qui obliti rediere, maris sed proximus aestus
Attulit; et, mirum dictu! jam limine in ipso
Quo fuerat corde illius, fundamina tecti
Pandere deposuit, hominumque oblivia pontus
Increpat, et nautas sua concutit unda pudore.
CAPUT XXI. Quomodo multis ad se venientibus monita dans salutis, fragiles exposuerit antiqui hostis insidias.
Fama citat multos vatis pia quaerere dicta,
Et bibulas adhibere sonis coelestibus aures,
Quos varia cordis fessos a clade levaret.
Mitis at ille sacro renovans solamine moestos,
Gaudia summa poli cunctis fluxosque caduci
Commemorat luxus saecli, variasque malignum
Tendere decipulas, Domini qua nudus amore
Labatur misere sensus; sed tela fidei
Perrumpant vacuas nullo discrimine fraudes.
Me quoties, inquit, celsa de rupe nefandi
Praecipitem mittunt! quoties ad pectora saxa
Acta rotant! nullo noceor sed hostis ab ictu,
Credite, nec laesit summas offensio plantas,
Nec modicus saltim tetigit praecordia terror.
Nec quasi summa meae stupeatis culmina vitae,
Blanditias quod ego luxu fallente superbas
Calce terens, Domino cupiam secretus adesse.
Arctior est monachi, quae semper subdita jussis
Vita sub imperio servit devota parendi,
Effringuntque domus, ruptoque e culmine culmos
In propriae gaudent transferre cubilia prolis.
Hos vatis cessare monet; spretisque suadelis,
Hospitium fratrum quid (ait) laceratis? abite,
Hujus et extorres patriae durate per aevum.
Dixerat, et tristes abeunt, triduoque peracto
Alter adest vati, pedibusque volutus et alis
Lugubre sparsis veniam reditumque precatur.
Patrata qui pace redit, sociumque revisit.
Tandem ambo veniunt alacres, adipemque suillam
Secum digna ferunt voti dona, unguine cujus
Calciamenta pius mollire valeret, et exin
Innocuo condunt illic sua tecta paratu.
Quid fera praetumido cervice superbia ferves?
Cerne viam corvi, et caecum depone furorem,
Qui precibus noxam fletuque et munere purgat.
Nec pudeat vitae volucrum de pectore formam
Sumere, cum moneat Sapientia: Respice calles
Quos formica terat, sensumque addisce sagacem
CAPUT XX. Qualiter ejus necessitatibus etiam mare servierit.
Quid referam aequoreas justo famularier undas,
Obsequiumque illis elementa impendere, qui se
Imperiis subdunt devota mente supernis.
Namque suis casulam structurus ibi usibus aptam,
Quam bases a ponti fulciret parte, rogabat
Conveniens operi fratres adducere lignum.
Qui obliti rediere, maris sed proximus aestus
Attulit; et, mirum dictu! jam limine in ipso
Quo fuerat corde illius, fundamina tecti
Pandere deposuit, hominumque oblivia pontus
Increpat, et nautas sua concutit unda pudore.
CAPUT XXI. Quomodo multis ad se venientibus monita dans salutis, fragiles exposuerit antiqui hostis insidias.
Fama citat multos vatis pia quaerere dicta,
Et bibulas adhibere sonis coelestibus aures,
Quos varia cordis fessos a clade levaret.
Mitis at ille sacro renovans solamine moestos,
Gaudia summa poli cunctis fluxosque caduci
Commemorat luxus saecli, variasque malignum
Tendere decipulas, Domini qua nudus amore
Labatur misere sensus; sed tela fidei
Perrumpant vacuas nullo discrimine fraudes.
Me quoties, inquit, celsa de rupe nefandi
Praecipitem mittunt! quoties ad pectora saxa
Acta rotant! nullo noceor sed hostis ab ictu,
Credite, nec laesit summas offensio plantas,
Nec modicus saltim tetigit praecordia terror.
Nec quasi summa meae stupeatis culmina vitae,
Blanditias quod ego luxu fallente superbas
Calce terens, Domino cupiam secretus adesse.
Arctior est monachi, quae semper subdita jussis
Vita sub imperio servit devota parendi,