PL 94, col. 589
Vita metrica S. Cuthberti (Beda), J. P. Migne
Tunc venit Hereberhtus, erat qui nexus amore
Praecipuo vati, illiusque per avia celsa
Edoctus monitis vitam secretus agebat;
Sed cupiens solitis sacri firmarier orsis.
Qui dum sidereis verbi devota vicissim
Corda rigant dapibus, Cuthbertus talia jungit:
Nunc decet hunc epulis et linguae ducere festis,
Frater amate, diem, semper quia pectore nexos
Nos Genitor rerum facie conjunxit, et ante
Visere nos tribuit lethi quam jure, resolvi.
Idcircoque poli callis nunc ore petendus.
Toto nunc animo pulsanda est janua vitae,
Dum licet aethereis succendere mutua flammis
Pectora. Nam properans lethi me tempus adurget.
Ille ubi percepit venerandi dicta prophetae,
Corruit, obsecrat, moeret, lacrymatur, et infit:
Me, rogo, ne linquas, charique memento sodalis,
Aurea ne rutili penetres cum limina regni,
Carnis ego tenear solus sub carcere clausus:
Dignius alta poli famulo comitatus adibis
Regna libens; ideo supplex deposce Tonantem,
Ut parili terris premimur qui mortis in umbra,
Aeternae pariter lucis migremus ad oras.
Incubuit precibus vatis, sociumque gementem
Exorat siccare genas, deponere fletus,
Se precis auditu, Domino miserante, potitum
Quid morer? unius ambo sub lance diei
Decedunt mundo, Dominique feruntur ad aulam.
Longo sed torrens Hereberthus membra camino,
Ignea decoctum tandem super aethera flatum
Emisit, credo flammis ut mundior illis
Aequaret socium, juncto qui sidera passu
Scandentes, juncta mercede fruuntur in aevum.
CAPUT XXXII. Animam cujusdam qui de arbore cadendo mortuus est, ad coelum ferri conspexit.
Sederat ad mensas, epulis sed pastus Olympi,
Vatis ab humanis subito secernitur escis,
Concutit ossa pavor, tremefactaque dextera cultrum
Linquit, et attonito vibratur corde timore.
Aelfleda perquirit quae forte assederat illi,
Forte recens veniat tanti quo causa tremoris.
Venerat angelicus, respondit, ab aethere coetus,
Deque tuis secum praelecto milite castris
Aurea dulcisonis remeabat ad astra triumphis.
Inquirit nomen. Cras mystica, dixit, ad altar
Obtulero cum sacra mihi, nomenque modusque
Quo petit astra, tuis pandetur in ordine dictis.
Quo misso festina suos cursore per omnes
Jam tandem mane ediscit, vatique sacrandis
Intento votis precibusque, renarrat ad aras,
Frondiferi quemdam nemoris dum scanderet alta,
Caederet ut pecori arboreo de pabula cono,
Deciduum membris animam posuisse solutis,
Illoque humanis ablatum in tempore rebus,
Quo sacer aetherias raptum cernebat ad auras.
CAPUT XXXIII. Post duos annos episcopatus vitam repetit solitariam.
Praecipuo vati, illiusque per avia celsa
Edoctus monitis vitam secretus agebat;
Sed cupiens solitis sacri firmarier orsis.
Qui dum sidereis verbi devota vicissim
Corda rigant dapibus, Cuthbertus talia jungit:
Nunc decet hunc epulis et linguae ducere festis,
Frater amate, diem, semper quia pectore nexos
Nos Genitor rerum facie conjunxit, et ante
Visere nos tribuit lethi quam jure, resolvi.
Idcircoque poli callis nunc ore petendus.
Toto nunc animo pulsanda est janua vitae,
Dum licet aethereis succendere mutua flammis
Pectora. Nam properans lethi me tempus adurget.
Ille ubi percepit venerandi dicta prophetae,
Corruit, obsecrat, moeret, lacrymatur, et infit:
Me, rogo, ne linquas, charique memento sodalis,
Aurea ne rutili penetres cum limina regni,
Carnis ego tenear solus sub carcere clausus:
Dignius alta poli famulo comitatus adibis
Regna libens; ideo supplex deposce Tonantem,
Ut parili terris premimur qui mortis in umbra,
Aeternae pariter lucis migremus ad oras.
Incubuit precibus vatis, sociumque gementem
Exorat siccare genas, deponere fletus,
Se precis auditu, Domino miserante, potitum
Quid morer? unius ambo sub lance diei
Decedunt mundo, Dominique feruntur ad aulam.
Longo sed torrens Hereberthus membra camino,
Ignea decoctum tandem super aethera flatum
Emisit, credo flammis ut mundior illis
Aequaret socium, juncto qui sidera passu
Scandentes, juncta mercede fruuntur in aevum.
CAPUT XXXII. Animam cujusdam qui de arbore cadendo mortuus est, ad coelum ferri conspexit.
Sederat ad mensas, epulis sed pastus Olympi,
Vatis ab humanis subito secernitur escis,
Concutit ossa pavor, tremefactaque dextera cultrum
Linquit, et attonito vibratur corde timore.
Aelfleda perquirit quae forte assederat illi,
Forte recens veniat tanti quo causa tremoris.
Venerat angelicus, respondit, ab aethere coetus,
Deque tuis secum praelecto milite castris
Aurea dulcisonis remeabat ad astra triumphis.
Inquirit nomen. Cras mystica, dixit, ad altar
Obtulero cum sacra mihi, nomenque modusque
Quo petit astra, tuis pandetur in ordine dictis.
Quo misso festina suos cursore per omnes
Jam tandem mane ediscit, vatique sacrandis
Intento votis precibusque, renarrat ad aras,
Frondiferi quemdam nemoris dum scanderet alta,
Caederet ut pecori arboreo de pabula cono,
Deciduum membris animam posuisse solutis,
Illoque humanis ablatum in tempore rebus,
Quo sacer aetherias raptum cernebat ad auras.
CAPUT XXXIII. Post duos annos episcopatus vitam repetit solitariam.