AAS 2 (1910), p. 745
sacramentum emitteret. Hinc, conscensa navi, Americana littora linquens
in Europam revertitur Dei famulus; qui Cadicem, Hispalim ac
Valentiam successive tenet et Labronem in Italia appulsus inde pedestri
itinere Romam ingreditur. A Romano Pontifice Alexandro VII benigne
exceptus, Patribus purpuratis adstantibus sermonem habuit de
novis gentibus in Christi ovile cooptatis. Mox ipsarum servitutis fideique
sacramentum ad pedes Beatissimi Patris obtulit, de mandato et
nomine respectivorum Principum obsignatum nempe Dominici e natione
Azagua, Gasparis e natione Iapias, Macarii e natione Cores, Stephani e
natione Chayma et Christophori e natione Caraiba. Pontificis benevolentia
et laudibus cohonestatus et Apostolica benedictione communitus,
Romam illico relinquens, Hispaniam versus marino itinere proficiscitur.
Mens erat Servi Dei statim ad suos neophytos et conversos filios trans
Oceanum advolare, sed aliud erat divinae sapientiae consilium. Quod
ostensum est per petitionem Episcopi Malacitani spiritualibus necessitatibus
suae dioeceseos succurrere volentis et consensum ac iussum
ministri provincialis capulatorum. Hoc satis innuere licet, quod Iosephus
ipse Antonae marchioni de foecundis missionis malacitanae fructibus
scribens, eiusmodi expeditiones maxime commendavit, exhortans
ut per totam Hispaniam promoverentur. Hinc nil mirum si eidem Servo
Dei eiusque sodalibus aliae similes missiones concreditae fuerint, quas
per plures annos ad ultimam usque senectutem singulari sedulitate
atque uberrimo fructu rite explevit per totam Iberiam, praesertim per
Galloeciam provinciam, unde Galloeciae Apostolus appellari meruit.
Quum autem amore erga Deum et divina mysteria aestuaret, peculiari
pietatis affectu in SSmum Eucharistiae Sacramentum, necnon in Deiparam
Virginem Immaculatam ferebatur, unde frequentiam ad templum
et ad sacram sinaxim et quotidianam marialis Rosarii recitationem summopere
inculcabat. In proximos suam effundebat charitatem praesertim
pauperes, infirmos ac in carcere detentos, corpus simul ac animam sublevando,
sicuti etiam defunctos in expiatorio igne cruciatos precibus
bonisque operibus per se et per alios adiuvare curabat. Itaque Iosephus
hisce aliisque donis ac virtutibus ornatus, iam coelo maturus, laboribus,
senio morbisque afflictus praecipue febris et podagrae, in iis properantis
mortis signa et monita recognovit et habuit. Hinc Deo mente et corde
intentus, morbis infra maiorem Hebdomadam ingravescentibus, postquam,
sacra exomologesi peracta, Christi viaticum et extremam unctionem
devotissime recepisset, illucescente Paschatis die cum ipso Christo
gloriose resurgente, e terreno exilio ad caelestem patriam migravit. Montifortis
in urbe, die undecima Aprilis anno 1694. Ad invisendas Servi
in Europam revertitur Dei famulus; qui Cadicem, Hispalim ac
Valentiam successive tenet et Labronem in Italia appulsus inde pedestri
itinere Romam ingreditur. A Romano Pontifice Alexandro VII benigne
exceptus, Patribus purpuratis adstantibus sermonem habuit de
novis gentibus in Christi ovile cooptatis. Mox ipsarum servitutis fideique
sacramentum ad pedes Beatissimi Patris obtulit, de mandato et
nomine respectivorum Principum obsignatum nempe Dominici e natione
Azagua, Gasparis e natione Iapias, Macarii e natione Cores, Stephani e
natione Chayma et Christophori e natione Caraiba. Pontificis benevolentia
et laudibus cohonestatus et Apostolica benedictione communitus,
Romam illico relinquens, Hispaniam versus marino itinere proficiscitur.
Mens erat Servi Dei statim ad suos neophytos et conversos filios trans
Oceanum advolare, sed aliud erat divinae sapientiae consilium. Quod
ostensum est per petitionem Episcopi Malacitani spiritualibus necessitatibus
suae dioeceseos succurrere volentis et consensum ac iussum
ministri provincialis capulatorum. Hoc satis innuere licet, quod Iosephus
ipse Antonae marchioni de foecundis missionis malacitanae fructibus
scribens, eiusmodi expeditiones maxime commendavit, exhortans
ut per totam Hispaniam promoverentur. Hinc nil mirum si eidem Servo
Dei eiusque sodalibus aliae similes missiones concreditae fuerint, quas
per plures annos ad ultimam usque senectutem singulari sedulitate
atque uberrimo fructu rite explevit per totam Iberiam, praesertim per
Galloeciam provinciam, unde Galloeciae Apostolus appellari meruit.
Quum autem amore erga Deum et divina mysteria aestuaret, peculiari
pietatis affectu in SSmum Eucharistiae Sacramentum, necnon in Deiparam
Virginem Immaculatam ferebatur, unde frequentiam ad templum
et ad sacram sinaxim et quotidianam marialis Rosarii recitationem summopere
inculcabat. In proximos suam effundebat charitatem praesertim
pauperes, infirmos ac in carcere detentos, corpus simul ac animam sublevando,
sicuti etiam defunctos in expiatorio igne cruciatos precibus
bonisque operibus per se et per alios adiuvare curabat. Itaque Iosephus
hisce aliisque donis ac virtutibus ornatus, iam coelo maturus, laboribus,
senio morbisque afflictus praecipue febris et podagrae, in iis properantis
mortis signa et monita recognovit et habuit. Hinc Deo mente et corde
intentus, morbis infra maiorem Hebdomadam ingravescentibus, postquam,
sacra exomologesi peracta, Christi viaticum et extremam unctionem
devotissime recepisset, illucescente Paschatis die cum ipso Christo
gloriose resurgente, e terreno exilio ad caelestem patriam migravit. Montifortis
in urbe, die undecima Aprilis anno 1694. Ad invisendas Servi