AAS 12 (1920), p. 125
duce, Italiam per Tyrrenum mare petierunt, et Romam ingressi, hanc
almam Urbem civiiitatis et religionis fama celebrem consalutarunt. Iuvat
hic referre quinam fuerint, Iustino de Iacobis praeside, praecipui huius
legationis et peregrinationis socii; videlicet: Alleka Afte Selassié, Abba
Ghebre Michael, Reussé Debré Oueldon, Amaré Kénfou, Abba Scifou,
Abba Ghebre Selassié, Deftéra Desta, Deftéra Ailou, Zacharias, etc. Legati
omnes, stupore capti et admirantes vetera et nova, profana et sacra almae
Urbis monumenta et tempia, ineffabile solatium et gaudium experti sunt,
magis auctum cum Pontifici Maximo Gregorio XVI se demisse ac humiliter
sistiterunt. Magnificum urbis Romae spectaculum, solemnes functiones
religiosae, viva et operosa civium Fides, quae, inde a primordiis
christianae religionis, teste Paulo, annuntiabatur in universo mundo,
et praesertim Romani Pontificis, Christi in terris Vicarii et Petro apostolorum
principi successoris conspectus et eloquium, hoc totum ita
illos foris infusque commovit, ut, divina opitulante gratia, ad veram
Fidem plures converterentur, et si non omnes, id humanis timoribus
contigisse compertum est. In Aegyptum omnes reversi, ibique relicto
Iustino sacerdote europaeo, legati rursus adeunt Petrum Patriarcham
et coram ipso eiusque clero de vera religione strenue disputât Michael
eo felici successu, ut a Patriarcha litteras acciperet ad Episcopum schismaticum,
vulgo Abuna, quibus universi aethiopes ad abiurandas haereses
et sectas, et ad pacem et communionem cum Aegyptiorum ecclesia
coptica vehementer excitabantur. Tunc Massauam urbem maritimo itinere
omnes tenuerunt. Sed quum quidam presbyteri schismatici mentem
et mandatum Michaelis no vissent, eidem insidias et necem moliuntur
et parant, ut impedirent litterarum patriarchalium traditionem, et
optatam conversionem in unam Fidem et communionem, cum sectarum
detrimento et eversione. Frustra tamen : nam Michael haec omnia destinavit,
iter faciendo ad civitatem Aduam, ubi Iustinum de Iacobis libentissime
revisit et alloquutus est. Inde ad urbem Gondar rediit, ubi coram
suis presbyteris Episcopus schismaticus Salama Michaelem excepit, sed
epistolas patriarchales sibi traditas legere noluit, Imo contempsit et
seposuit; Deique servum contra obtestantem graviter percuti atque in
vincula et carcerem confici iussit; cognita deinde eius amicitia cum
Rege, remissiori poena ipsum excommunicatione et exilio mulctavit.
Michael autem patria relicta, Aduam petiit, ibi cum Iustino de Iacobis
de religione disserens, meruit a Deo accipere lumen Fidei et gratiae
donum. Abiurata enim haeresi, in gremium Romanae Ecclesiae ab ipso
iustino susceptus est; huiusque conversionis exemplum plures quoque
aethiopes sequuti sunt. Inde ira et odio exarsit Episcopus haereticus
almam Urbem civiiitatis et religionis fama celebrem consalutarunt. Iuvat
hic referre quinam fuerint, Iustino de Iacobis praeside, praecipui huius
legationis et peregrinationis socii; videlicet: Alleka Afte Selassié, Abba
Ghebre Michael, Reussé Debré Oueldon, Amaré Kénfou, Abba Scifou,
Abba Ghebre Selassié, Deftéra Desta, Deftéra Ailou, Zacharias, etc. Legati
omnes, stupore capti et admirantes vetera et nova, profana et sacra almae
Urbis monumenta et tempia, ineffabile solatium et gaudium experti sunt,
magis auctum cum Pontifici Maximo Gregorio XVI se demisse ac humiliter
sistiterunt. Magnificum urbis Romae spectaculum, solemnes functiones
religiosae, viva et operosa civium Fides, quae, inde a primordiis
christianae religionis, teste Paulo, annuntiabatur in universo mundo,
et praesertim Romani Pontificis, Christi in terris Vicarii et Petro apostolorum
principi successoris conspectus et eloquium, hoc totum ita
illos foris infusque commovit, ut, divina opitulante gratia, ad veram
Fidem plures converterentur, et si non omnes, id humanis timoribus
contigisse compertum est. In Aegyptum omnes reversi, ibique relicto
Iustino sacerdote europaeo, legati rursus adeunt Petrum Patriarcham
et coram ipso eiusque clero de vera religione strenue disputât Michael
eo felici successu, ut a Patriarcha litteras acciperet ad Episcopum schismaticum,
vulgo Abuna, quibus universi aethiopes ad abiurandas haereses
et sectas, et ad pacem et communionem cum Aegyptiorum ecclesia
coptica vehementer excitabantur. Tunc Massauam urbem maritimo itinere
omnes tenuerunt. Sed quum quidam presbyteri schismatici mentem
et mandatum Michaelis no vissent, eidem insidias et necem moliuntur
et parant, ut impedirent litterarum patriarchalium traditionem, et
optatam conversionem in unam Fidem et communionem, cum sectarum
detrimento et eversione. Frustra tamen : nam Michael haec omnia destinavit,
iter faciendo ad civitatem Aduam, ubi Iustinum de Iacobis libentissime
revisit et alloquutus est. Inde ad urbem Gondar rediit, ubi coram
suis presbyteris Episcopus schismaticus Salama Michaelem excepit, sed
epistolas patriarchales sibi traditas legere noluit, Imo contempsit et
seposuit; Deique servum contra obtestantem graviter percuti atque in
vincula et carcerem confici iussit; cognita deinde eius amicitia cum
Rege, remissiori poena ipsum excommunicatione et exilio mulctavit.
Michael autem patria relicta, Aduam petiit, ibi cum Iustino de Iacobis
de religione disserens, meruit a Deo accipere lumen Fidei et gratiae
donum. Abiurata enim haeresi, in gremium Romanae Ecclesiae ab ipso
iustino susceptus est; huiusque conversionis exemplum plures quoque
aethiopes sequuti sunt. Inde ira et odio exarsit Episcopus haereticus