AAS 1 (1909), p. 627
in Urbe Vicario, et, propter temporum nequitiam, primum Sacrum litavit
in oratorio marchionis Viteheschi, qui, Servi Dei scientiam et virtutem
admirans cum laudabili vitae consuetudine, eum in filiorum praeceptorem
elegit. Neque huius institutoris ac magistri, quem vocabant angelicum,
unquam obliti sunt ex illa illustri familia prognati, accepti beneficii simul
memores et grati usque ad obitum. Interim Paulus, religionis charitatisque
operibus obeundis intentus, intra et extra Urbem, potissimum in ecclesia
SSmo Nomini Iesu dicata, ardens studium gloriae Dei hominumque salutis
provehendae mirabiliter explicabat. In eodem templo Paulus antiquis sodalibus
adiutor extitit valde utilis, et quidem praesidi P. Marchetti ad erigendas
et moderandas congregationes mariales e iuvenibus claro sanguine
ortis, ut dies festos pie ac honeste agerent, et praeclaro viro P. Muzzarelli
ad prodigiosam iconem beatae Mariae virginis a Strada nuncupatae cum
devoto ac frequenti populo per mensem marialem honorandam. Anno
MDCCCIX, Roma a Gallis per vim occupata, cum ipse aliique sacerdotes
iniquis legibus iusiurandum praestare abnuissent, in exsilium expulsi sunt.
Tunc Paulus Reatem concessit, quo antea sacer orator perrexerat, et a
quovis ordine civium amice ac benevole exceptus, penes areti nam domum
familiae Vitelleschi, prout fuerat in romana, hospes carissimus habitus
est. Apostolicus vir, illic quoque congregationes mariales iuvenum condidit
ac gubernavit, simulque clero ac populo omne studium ac ministerium
impendisse fertur, adeo ut praepositus Slavonius religionem ac fidem tunc
Reate servatam Servo Dei tribueret. Inter haec, magni Napoleonis potentia,
Deo ita disponente, contracta, et, die xxiv Maii MDCCCXIV, Pio VII Pontifice
Maximo Romanae Sedi feliciter restituto, statim ac Societas Iesu reviviscere
coepit, Gapellonius in ea tyrocinium inire postulavit obtinuitque
mense novembri eiusdem anni, aetatis suae trigesimi octavi. Magistri sui
fidelis discipulus et sancti patris Ignatii dignus filius, praesidum aestimationem
atque amorem sibi comparavit, qui curam illi commiserunt ecclesiae
sancti Vitalis martyris, quam ipse sacris functionibus auxit congruaque
supellectili instruxit ac ornavit. Post annum, Ferentinum missus, ecclesiam
sancti Francisci Assisiensis regendam suscepit simulque sacris expeditionibus
navans, circumstantes urbes atque oppida, cum magno fidelium concursu
atque spirituali emolumento, peragravit. Neapolim translatus, sancti
Francisci de Hieronymo vestigia sequutus, sacerdotali ministerio egregie
functus est. Patiens, comis ac prudens, plures errantes viros ac mulieres
ad rectam salutis viam traduxit, atque in templo SSmi Nominis Iesu, cui
praepositus fuerat, sacrae Scripturae libros cum voluptate et fructu audientium
interpretatus est iuxta»regulas ab Ecclesia probatas. Verum peculiarem
quandam sollicitudinem ac beneficum apostolatum exercebat cum
in oratorio marchionis Viteheschi, qui, Servi Dei scientiam et virtutem
admirans cum laudabili vitae consuetudine, eum in filiorum praeceptorem
elegit. Neque huius institutoris ac magistri, quem vocabant angelicum,
unquam obliti sunt ex illa illustri familia prognati, accepti beneficii simul
memores et grati usque ad obitum. Interim Paulus, religionis charitatisque
operibus obeundis intentus, intra et extra Urbem, potissimum in ecclesia
SSmo Nomini Iesu dicata, ardens studium gloriae Dei hominumque salutis
provehendae mirabiliter explicabat. In eodem templo Paulus antiquis sodalibus
adiutor extitit valde utilis, et quidem praesidi P. Marchetti ad erigendas
et moderandas congregationes mariales e iuvenibus claro sanguine
ortis, ut dies festos pie ac honeste agerent, et praeclaro viro P. Muzzarelli
ad prodigiosam iconem beatae Mariae virginis a Strada nuncupatae cum
devoto ac frequenti populo per mensem marialem honorandam. Anno
MDCCCIX, Roma a Gallis per vim occupata, cum ipse aliique sacerdotes
iniquis legibus iusiurandum praestare abnuissent, in exsilium expulsi sunt.
Tunc Paulus Reatem concessit, quo antea sacer orator perrexerat, et a
quovis ordine civium amice ac benevole exceptus, penes areti nam domum
familiae Vitelleschi, prout fuerat in romana, hospes carissimus habitus
est. Apostolicus vir, illic quoque congregationes mariales iuvenum condidit
ac gubernavit, simulque clero ac populo omne studium ac ministerium
impendisse fertur, adeo ut praepositus Slavonius religionem ac fidem tunc
Reate servatam Servo Dei tribueret. Inter haec, magni Napoleonis potentia,
Deo ita disponente, contracta, et, die xxiv Maii MDCCCXIV, Pio VII Pontifice
Maximo Romanae Sedi feliciter restituto, statim ac Societas Iesu reviviscere
coepit, Gapellonius in ea tyrocinium inire postulavit obtinuitque
mense novembri eiusdem anni, aetatis suae trigesimi octavi. Magistri sui
fidelis discipulus et sancti patris Ignatii dignus filius, praesidum aestimationem
atque amorem sibi comparavit, qui curam illi commiserunt ecclesiae
sancti Vitalis martyris, quam ipse sacris functionibus auxit congruaque
supellectili instruxit ac ornavit. Post annum, Ferentinum missus, ecclesiam
sancti Francisci Assisiensis regendam suscepit simulque sacris expeditionibus
navans, circumstantes urbes atque oppida, cum magno fidelium concursu
atque spirituali emolumento, peragravit. Neapolim translatus, sancti
Francisci de Hieronymo vestigia sequutus, sacerdotali ministerio egregie
functus est. Patiens, comis ac prudens, plures errantes viros ac mulieres
ad rectam salutis viam traduxit, atque in templo SSmi Nominis Iesu, cui
praepositus fuerat, sacrae Scripturae libros cum voluptate et fructu audientium
interpretatus est iuxta»regulas ab Ecclesia probatas. Verum peculiarem
quandam sollicitudinem ac beneficum apostolatum exercebat cum