AAS 24 (1932), p. 13
Innocentius nempe VIII anno miUesimo quadrigentesimo octuagesimo
quarto Fratribus Ordinis Praedicatorum Coloniensibus ac Eatisbonensibus,
ut in Beati Alberti honorem altaria érigèrent ac festum liturgicum
peragerent, benigne concessit; quae concessio beatificationi vere aequivalet.
Gregorius XV autem privilegium hoc cathedralis Eatisbonensis
Capitulo et clero anno millesimo sexcentésimo vigesimo secundo vivae
vocis oraculo tribuere dignatus est. Urbanus VIII Beati Alberti liturgicum
festum civitati Lauingae anno millesimo sexcentésimo trigesimo
primo indulsit ac postea, anno millesimo sexcentésimo trigesimo quinto
Romanorum Imperatore instante, ad totius Germaniae Fratres Praedicatores
extendit. Alexander VII idem indultum Fratribus eiusdem Ordinis
in ditione Veneta degentibus anno millesimo sexcentésimo sexagesimo
quarto elargitus est; ac denique Clemens X, anno millesimo sexcentésimo
septuagesimo benigne annuit, ut in toto Praedicatorum Ordine1
Festum Beati Alberti Magni cum Officio et Missa solemni ritu quotannis
in perpetuum perageretur. Praeterea Pius IX toti archidioecesi Coloniensi
anno millesimo octingentesimo quinquagesimo sexto sub ritu semiduplici
huiusmodi festum, postea anno millesimo octingentesimo septuagesimo
ad ritum duplicem elevatum, celebrari permisit. Tribus post
annis idem Pontifex in ecclesia S. Elisabeth prope Curiam Biariam quondam
exstante, in qua catholicorum virorum Germanicae nationis societas
in Urbe erat constituta, ut Missa de Beato Alberto Magno a sacerdotibus
ibi celebrantibus legeretur, indulsit. Postremis hisce temporibus autem
aliis Germaniae dioecesibus, uti Monacensi, Frisingensi, Friburgensi, Eatisbonensi,
Augustanae, Herbipolensi et Bottemburgensi, et, in Gallia, Parisiensi
archidioecesi liturgicum B. Alberti festum indultum est. Nec oblivioni
relinquendum est quod indulgentia plenaria in eiusdem festo hac
illae, immo hac ipsa in Urbe, a nostris Praedecessoribus gratiose concessa
est; neque etiam praetereundum de quodam templo Eigae in Sancti Alberti
honorem dedicato, sicuti etiam de plenaria indulgentia in perpetuum pro
idem templum visitantibus ex benigna largitione a Leone XIII.
Quare nil mirum, quod ob tantam huius viri sanctitatis doctrinaeque
praestantiam, de eius canonizatione ac etiam de Ecclesiae Doctoris titulo
pro eo ab Apostolica Sede obtinendo iampridem cogitatum est. Praecipue
vero post sacri ipsius corporis solemnem translationem, anno millesimo
quadrigentesimo octuagesimo tertio peractam; et iterum ac ardentius sub
sub saeculi xvn initio, saepe ad hoc impense adlaboratum est; quod tamen
propter bellorum calamitates, et commercii epistolaris cum hac Eomana
Curia difficultatem, ad felicem exitum pervenire nequivit.
quarto Fratribus Ordinis Praedicatorum Coloniensibus ac Eatisbonensibus,
ut in Beati Alberti honorem altaria érigèrent ac festum liturgicum
peragerent, benigne concessit; quae concessio beatificationi vere aequivalet.
Gregorius XV autem privilegium hoc cathedralis Eatisbonensis
Capitulo et clero anno millesimo sexcentésimo vigesimo secundo vivae
vocis oraculo tribuere dignatus est. Urbanus VIII Beati Alberti liturgicum
festum civitati Lauingae anno millesimo sexcentésimo trigesimo
primo indulsit ac postea, anno millesimo sexcentésimo trigesimo quinto
Romanorum Imperatore instante, ad totius Germaniae Fratres Praedicatores
extendit. Alexander VII idem indultum Fratribus eiusdem Ordinis
in ditione Veneta degentibus anno millesimo sexcentésimo sexagesimo
quarto elargitus est; ac denique Clemens X, anno millesimo sexcentésimo
septuagesimo benigne annuit, ut in toto Praedicatorum Ordine1
Festum Beati Alberti Magni cum Officio et Missa solemni ritu quotannis
in perpetuum perageretur. Praeterea Pius IX toti archidioecesi Coloniensi
anno millesimo octingentesimo quinquagesimo sexto sub ritu semiduplici
huiusmodi festum, postea anno millesimo octingentesimo septuagesimo
ad ritum duplicem elevatum, celebrari permisit. Tribus post
annis idem Pontifex in ecclesia S. Elisabeth prope Curiam Biariam quondam
exstante, in qua catholicorum virorum Germanicae nationis societas
in Urbe erat constituta, ut Missa de Beato Alberto Magno a sacerdotibus
ibi celebrantibus legeretur, indulsit. Postremis hisce temporibus autem
aliis Germaniae dioecesibus, uti Monacensi, Frisingensi, Friburgensi, Eatisbonensi,
Augustanae, Herbipolensi et Bottemburgensi, et, in Gallia, Parisiensi
archidioecesi liturgicum B. Alberti festum indultum est. Nec oblivioni
relinquendum est quod indulgentia plenaria in eiusdem festo hac
illae, immo hac ipsa in Urbe, a nostris Praedecessoribus gratiose concessa
est; neque etiam praetereundum de quodam templo Eigae in Sancti Alberti
honorem dedicato, sicuti etiam de plenaria indulgentia in perpetuum pro
idem templum visitantibus ex benigna largitione a Leone XIII.
Quare nil mirum, quod ob tantam huius viri sanctitatis doctrinaeque
praestantiam, de eius canonizatione ac etiam de Ecclesiae Doctoris titulo
pro eo ab Apostolica Sede obtinendo iampridem cogitatum est. Praecipue
vero post sacri ipsius corporis solemnem translationem, anno millesimo
quadrigentesimo octuagesimo tertio peractam; et iterum ac ardentius sub
sub saeculi xvn initio, saepe ad hoc impense adlaboratum est; quod tamen
propter bellorum calamitates, et commercii epistolaris cum hac Eomana
Curia difficultatem, ad felicem exitum pervenire nequivit.