PL 94, col. 587
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Nec mora, veriloqui complentur in ordine dicta.
Ecclesiae jussis, precibus, lacrymisque coactus,
Vatis et ipse genas luctu perfusus amaro,
Dulcibus extrahitur latebris, populisque regendis
Praeficitur, modio lateat ne tecta lucerna,
Sed jubar alticomum Domini diffundat in aedem;
Ecclesiam gemino qui rexit episcopus anno,
Et priscis properavit ovans se reddere lustris.
Utque satis fieret vatis per singula dictis,
Sol magnum explevit solitis sub mensibus annum,
Pictorum infesto dum concidit Ecgfridus ense,
Et nothus in regni frater successit honorem,
Scottorum qui cum versatus in incola terris
Coelestem in tanto spirabat corde sophiam.
Nam patriae fines et dulcia liquerat arva,
Sedulus ut Domini mysteria disceret exsul.
Hujus nunc Tyrio venerabile pignus in ostro
Jure datas patrio sceptri jam tractat habenas.
Utque novus Josia fideque animoque magis quam
Annis maturus, nostrum regit inclytus orbem.
CAPUT XXIII. Quomodo in episcopatu monasticam non deseruit vitam.
Ergo sacerdotis summi fastigia nactus,
Mente manu fulget Cuthbertus et ore coruscus,
Commissosque greges precibus monitisque tuetur.
Pauperibus qui dives, inops sibi, blandus amaris,
In turbis monachus; neque enim vel tegmina sueta,
Arida vel eremi mutari fercula curat.
Virtutum titulis auget miracula mentis,
Quae lyrico liceat cursim contingere plectro,
Ne potior lassis generet fastidia versus.
CAPUT XXIV. Quomodo uxorem comitis per presbyterum suum aqua benedicta sanavit.
Doctor ubique pius coelestia dona ministrans,
Per comitis tulit arva gradus, quem languida conjux
Tristabat perpessa luem lethoque propinquans.
Alma salutiferae cui vatis munera lymphae,
Presbytero famulante, dedit, tabemque removit:
Moxque illi obsequium praebebat femina sospes.
CAPUT XXV. Quomodo puellam chrismate perunctam a dolore capitis laterisque curavit.
Tempore non alio laterali tacta dolore
Virgo premebatur, capitisque gravedine fessa,
Aegra diu gemuit: sacro quam chrismate tinctam
Antistes rediviva novat per dona salutis.
CAPUT XXVI. Pane a viro Dei benedicto sanatur infirmus.
Vir pater ipse domus morbo depressus acerbo
Cogit amicorum suprema ad fata cohortes.
Conveniunt plures: cui forte ibi protulit unus
Quem sibi quondam almi doctoris dextra roganti
Sacrarat dederatque pio pro munere panem.
Intingunt lymphis potandum, suscipit aeger,
Moxque medelifero morbi cessere sub haustu,
Laxatosque salus rediviva subintrat in artus.
CAPUT XXVII. Oblatum in itinere juvenem moriturum oratione revocavit ad vitam.
Ecclesiae jussis, precibus, lacrymisque coactus,
Vatis et ipse genas luctu perfusus amaro,
Dulcibus extrahitur latebris, populisque regendis
Praeficitur, modio lateat ne tecta lucerna,
Sed jubar alticomum Domini diffundat in aedem;
Ecclesiam gemino qui rexit episcopus anno,
Et priscis properavit ovans se reddere lustris.
Utque satis fieret vatis per singula dictis,
Sol magnum explevit solitis sub mensibus annum,
Pictorum infesto dum concidit Ecgfridus ense,
Et nothus in regni frater successit honorem,
Scottorum qui cum versatus in incola terris
Coelestem in tanto spirabat corde sophiam.
Nam patriae fines et dulcia liquerat arva,
Sedulus ut Domini mysteria disceret exsul.
Hujus nunc Tyrio venerabile pignus in ostro
Jure datas patrio sceptri jam tractat habenas.
Utque novus Josia fideque animoque magis quam
Annis maturus, nostrum regit inclytus orbem.
CAPUT XXIII. Quomodo in episcopatu monasticam non deseruit vitam.
Ergo sacerdotis summi fastigia nactus,
Mente manu fulget Cuthbertus et ore coruscus,
Commissosque greges precibus monitisque tuetur.
Pauperibus qui dives, inops sibi, blandus amaris,
In turbis monachus; neque enim vel tegmina sueta,
Arida vel eremi mutari fercula curat.
Virtutum titulis auget miracula mentis,
Quae lyrico liceat cursim contingere plectro,
Ne potior lassis generet fastidia versus.
CAPUT XXIV. Quomodo uxorem comitis per presbyterum suum aqua benedicta sanavit.
Doctor ubique pius coelestia dona ministrans,
Per comitis tulit arva gradus, quem languida conjux
Tristabat perpessa luem lethoque propinquans.
Alma salutiferae cui vatis munera lymphae,
Presbytero famulante, dedit, tabemque removit:
Moxque illi obsequium praebebat femina sospes.
CAPUT XXV. Quomodo puellam chrismate perunctam a dolore capitis laterisque curavit.
Tempore non alio laterali tacta dolore
Virgo premebatur, capitisque gravedine fessa,
Aegra diu gemuit: sacro quam chrismate tinctam
Antistes rediviva novat per dona salutis.
CAPUT XXVI. Pane a viro Dei benedicto sanatur infirmus.
Vir pater ipse domus morbo depressus acerbo
Cogit amicorum suprema ad fata cohortes.
Conveniunt plures: cui forte ibi protulit unus
Quem sibi quondam almi doctoris dextra roganti
Sacrarat dederatque pio pro munere panem.
Intingunt lymphis potandum, suscipit aeger,
Moxque medelifero morbi cessere sub haustu,
Laxatosque salus rediviva subintrat in artus.
CAPUT XXVII. Oblatum in itinere juvenem moriturum oratione revocavit ad vitam.