AAS 20 (1928), p. 177
gerere sibi habent propositum; hinc piorum hominum consociationes
ab Apostolica item Sede approbatae indulgentiisque auctae,
quae eandem sibi expiandi partem assumunt, idoneis religionis
ac virtutum exercitationibus adimplendam; hinc denique, ut alia
praetereamus, divinum honorem violatum reparandi gratia religiones
inductae sollemnesque protestationes quas vocant, non modo
; a singulis christifidelibus, sed etiam a paroeciis, a dioecesibus, a civitatibus
passim usurpatae.
Quae cum ita sint, Venerabiles Fratres, quemadmodum consecrationis
ritus, a tenuioribus exorsus initiis, latiusque deinde pervagatus,
optatum denique cepit e Nostra confirmatione splendorem,
ita huius expiationis seu piae reparationis morem iampridem
sancte inductum sancteque propagatum, Nostra item apostolica
auctoritate sanciri firmius sollemniusque celebrari ab universo
catholico nomine percupimus. Quocirca decernimus ac mandamus
ut quotannis, in festo Sacratissimi Cordis Iesu - quod quidem
hac occasione ad gradum duplicis primae classis cum octava
evehi iussimus - in templis omnibus, qua late patet terrarum
orbis, eadem amantissimo Salvatori Nostro, iisdem concepta
verbis, secundum exemplar quod hisce Litteris subiicimus, precatio
piacularis seu protestatio, ut aiunt, sollemniter recitetur,
qua et culpae nostrae defleantur omnes et iura Christi summi
Regis ac Domini amantissimi violata resarciantur.
Non est profecto, Venerabiles Fratres, cur dubitemus, quin
ex hac sancte instaurata religione, atque universae Ecclesiae
imperata, multa ac praeclara bona non modo singulis hominibus,
sed sacrae etiam et civili et domesticae societati obveniant,
quandoquidem ipse Redemptor noster Margaritae Mariae spopondit
« eos omnes qui hoc honore Cor suum affecissent, caelestium
gratiarum copia cumulatum iri». Peccatores quidem «videntes
in quem transfixerunt »,1 et totius Ecclesiae gemitibus
fletibusque commoti, de iniuriis Summo Regi illatis dolendo,
« redibunt ad cor », ne forte in culpis suis obfirmati, cum Eum,2
1 Io., XIX , 37.
2 Is., XLVI, 8.
ab Apostolica item Sede approbatae indulgentiisque auctae,
quae eandem sibi expiandi partem assumunt, idoneis religionis
ac virtutum exercitationibus adimplendam; hinc denique, ut alia
praetereamus, divinum honorem violatum reparandi gratia religiones
inductae sollemnesque protestationes quas vocant, non modo
; a singulis christifidelibus, sed etiam a paroeciis, a dioecesibus, a civitatibus
passim usurpatae.
Quae cum ita sint, Venerabiles Fratres, quemadmodum consecrationis
ritus, a tenuioribus exorsus initiis, latiusque deinde pervagatus,
optatum denique cepit e Nostra confirmatione splendorem,
ita huius expiationis seu piae reparationis morem iampridem
sancte inductum sancteque propagatum, Nostra item apostolica
auctoritate sanciri firmius sollemniusque celebrari ab universo
catholico nomine percupimus. Quocirca decernimus ac mandamus
ut quotannis, in festo Sacratissimi Cordis Iesu - quod quidem
hac occasione ad gradum duplicis primae classis cum octava
evehi iussimus - in templis omnibus, qua late patet terrarum
orbis, eadem amantissimo Salvatori Nostro, iisdem concepta
verbis, secundum exemplar quod hisce Litteris subiicimus, precatio
piacularis seu protestatio, ut aiunt, sollemniter recitetur,
qua et culpae nostrae defleantur omnes et iura Christi summi
Regis ac Domini amantissimi violata resarciantur.
Non est profecto, Venerabiles Fratres, cur dubitemus, quin
ex hac sancte instaurata religione, atque universae Ecclesiae
imperata, multa ac praeclara bona non modo singulis hominibus,
sed sacrae etiam et civili et domesticae societati obveniant,
quandoquidem ipse Redemptor noster Margaritae Mariae spopondit
« eos omnes qui hoc honore Cor suum affecissent, caelestium
gratiarum copia cumulatum iri». Peccatores quidem «videntes
in quem transfixerunt »,1 et totius Ecclesiae gemitibus
fletibusque commoti, de iniuriis Summo Regi illatis dolendo,
« redibunt ad cor », ne forte in culpis suis obfirmati, cum Eum,2
1 Io., XIX , 37.
2 Is., XLVI, 8.