AAS 24 (1932), p. 14
Piissimam itaque ac saeculare votum solvere cupientes Sacrorum Germaniae
Antistites, Concilii Vaticani tempore, Beati Alberti Magni causam
reassumendam instanter ab hac Apostolica Sede efflagitarunt; sed ob notas
Ecclesiae procellas, sive in Italia sive in Germania exortas, expleri hae
preces nullimode valuere.
Denuo, solemni modo, diebus nostris S. B. E. Cardinales, Patriarchae,
Archiepiscopi, Episcopi Praeïatique quam plurimi ex omnibus orbis partibus,
simul ac Abbates et religiosarum Sodalitatum Praesides, praecipue
Studiorum Universitates ac Facultates, Seminaria et collegia, virorum
doctorum Societates, totius Germaniae catholicae viri ac mulieres nobilitate,
scientia ac in rei publicae administratione praestantes, instantissime
supplices Nobis preces porrexerunt, Ut Beatum Albertum Magnum Sanctorum
aureola Doctorisque Ecclesiae titulo decoraremus.
Bern itaque, profecto votis quoque Nostris consentaneam, mature
perpendendam duximus, eo vel magis, quod Alberti Magni glorificabo ad
animas suavissimo Christi iugo aptius subiiciendam hodie praecipue opportuna
videatur.
Albertus Magnus talis quidem est Sanctus, in cuius exemplum aetas
nostra, pacem ardenter quaeritans et a scientiae inventis mira sibi repromittens,
intentis oculis maximo cum emolumento intueri potest. Quamvis
enim hodie populi omnes pacem vehementer exoptant, tamen de ratione
et via ad eam consequendam aptioribus minime conveniunt: imo ipsa verae
pacis fundamenta, iustitiam scilicet et caritatem, reapse praetermittant.
Ad Sanctum igitur Albertum Magnum confidenter respiciant omnes. Ipse
namque totis visceribus adhaesit gloriosissimo Deo, qui utique non est
dissensionis Deus, sed pacis, illius nempe pacis quae exsuperans omnem1
sensum fidelium corda et intelligentiae custodit. Hic Albertus, qui in vita2
sua ad pacis foedera inter civitates et principes, populos singulosque homines
ineunda felici exitu strenue adlaboravit, perfectum nobis veluti typum
exhibet arbitri pacis, pro ea qua pollebat ad conciliandos animos auctoritate,
ex eius doctrinae et sanctitatis fama profecta una cum tanta dignitate
personae, sacro sacerdotii charactere nobilitata. Equidem ille in se
vividam expressit Christi Salvatoris imaginem, qui Princeps Pacis in Sacris
Litteris salutatur.
Scientia quoque quam maxime ad pacem stabiliendam conducit, si
rectae vero rationi ac fidei supernaturali subiiciatur. Quae quidem subiectio
1 I Cor., XIV, 33.
2 Phil, IV, 7.
Antistites, Concilii Vaticani tempore, Beati Alberti Magni causam
reassumendam instanter ab hac Apostolica Sede efflagitarunt; sed ob notas
Ecclesiae procellas, sive in Italia sive in Germania exortas, expleri hae
preces nullimode valuere.
Denuo, solemni modo, diebus nostris S. B. E. Cardinales, Patriarchae,
Archiepiscopi, Episcopi Praeïatique quam plurimi ex omnibus orbis partibus,
simul ac Abbates et religiosarum Sodalitatum Praesides, praecipue
Studiorum Universitates ac Facultates, Seminaria et collegia, virorum
doctorum Societates, totius Germaniae catholicae viri ac mulieres nobilitate,
scientia ac in rei publicae administratione praestantes, instantissime
supplices Nobis preces porrexerunt, Ut Beatum Albertum Magnum Sanctorum
aureola Doctorisque Ecclesiae titulo decoraremus.
Bern itaque, profecto votis quoque Nostris consentaneam, mature
perpendendam duximus, eo vel magis, quod Alberti Magni glorificabo ad
animas suavissimo Christi iugo aptius subiiciendam hodie praecipue opportuna
videatur.
Albertus Magnus talis quidem est Sanctus, in cuius exemplum aetas
nostra, pacem ardenter quaeritans et a scientiae inventis mira sibi repromittens,
intentis oculis maximo cum emolumento intueri potest. Quamvis
enim hodie populi omnes pacem vehementer exoptant, tamen de ratione
et via ad eam consequendam aptioribus minime conveniunt: imo ipsa verae
pacis fundamenta, iustitiam scilicet et caritatem, reapse praetermittant.
Ad Sanctum igitur Albertum Magnum confidenter respiciant omnes. Ipse
namque totis visceribus adhaesit gloriosissimo Deo, qui utique non est
dissensionis Deus, sed pacis, illius nempe pacis quae exsuperans omnem1
sensum fidelium corda et intelligentiae custodit. Hic Albertus, qui in vita2
sua ad pacis foedera inter civitates et principes, populos singulosque homines
ineunda felici exitu strenue adlaboravit, perfectum nobis veluti typum
exhibet arbitri pacis, pro ea qua pollebat ad conciliandos animos auctoritate,
ex eius doctrinae et sanctitatis fama profecta una cum tanta dignitate
personae, sacro sacerdotii charactere nobilitata. Equidem ille in se
vividam expressit Christi Salvatoris imaginem, qui Princeps Pacis in Sacris
Litteris salutatur.
Scientia quoque quam maxime ad pacem stabiliendam conducit, si
rectae vero rationi ac fidei supernaturali subiiciatur. Quae quidem subiectio
1 I Cor., XIV, 33.
2 Phil, IV, 7.