AAS 24 (1932), p. 188
dilectionis » continenter respiciunt eumque supplices adeunt per1
Christum, qui est « Pax nostra », ii profecto non acquiescent2
donec pax illa, quam mundus dare non potest, ab omnium bonorum
Datore « hominibus bonae voluntatis » tandem adveniat.3
Paschalium illa gaudiorum nuncia, salutatio « Pax vobis »,4
qua Christus Dominus Apostolos suorumque discipulorum primitias
compellavit, quaeque exinde identidem in sacra Ecclesiae
Liturgia resonare consuevit, eadem hodie, si unquam alias, hominum
animos angustiis oppressos attollere sursum solarique debet.
Verum cum precatione poenitentia quoque coniungatur oportet:
studium videlicet poenitentiae et christianae poenitentiae
usus. Id nos docet divinus Praeceptor, qui ante omnia poenitentiam
ipsam inculcavit: « Coepit Iesus praedicare et dicere: Poenitentiam
agite ».5 Id praeterea docemur et accepta a maioribus
doctrina et historia Ecclesiae universa; magnis in calamitatibus,
magnis in populi christiani aerumnis, quandocumque divini auxilii
maior premebat necessitas, christifideles, vel sua sponte vel
saepius a sacris Pastoribus exemplo et hortatione incitati, utraque
arma in vita spirituali validissima semper arripuerunt: precationem
et poenitentiam. Sacro illo sensu, quo christiana plebs
nisi a discordiae satoribus transversa agatur, sponte ducitur,
quique nihil aliud tandem est quam « sensus Christi » ab Apostolo
commemoratus,6 numquam Christi fideles in huiusmodi rerum
adiunctis non illico persenserunt suum cuiusque animum ab admissis
esse mundandum, ideoque et intime dolere, et sacro se tribunali
sistere et externis quoque piacularibus exercitiis divinae
Iustitiae facere satis numquam non contenderunt.
Nos equidem non fugit, idque vobiscum, venerabiles fratres,
vehementer lamentamur, nostris temporibus ipsam piaminis et poe-
1 II Cor., XIII, n.
2 Ephes.,II, 14.
3 Luc, II, 14.
4 IOAN., X X , 19, 26.
5 MATTH., IV, 17.
6 Cfr. I Cor., II, 16.
Christum, qui est « Pax nostra », ii profecto non acquiescent2
donec pax illa, quam mundus dare non potest, ab omnium bonorum
Datore « hominibus bonae voluntatis » tandem adveniat.3
Paschalium illa gaudiorum nuncia, salutatio « Pax vobis »,4
qua Christus Dominus Apostolos suorumque discipulorum primitias
compellavit, quaeque exinde identidem in sacra Ecclesiae
Liturgia resonare consuevit, eadem hodie, si unquam alias, hominum
animos angustiis oppressos attollere sursum solarique debet.
Verum cum precatione poenitentia quoque coniungatur oportet:
studium videlicet poenitentiae et christianae poenitentiae
usus. Id nos docet divinus Praeceptor, qui ante omnia poenitentiam
ipsam inculcavit: « Coepit Iesus praedicare et dicere: Poenitentiam
agite ».5 Id praeterea docemur et accepta a maioribus
doctrina et historia Ecclesiae universa; magnis in calamitatibus,
magnis in populi christiani aerumnis, quandocumque divini auxilii
maior premebat necessitas, christifideles, vel sua sponte vel
saepius a sacris Pastoribus exemplo et hortatione incitati, utraque
arma in vita spirituali validissima semper arripuerunt: precationem
et poenitentiam. Sacro illo sensu, quo christiana plebs
nisi a discordiae satoribus transversa agatur, sponte ducitur,
quique nihil aliud tandem est quam « sensus Christi » ab Apostolo
commemoratus,6 numquam Christi fideles in huiusmodi rerum
adiunctis non illico persenserunt suum cuiusque animum ab admissis
esse mundandum, ideoque et intime dolere, et sacro se tribunali
sistere et externis quoque piacularibus exercitiis divinae
Iustitiae facere satis numquam non contenderunt.
Nos equidem non fugit, idque vobiscum, venerabiles fratres,
vehementer lamentamur, nostris temporibus ipsam piaminis et poe-
1 II Cor., XIII, n.
2 Ephes.,II, 14.
3 Luc, II, 14.
4 IOAN., X X , 19, 26.
5 MATTH., IV, 17.
6 Cfr. I Cor., II, 16.