AAS 12 (1920), p. 370
curavit. Insuper litteras docens novitios, sacras etiam disciplinas excolebat,
ut se sacerdotio pararet. Inter haec electus fuit a secretis sacerdotis
Salesiani Czartoryski, principis poloni. Hisce officiis et laboribus
debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891, e medicorum
iudicio et superiorum iussu, sanitati recuperandae omnem curam intendere
coactus est, salubribus in locis aptisque remediis adhibitis. Paulo
post, viribus corporis nimis exhaustis, quum vix ulla spes esset valetudinis
instaurandae, iidem superiores peculiarem Famulo Dei consolationem
procurare studuerunt per ascensum ad sacerdotium, ut benefica
Dei voluntas infirmitate corporis et sanctificatione spiritus in eo sanctum
sacrificium et immaculatam hostiam offerente, melius aequiusque comparetur.
Itaque, necessariis absolutis studiis, per varios sacri Ordinis
gradus, tandem in privato sacello Instituti et fundatoris Ioannis Bosco,
ab illo ipso per quem divinae vocationis initia susceperat, iam Praesule,
Ioanne Gagliero, ad sacerdotium rite evectus est Dei Famulus, cum
ingenti sui animi consolatione et laetitia, die octava ianuarii anno 1893.
Sacerdos, corpore debilis, animo fortis, orationi et meditationi instabat
et Sacro devotissime litando intimam cum Deo unionem servabat. Peculiari
Fidei sensu et amoris affectu ferebatur in Ssmum Eucharistiae
Sacramentum necnon in B. Mariam Virginem Auxiliatricem et in Angelos
et Sanctos Tutelares. Quum praedicationis munus et sacramentorum
administrationem exercere non posset, Dei gloriae atque animarum
saluti provehendae satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium
librorum evulgationem. Licet morbo, quem patienter toleravit per septem
integros annos, afflictabatur, tamen scripsit sanctorum caelitum vitas,
nempe Margaritae Mariae Alacoque (La sposa del S. Cuore), Francisci
Assisiensis (Un Serafino in terra), S. Stanislai Kostka (L'amante di Maria),
Iulii et Iuliani (Due fulgidi astri del secolo IV), Ioannae de Arc (La pulcella
d'Orléans), Ioannis B. de la Salle (Il fondatore dei Fratelli delle
Scuole Cristiane), Liduinae (Il modello degli ammalati). Edidit etiam
opuscula litteraria, moralia et ascetica scilicet: Tommaso Moro (dramma),
Napoleone I (letture amene), L'aurora degli astri (la giovinezza di personaggi
illustri), Perle e diamanti (gli eroi cristiani), Il volere è potere
(maniera facile di coltivar la virtù), Massime di D. Bosco (raccolte dai
suoi scritti). Praeter complures Dei Famuli epistolas, aliquae elucubrationes
exhibitae sunt tantum incoeptae, quia ipse a morte praereptus
fuit. Denique, labente mense decembri anni 1897, morbo ingravescente,
extremos vitae suae dies praesentiens, confessione sacramentali expiari
voluit; quin imo die 29 Sacrum piissime litavit, dieque sequenti, nempe
trigesima, morbi angoribus oppressus et subitanea cordis commotione
ut se sacerdotio pararet. Inter haec electus fuit a secretis sacerdotis
Salesiani Czartoryski, principis poloni. Hisce officiis et laboribus
debilitatus variisque infirmitatibus afflictus, anno 1891, e medicorum
iudicio et superiorum iussu, sanitati recuperandae omnem curam intendere
coactus est, salubribus in locis aptisque remediis adhibitis. Paulo
post, viribus corporis nimis exhaustis, quum vix ulla spes esset valetudinis
instaurandae, iidem superiores peculiarem Famulo Dei consolationem
procurare studuerunt per ascensum ad sacerdotium, ut benefica
Dei voluntas infirmitate corporis et sanctificatione spiritus in eo sanctum
sacrificium et immaculatam hostiam offerente, melius aequiusque comparetur.
Itaque, necessariis absolutis studiis, per varios sacri Ordinis
gradus, tandem in privato sacello Instituti et fundatoris Ioannis Bosco,
ab illo ipso per quem divinae vocationis initia susceperat, iam Praesule,
Ioanne Gagliero, ad sacerdotium rite evectus est Dei Famulus, cum
ingenti sui animi consolatione et laetitia, die octava ianuarii anno 1893.
Sacerdos, corpore debilis, animo fortis, orationi et meditationi instabat
et Sacro devotissime litando intimam cum Deo unionem servabat. Peculiari
Fidei sensu et amoris affectu ferebatur in Ssmum Eucharistiae
Sacramentum necnon in B. Mariam Virginem Auxiliatricem et in Angelos
et Sanctos Tutelares. Quum praedicationis munus et sacramentorum
administrationem exercere non posset, Dei gloriae atque animarum
saluti provehendae satisfaciebat, quantum poterat, per aedificantium
librorum evulgationem. Licet morbo, quem patienter toleravit per septem
integros annos, afflictabatur, tamen scripsit sanctorum caelitum vitas,
nempe Margaritae Mariae Alacoque (La sposa del S. Cuore), Francisci
Assisiensis (Un Serafino in terra), S. Stanislai Kostka (L'amante di Maria),
Iulii et Iuliani (Due fulgidi astri del secolo IV), Ioannae de Arc (La pulcella
d'Orléans), Ioannis B. de la Salle (Il fondatore dei Fratelli delle
Scuole Cristiane), Liduinae (Il modello degli ammalati). Edidit etiam
opuscula litteraria, moralia et ascetica scilicet: Tommaso Moro (dramma),
Napoleone I (letture amene), L'aurora degli astri (la giovinezza di personaggi
illustri), Perle e diamanti (gli eroi cristiani), Il volere è potere
(maniera facile di coltivar la virtù), Massime di D. Bosco (raccolte dai
suoi scritti). Praeter complures Dei Famuli epistolas, aliquae elucubrationes
exhibitae sunt tantum incoeptae, quia ipse a morte praereptus
fuit. Denique, labente mense decembri anni 1897, morbo ingravescente,
extremos vitae suae dies praesentiens, confessione sacramentali expiari
voluit; quin imo die 29 Sacrum piissime litavit, dieque sequenti, nempe
trigesima, morbi angoribus oppressus et subitanea cordis commotione