AAS 20 (1928), p. 278
lum et Methodiùm Hadrianus II sit complexus, quibusque singularis
honoris significationibus honestarit; quove idem studio,
missis quoque legatis, octavo oecumenico Concilio, quarto Constantinopoli
coacto, adiumento fuerit, cum haud multo ante
tanta dominici gregis pars lacrimabili discidio a Bomano Pontifice,
Pastore supremo divinitus constituto, avulsa esset. Qui quidem
sacri conventus, Ecclesiae rebus inter Orientales procurandis,
temporum decursu alii post alios celebrati sunt; ut cum Barii ad
S. Mcolai Myrensis sepulcrum, 8. Anselmus, Doctor ille Augustanus
idemque Cantuariensis Archiepiscopus, doctrina vitaeque
sanctitate eximia mentes omnium animosque commovit; ut
Lugduni, quo duo illa Ecclesiae lumina, Angelicus Thomas et Bonaventura
Seraphicus, a Gregorio X convocati una fuere, quamquam
alter in ipso itinere, alter inter graves Concilii labores
morte praerepti; ut Ferrariae Floren tiaeque, ubi, primas facile
ferentibus illis Orientis christiani ornamentis, Romanaeque Ecclesiae
mox Cardinalibus, Bessarione Mcaeno et Isidoro Kioviensi,
catholici dogmatis veritas, ratione et via confirmata et Christi
caritate veluti perfusa, iisdem orientalibus christianis cum Pastore
Supremo reconciliandis iter pandere visa est.
Pauca haec, Venerabiles Fratres, quae adhuc commemoravimus,
paternam profecto huius Apostolicae Sedis erga nationes
orientales providentiam studiumque manifestant; illustriora ea
quidem, sed suapte natura rariora. Alia tamen permulta, neque
unquam intermissa^ a Romana Ecclesia-continenti quadam atque,
ut ita dicamus, cotidiana beneficiorum effusione - in totius Orientis
plagas profecta sunt commoda, missis praesertim religiosis
viris qui vitam ipsam insumerent ut orientalium nationum utilitati
consulerent. Huius enim Apostolicae Sedis auctoritate veluti
suffulti, magnanimi illi viri ex Francisci Assisiensis potissimum
atque ex Dominici religiosis familiis, prodiere, qui, domibus excitatis
novisque sui Ordinis provinciis institutis, cum theologica
tum ceteris doctrinis, quae ad civilem religiosumque cultum pertinent,
non sine ingentibus laboribus, non modo Palaestinam et
Armeniam sed regiones quoque alias excoluerunt, ubi Orientales,
Tartarorum Turcarumve dominationi obnoxii, per vim a Romana
honoris significationibus honestarit; quove idem studio,
missis quoque legatis, octavo oecumenico Concilio, quarto Constantinopoli
coacto, adiumento fuerit, cum haud multo ante
tanta dominici gregis pars lacrimabili discidio a Bomano Pontifice,
Pastore supremo divinitus constituto, avulsa esset. Qui quidem
sacri conventus, Ecclesiae rebus inter Orientales procurandis,
temporum decursu alii post alios celebrati sunt; ut cum Barii ad
S. Mcolai Myrensis sepulcrum, 8. Anselmus, Doctor ille Augustanus
idemque Cantuariensis Archiepiscopus, doctrina vitaeque
sanctitate eximia mentes omnium animosque commovit; ut
Lugduni, quo duo illa Ecclesiae lumina, Angelicus Thomas et Bonaventura
Seraphicus, a Gregorio X convocati una fuere, quamquam
alter in ipso itinere, alter inter graves Concilii labores
morte praerepti; ut Ferrariae Floren tiaeque, ubi, primas facile
ferentibus illis Orientis christiani ornamentis, Romanaeque Ecclesiae
mox Cardinalibus, Bessarione Mcaeno et Isidoro Kioviensi,
catholici dogmatis veritas, ratione et via confirmata et Christi
caritate veluti perfusa, iisdem orientalibus christianis cum Pastore
Supremo reconciliandis iter pandere visa est.
Pauca haec, Venerabiles Fratres, quae adhuc commemoravimus,
paternam profecto huius Apostolicae Sedis erga nationes
orientales providentiam studiumque manifestant; illustriora ea
quidem, sed suapte natura rariora. Alia tamen permulta, neque
unquam intermissa^ a Romana Ecclesia-continenti quadam atque,
ut ita dicamus, cotidiana beneficiorum effusione - in totius Orientis
plagas profecta sunt commoda, missis praesertim religiosis
viris qui vitam ipsam insumerent ut orientalium nationum utilitati
consulerent. Huius enim Apostolicae Sedis auctoritate veluti
suffulti, magnanimi illi viri ex Francisci Assisiensis potissimum
atque ex Dominici religiosis familiis, prodiere, qui, domibus excitatis
novisque sui Ordinis provinciis institutis, cum theologica
tum ceteris doctrinis, quae ad civilem religiosumque cultum pertinent,
non sine ingentibus laboribus, non modo Palaestinam et
Armeniam sed regiones quoque alias excoluerunt, ubi Orientales,
Tartarorum Turcarumve dominationi obnoxii, per vim a Romana