AAS 17 (1925), p. 402
exercuit dum humanarum divinarumque rerum eversio in Gallia patrabatur
: ipsa/ quamvis puella, omnia pericula spernens, mirabilia peregit
in Ecclesiae et concivium bonum, sic demonstrans quanta sit vis amoris
qui in Deo fundatur.
Optimum factu esset christifidelibus, honoris et imitationis causa,
omnia Mariae Magdalenae insignia referre facinora; verum cum heic absit
integrae narrationi locus, ea summatim revocamus.
Barflorei, Constantiensis dioeceseos, in Gallia, die vigesima octava mensis
novembris, anno millesimo septingentésimo quinquagesimo sexto, a
Ioanne Postel et Teresia Le Vallois, quorum virtutes quasi ab hereditate
promanare videbantur,'nata est infantula, cui nomina imposita Iulia,
Francisca, Catharina.
A teneris unguiculis, vel, melius, cum ad vitae lumina surrexit, omnibus
divinae dulcedinis est ditata thesauris: decretum ipsum, quo eius
virtutes approbantur, declarat eam, primis ab annis, tam egregie perfecteque
vitam traduxisse, ut consummatae sanctitatis fastigium fuerit
consequuta. Idcirco absque dubio affirmari potest eius animum usque a
pueritia divinis inspirationibus docilem ac tractabilem fuisse.
Parentes, aurea quadam mediocritate pollentes, minime otio vacabant,
immo nulli sollicitudini in filios pietate imbuendos unquam parcere
visi sunt.
Iulia autem, ob prodigium veluti inauditum praevenientis gratiae,
extemplo vivo ardore non modo ad caritatem excolendam, verum etiam
ad humilitatem et sui contemptum exercendum excelluit: et omnes, de hac
naturali puellulae indole mirati, una voce susurrabant: « Quidnam puella
ista erit, a qua mirum in modum tanti amoris praecocitas revelatur!».
Mater, cum primitus eam in templum adduxit, suaviter monuit, ne
oculos huc illuc converteret, uti pueri peragere solent inscii, sed menti
semper immotum haberet, se coram Deo esse, cui Angeli hymnum gloriae
concinunt. Iulia matris hortationes ita accepit et corde servavit, ut numquam
ex eo usque ad extremum vitae suae annum mentem in Deum affixam
ad aliena deflexerit.
Iam ceteris aequalibus puellis virtutum exemplar facta, penes omnes
quasi vivens et obambulans prodigium indicabatur; siquidem non solum
pueritia ioca spernebat, sed tanta pietatis signa monstrabat, ut quam
saepissime in paternam domum ad se aequales convocatas ante parvum
sua manu erectum altare, preces sacrasque cantiunculas edoceret. Quisnam
puerascentis Iuliae magister, nisi Deus, qui in eam spiritum caritatis
iam infuderat? Quotidie pueris egenis et famelicis, quibus, uti perita
ludimagistra, christianae catechesis rudimenta illustrabat et parochi ser-
: ipsa/ quamvis puella, omnia pericula spernens, mirabilia peregit
in Ecclesiae et concivium bonum, sic demonstrans quanta sit vis amoris
qui in Deo fundatur.
Optimum factu esset christifidelibus, honoris et imitationis causa,
omnia Mariae Magdalenae insignia referre facinora; verum cum heic absit
integrae narrationi locus, ea summatim revocamus.
Barflorei, Constantiensis dioeceseos, in Gallia, die vigesima octava mensis
novembris, anno millesimo septingentésimo quinquagesimo sexto, a
Ioanne Postel et Teresia Le Vallois, quorum virtutes quasi ab hereditate
promanare videbantur,'nata est infantula, cui nomina imposita Iulia,
Francisca, Catharina.
A teneris unguiculis, vel, melius, cum ad vitae lumina surrexit, omnibus
divinae dulcedinis est ditata thesauris: decretum ipsum, quo eius
virtutes approbantur, declarat eam, primis ab annis, tam egregie perfecteque
vitam traduxisse, ut consummatae sanctitatis fastigium fuerit
consequuta. Idcirco absque dubio affirmari potest eius animum usque a
pueritia divinis inspirationibus docilem ac tractabilem fuisse.
Parentes, aurea quadam mediocritate pollentes, minime otio vacabant,
immo nulli sollicitudini in filios pietate imbuendos unquam parcere
visi sunt.
Iulia autem, ob prodigium veluti inauditum praevenientis gratiae,
extemplo vivo ardore non modo ad caritatem excolendam, verum etiam
ad humilitatem et sui contemptum exercendum excelluit: et omnes, de hac
naturali puellulae indole mirati, una voce susurrabant: « Quidnam puella
ista erit, a qua mirum in modum tanti amoris praecocitas revelatur!».
Mater, cum primitus eam in templum adduxit, suaviter monuit, ne
oculos huc illuc converteret, uti pueri peragere solent inscii, sed menti
semper immotum haberet, se coram Deo esse, cui Angeli hymnum gloriae
concinunt. Iulia matris hortationes ita accepit et corde servavit, ut numquam
ex eo usque ad extremum vitae suae annum mentem in Deum affixam
ad aliena deflexerit.
Iam ceteris aequalibus puellis virtutum exemplar facta, penes omnes
quasi vivens et obambulans prodigium indicabatur; siquidem non solum
pueritia ioca spernebat, sed tanta pietatis signa monstrabat, ut quam
saepissime in paternam domum ad se aequales convocatas ante parvum
sua manu erectum altare, preces sacrasque cantiunculas edoceret. Quisnam
puerascentis Iuliae magister, nisi Deus, qui in eam spiritum caritatis
iam infuderat? Quotidie pueris egenis et famelicis, quibus, uti perita
ludimagistra, christianae catechesis rudimenta illustrabat et parochi ser-