AAS 20 (1928), p. 171
mus oportet, totam expiationis virtutem ab uno Christi cruento
sacrifìcio pendere, quod sine temporis intermissione in nostris
altaribus incruento modo renovatur, siquidem « una eademque
est Hostia, idem nunc offerens sacerdotum ministerio, qui seipsum
tunc in cruce obtulit, sola offerendi ratione diversa »;* quamobrem
cum hoc augustissimo Eucharistico sacrificio et ministrorum
et aliorum fidelium immolatio coniungi debet ut ipsi quoque,
« hostias viventes, sanctas, Deo placentes » sese exhibeant. Quin2
immo S. Cyprianus affirmare non dubitat « sacrificium dominicum
legitima sanctificatione non celebrari, nisi oblatio et sacrificium
nostrum responderit passioni » . Quapropter nos monet3
Apostolus, ut « mortificationem Iesu in corpore nostro circumferentes
», atque cum Christo consepùlti et compiantati simili-4
tudini mortis eius, non modo carnem nostram crucifigamus5
cum vitus et concupiscentiis, « fugientes eius quae in mundo6
est concupiscentiae corruptionem »;7 sed « et vita Iesu manifestetur
in corporibus nostris » et, aeterni eius sacerdotii parti-8
cipes effecti, offeramus « dona et sacrificia pro peccatis ». Neque9
enim arcani huius sacerdotii et satisfaciendi sacrificandique muneris
participatione ii soli fruuntur, quibus Pontifex noster Christus
Iesus administris utitur ad oblationem mundam divino Nomini
ab ortu solis usque ad occasum omni loco offerendam, sed 10
etiam christianorum gens universa, ab Apostolorum Principe «genus
electum, regale sacerdotium» 11 iure appellata, debet cum pro
Se, tum pro toto humano genere offerre pro peccatis, haud aliter 12
»• 1 Conc. Trid., sess. XXII , c. 2.
2 Rom., 1.
XII ,
* Ep. 63, n. 381.
* II Cor., IV, 10.
5 Cf. Rom., 4-5.
VI,
« Cf. Gal, V, 24.
7 II PETR., I, 4.
8 II
Cor., IV, 10.
9 Hebr., V, 1.
1 9 MAXACH.. I, 11.
1 1 I PETR., II, 9.
12 Cf. Hebr., V, 2.
sacrifìcio pendere, quod sine temporis intermissione in nostris
altaribus incruento modo renovatur, siquidem « una eademque
est Hostia, idem nunc offerens sacerdotum ministerio, qui seipsum
tunc in cruce obtulit, sola offerendi ratione diversa »;* quamobrem
cum hoc augustissimo Eucharistico sacrificio et ministrorum
et aliorum fidelium immolatio coniungi debet ut ipsi quoque,
« hostias viventes, sanctas, Deo placentes » sese exhibeant. Quin2
immo S. Cyprianus affirmare non dubitat « sacrificium dominicum
legitima sanctificatione non celebrari, nisi oblatio et sacrificium
nostrum responderit passioni » . Quapropter nos monet3
Apostolus, ut « mortificationem Iesu in corpore nostro circumferentes
», atque cum Christo consepùlti et compiantati simili-4
tudini mortis eius, non modo carnem nostram crucifigamus5
cum vitus et concupiscentiis, « fugientes eius quae in mundo6
est concupiscentiae corruptionem »;7 sed « et vita Iesu manifestetur
in corporibus nostris » et, aeterni eius sacerdotii parti-8
cipes effecti, offeramus « dona et sacrificia pro peccatis ». Neque9
enim arcani huius sacerdotii et satisfaciendi sacrificandique muneris
participatione ii soli fruuntur, quibus Pontifex noster Christus
Iesus administris utitur ad oblationem mundam divino Nomini
ab ortu solis usque ad occasum omni loco offerendam, sed 10
etiam christianorum gens universa, ab Apostolorum Principe «genus
electum, regale sacerdotium» 11 iure appellata, debet cum pro
Se, tum pro toto humano genere offerre pro peccatis, haud aliter 12
»• 1 Conc. Trid., sess. XXII , c. 2.
2 Rom., 1.
XII ,
* Ep. 63, n. 381.
* II Cor., IV, 10.
5 Cf. Rom., 4-5.
VI,
« Cf. Gal, V, 24.
7 II PETR., I, 4.
8 II
Cor., IV, 10.
9 Hebr., V, 1.
1 9 MAXACH.. I, 11.
1 1 I PETR., II, 9.
12 Cf. Hebr., V, 2.