AAS 1 (1909), p. 165
sacerdotem consanguineum litteris addiscendis operam dedit. Pietate singulari
ac vitae integritate ita eluxit, ut totum Deo divinisque rebus se
mancipatus'ostenderet. Annis studiisque progredientibus, dignus est habitus
qui ad sacerdotium eveheretur. Illud mirabile narratur quod'ipsa die qua
primum Sacrum litaverat; mater iampridem defuhcta Ioanni se videndam
exhiberet, filiique precibus suam a piacularibus flammis liberationem acceptam
referret. Pius ac dóctus sacerdos tam voce quam scriptis Ecclesiae1 1
Christi doctrinam' cum evangelicis consiliis docuit ac praedicavit, eamque
adversus errores tunc grassantes praesertim haeresim Liberiorum spirituum
iam a Viennensi Concilio damnatam, strenue vindicavit. Interim sacras
exercitationes in populis fovet ac provehit, ut*ipsi satagerent per bona
opera certam vocationem et electionem facere; atque haec facientes non
peccarent. Solitudinis amantissimus in eremum cui Vallis Viridis nomen
erat, infra fines Mechliniensis archidioecesis, se recepit. Illic socios habuit
Ioannem Hincart et D; Franconem de Frigido Monte, canonicos. Cum iis
degens iri paupertate et Simplicitate coenobium exstruxit/ simulque instituit
congregationem Windesimensem Canonicorum regularium S. 'Augustini
'cuius ipse primus extitit Prior generalis. In solitudine assiduae orationi
et contemplationi vacabat, praesertim penes arborem quae aliquoties
ob eius fervorem ignita ac irradians visa est. Unde merito vocatus est a'
Ven. Cardinali Bellarmino vir divinae contemplationi addictissimus, et a
Dionisio Cartusiàno mirabilis vir et divinitus unctus. Eius' scripta mirifice
testantur qua religione! quo pietatis affectu se aliosque excitabat ad Dei
beneficia recogitanda, ad SS. Eucharistiae sacramentum adorandum et ad
Deiparam Virginem colendam atque imitandam. Unde de Rusbròchio Grotiüs
scribere non dubitavit, nec sanctiorem in vita nec religiosiorem in
scriptis meminisse. Et Beatus Petrus Canisius in suo martyrologio inter Sanctos
et Beatos recensuit etiam B. Ioannem Rusbrochium. Ob eximiam sanctitatem
Ioannes et Dei et Deiparae Virginis visionibus pluries recreatus
fuisse narratur, denique lethali atque insanabili morbo correptus, annis et
meritis plenus ea, quam ipse praedixerat, die secunda Decembris anno 1381
ad caelestem patriam evolavit. Fama sanctitatis quam Servus Dei vivens
sibi adepta fuerat, post obitum ac in decursu temporis adeo invaluit, ut
de ea in ecclesiastica Curia Mechliniensi anno 1624 processus informativus
adornatus fuerit, quem, signata prius Commissione, mox Apostolica subsecuta
est inquisitio anno 1626 instituta, qui quidem processus in archivo
Vaticano sacrae Rituum Congregationis asservantur. Anno autem 1786 die
27 Maii in sacrorum Rituum Congregatione ordinaria, instantibus cappellanis
ecclesiae collegiatae Bruxellensis SS. Michaeli et Gudulae dicatae,
de festo cum Officio et Missa celebrando in honorem Ven. Servi Dei
ac vitae integritate ita eluxit, ut totum Deo divinisque rebus se
mancipatus'ostenderet. Annis studiisque progredientibus, dignus est habitus
qui ad sacerdotium eveheretur. Illud mirabile narratur quod'ipsa die qua
primum Sacrum litaverat; mater iampridem defuhcta Ioanni se videndam
exhiberet, filiique precibus suam a piacularibus flammis liberationem acceptam
referret. Pius ac dóctus sacerdos tam voce quam scriptis Ecclesiae1 1
Christi doctrinam' cum evangelicis consiliis docuit ac praedicavit, eamque
adversus errores tunc grassantes praesertim haeresim Liberiorum spirituum
iam a Viennensi Concilio damnatam, strenue vindicavit. Interim sacras
exercitationes in populis fovet ac provehit, ut*ipsi satagerent per bona
opera certam vocationem et electionem facere; atque haec facientes non
peccarent. Solitudinis amantissimus in eremum cui Vallis Viridis nomen
erat, infra fines Mechliniensis archidioecesis, se recepit. Illic socios habuit
Ioannem Hincart et D; Franconem de Frigido Monte, canonicos. Cum iis
degens iri paupertate et Simplicitate coenobium exstruxit/ simulque instituit
congregationem Windesimensem Canonicorum regularium S. 'Augustini
'cuius ipse primus extitit Prior generalis. In solitudine assiduae orationi
et contemplationi vacabat, praesertim penes arborem quae aliquoties
ob eius fervorem ignita ac irradians visa est. Unde merito vocatus est a'
Ven. Cardinali Bellarmino vir divinae contemplationi addictissimus, et a
Dionisio Cartusiàno mirabilis vir et divinitus unctus. Eius' scripta mirifice
testantur qua religione! quo pietatis affectu se aliosque excitabat ad Dei
beneficia recogitanda, ad SS. Eucharistiae sacramentum adorandum et ad
Deiparam Virginem colendam atque imitandam. Unde de Rusbròchio Grotiüs
scribere non dubitavit, nec sanctiorem in vita nec religiosiorem in
scriptis meminisse. Et Beatus Petrus Canisius in suo martyrologio inter Sanctos
et Beatos recensuit etiam B. Ioannem Rusbrochium. Ob eximiam sanctitatem
Ioannes et Dei et Deiparae Virginis visionibus pluries recreatus
fuisse narratur, denique lethali atque insanabili morbo correptus, annis et
meritis plenus ea, quam ipse praedixerat, die secunda Decembris anno 1381
ad caelestem patriam evolavit. Fama sanctitatis quam Servus Dei vivens
sibi adepta fuerat, post obitum ac in decursu temporis adeo invaluit, ut
de ea in ecclesiastica Curia Mechliniensi anno 1624 processus informativus
adornatus fuerit, quem, signata prius Commissione, mox Apostolica subsecuta
est inquisitio anno 1626 instituta, qui quidem processus in archivo
Vaticano sacrae Rituum Congregationis asservantur. Anno autem 1786 die
27 Maii in sacrorum Rituum Congregatione ordinaria, instantibus cappellanis
ecclesiae collegiatae Bruxellensis SS. Michaeli et Gudulae dicatae,
de festo cum Officio et Missa celebrando in honorem Ven. Servi Dei