AAS 23 (1931), p. 124
satis vi can. 998, erit suscepturus. Non parum etiam proderit ad praecavenda
mala, quae ex sacrae Ordinationis oneribus temere susceptis oriri
solent, inquirere, num aliquod abnorme ex parentibus in candidatum manavisse
confici aut suspicari fas sit, ac praecipue num corporis habitus ad
libidinem sit proclivis, quod atavismum sapiat (Mod. II). Hanc inquisitionem
quisquis Episcopus peragere curet pro suis subditis.
8. Praeterea Episcopus a Seminarii moderatore et ab huius gerente
vices, seorsim auditis, quid. de candidatis sincera fide sentiant, si fieri
potest, expetat: quod quidem erit peragendum post iam acceptas notitias
de ipsius mandato ab eodem moderatore collectas.
Aliae etiam personae sive ecclesiasticae sive saeculares probitate insignes,
quae peculiares notitias de promovendis praebere possint, iuxta
Mod. III interrogandae erunt, si eas interrogare, ex rerum et personarum
circumstantiis, opportunum ducat Ordinarius, praecipue quum aliquid
supersit dubii de moribus et canonica promovendi idoneitate.
9. Nec satis; nam penitius candidatorum animus singulatim erit exploranda
ab Episcopo proprio vel, eo impedito, a Vicario generali, vel ex
mandato, a Seminarii moderatore, seu etiam ab iis qui totius Seminarii
disciplinae tutandae deputantur. Quod si agatur de alumnis degentibus in
Seminariis extra dioecesim, mandatum ad hoc fieri poterit Episcopo loci
commorationis vel ecclesiasticae personae dignitate fulgenti, vel ipsi Seminarii
moderatori. Oportet enim, ne decipiat assensio vel fallat affectio, ut
ordinandorum voluntatem Episcopus experiatur per se vel per alias memoratas
personas, planeque noscat, num promovendi alienis potius suasionibus,
obtestationibus, pollicitationibus pressi, seu etiam minis compulsi ac
perterriti, sacram Ordinationem expetant; num etiam cognitum eis prorsus
exstet, quaenam erunt onera ab eis suscipienda, ac praecipue quid caelibatus
lex importet, et an parati sint hanc integre constanterque servare, divinae
gratiae ope, atque opportunis rationibus pericula vitantes, adeo ut eorum
conversatio, prout in Pontificali Eomano legitur, probata et Deo placita
exsistat, et digna ecclesiastici honoris augmento. Unde expediens erit ut
idem Episcopus verba, quae in Pontificali Romano referuntur, candidatis
perlegat, atque accuratius explicet, scilicet quod promovendi iterum atque
iterum considerare debeant attente, quale onus appetant; quod ante sacram
Ordinationem, cum sint liberi, liceat eis pro arbitrio ad saecularia vota
transire; sacris autem susceptis Ordinibus, amplius per se non possint a
proposito resilire, sed Deo familiari perpetuo et castitatem servare ipsos
oporteat; ideoque, dum tempus est, adhortetur promovendos ut sedulo
et coram Deo cogitent, quo certior idem Episcopus fiat, num in eiusmodi
proposito perseverare ex animo intendant, atque ad eadem promissa im-
mala, quae ex sacrae Ordinationis oneribus temere susceptis oriri
solent, inquirere, num aliquod abnorme ex parentibus in candidatum manavisse
confici aut suspicari fas sit, ac praecipue num corporis habitus ad
libidinem sit proclivis, quod atavismum sapiat (Mod. II). Hanc inquisitionem
quisquis Episcopus peragere curet pro suis subditis.
8. Praeterea Episcopus a Seminarii moderatore et ab huius gerente
vices, seorsim auditis, quid. de candidatis sincera fide sentiant, si fieri
potest, expetat: quod quidem erit peragendum post iam acceptas notitias
de ipsius mandato ab eodem moderatore collectas.
Aliae etiam personae sive ecclesiasticae sive saeculares probitate insignes,
quae peculiares notitias de promovendis praebere possint, iuxta
Mod. III interrogandae erunt, si eas interrogare, ex rerum et personarum
circumstantiis, opportunum ducat Ordinarius, praecipue quum aliquid
supersit dubii de moribus et canonica promovendi idoneitate.
9. Nec satis; nam penitius candidatorum animus singulatim erit exploranda
ab Episcopo proprio vel, eo impedito, a Vicario generali, vel ex
mandato, a Seminarii moderatore, seu etiam ab iis qui totius Seminarii
disciplinae tutandae deputantur. Quod si agatur de alumnis degentibus in
Seminariis extra dioecesim, mandatum ad hoc fieri poterit Episcopo loci
commorationis vel ecclesiasticae personae dignitate fulgenti, vel ipsi Seminarii
moderatori. Oportet enim, ne decipiat assensio vel fallat affectio, ut
ordinandorum voluntatem Episcopus experiatur per se vel per alias memoratas
personas, planeque noscat, num promovendi alienis potius suasionibus,
obtestationibus, pollicitationibus pressi, seu etiam minis compulsi ac
perterriti, sacram Ordinationem expetant; num etiam cognitum eis prorsus
exstet, quaenam erunt onera ab eis suscipienda, ac praecipue quid caelibatus
lex importet, et an parati sint hanc integre constanterque servare, divinae
gratiae ope, atque opportunis rationibus pericula vitantes, adeo ut eorum
conversatio, prout in Pontificali Eomano legitur, probata et Deo placita
exsistat, et digna ecclesiastici honoris augmento. Unde expediens erit ut
idem Episcopus verba, quae in Pontificali Romano referuntur, candidatis
perlegat, atque accuratius explicet, scilicet quod promovendi iterum atque
iterum considerare debeant attente, quale onus appetant; quod ante sacram
Ordinationem, cum sint liberi, liceat eis pro arbitrio ad saecularia vota
transire; sacris autem susceptis Ordinibus, amplius per se non possint a
proposito resilire, sed Deo familiari perpetuo et castitatem servare ipsos
oporteat; ideoque, dum tempus est, adhortetur promovendos ut sedulo
et coram Deo cogitent, quo certior idem Episcopus fiat, num in eiusmodi
proposito perseverare ex animo intendant, atque ad eadem promissa im-