AAS 30 (1938), p. 366
et Salvatoris ab Horta die decima octava Martii, inter Sanctos Confessores
non Pontifices pia devotione recoli debere. In Nomine Patris et
Filii et Spiritus Sancti. Amen.
Qua canonizationis formula a Nobis edita, precibus annuentes dilecti
Filii Nostri quem supra memoravimus Camilli Laurenti per praedictum
Augustum Milani Nobis porrectis, Decretales hasce Litteras confici expedirique
iussimus et de hac ipsa trina canonizatione publicum instrumentum
Protonotariis Apostolicis exarandum mandavimus. Gratias deinde
omnipotenti Deo ob tantum beneficium devote peragentes, hymnum Te
Deum, quem Nos praecinuimus, omnes gaudio exsilientes decantaverunt.
Primum deinde novensilium Sanctorum patrocinio invocato, Nos homilia
populum allocuti sumus in qua « Haec est dies, inquimus, quam fecit
Dominus, exultemus et laetemur in ea. Hodie Christus Dominus, devicta
morte, aeternitatis nobis aditum reseravit; hodie militans Ecclesia
triumphantis Ecclesiae gaudia effusior e laetitia participat, quod tres
e suis civibus, divini Redemptoris vestigia secuti, sanctitudinis sempiternaeque
beatitatis compotes inerranti iudicio consecrantur.
Breve deinde de singulis Sanctis illis praeconium teximus, eorum
virtutum laudes recolentes, ut ad ipsorum egregie gesta pro viribus imitanda
incendamur : ac tandem verba quae sequuntur in fine adiecimus,
quae in Nostris hisce Litteris iterare collubet Nobis : « Tribus in his Caelitibus
peculiaris videtur Nobis providentissimus Deus benevolentiae dedisse
pignus; quandoquidem iidem — populis in praesens tanto rerum
discrimine turbatis — novam Ecclesiae portendunt meliorum temporum
spem. Quorum Caelitum alterum, Poloniae decus, christiani Orientis et
Occidentis unitatem suis precibus imploraturum confidimus, in cuius
finibus ipse martyrii palmam promeruit; alterum catholicae Hispaniae,
pace tandem concordiaque redintegrata, vigentiora christianae vitae
opera conciliaturum; alterum denique sacris Missionalium expeditionibus
uberiora usque incrementa deprecaturnm, quas ipsemet indefaticabili
studio suasit atque provexit. Benignissime iidem patriam quisque suam
respiciant; suaque tutela efficiant ut, — errorum colluvione prohibita,
quae ima Civitatis fundamenta subruens atque corrumpens, populos in
barbariem veterem detrudere conatur — nostra quoque aetate eaedem
Nationes validissima exstent catholicae religionis civilisque cultus propugnacula.
Itemque Ecclesiam universam benevolenti vultu respiciant,
utque una simul comprecando a Deo impetrent, ut eius ductu e praesentibus
tempestatibus victrix emergens, novos agat triumphos, omnesque
gentes ad unum Iesu Christi ovile feliciter reducat. Amen ».
Qua homilia a Nobis habita, apostolicam benedictionem et plenariam
non Pontifices pia devotione recoli debere. In Nomine Patris et
Filii et Spiritus Sancti. Amen.
Qua canonizationis formula a Nobis edita, precibus annuentes dilecti
Filii Nostri quem supra memoravimus Camilli Laurenti per praedictum
Augustum Milani Nobis porrectis, Decretales hasce Litteras confici expedirique
iussimus et de hac ipsa trina canonizatione publicum instrumentum
Protonotariis Apostolicis exarandum mandavimus. Gratias deinde
omnipotenti Deo ob tantum beneficium devote peragentes, hymnum Te
Deum, quem Nos praecinuimus, omnes gaudio exsilientes decantaverunt.
Primum deinde novensilium Sanctorum patrocinio invocato, Nos homilia
populum allocuti sumus in qua « Haec est dies, inquimus, quam fecit
Dominus, exultemus et laetemur in ea. Hodie Christus Dominus, devicta
morte, aeternitatis nobis aditum reseravit; hodie militans Ecclesia
triumphantis Ecclesiae gaudia effusior e laetitia participat, quod tres
e suis civibus, divini Redemptoris vestigia secuti, sanctitudinis sempiternaeque
beatitatis compotes inerranti iudicio consecrantur.
Breve deinde de singulis Sanctis illis praeconium teximus, eorum
virtutum laudes recolentes, ut ad ipsorum egregie gesta pro viribus imitanda
incendamur : ac tandem verba quae sequuntur in fine adiecimus,
quae in Nostris hisce Litteris iterare collubet Nobis : « Tribus in his Caelitibus
peculiaris videtur Nobis providentissimus Deus benevolentiae dedisse
pignus; quandoquidem iidem — populis in praesens tanto rerum
discrimine turbatis — novam Ecclesiae portendunt meliorum temporum
spem. Quorum Caelitum alterum, Poloniae decus, christiani Orientis et
Occidentis unitatem suis precibus imploraturum confidimus, in cuius
finibus ipse martyrii palmam promeruit; alterum catholicae Hispaniae,
pace tandem concordiaque redintegrata, vigentiora christianae vitae
opera conciliaturum; alterum denique sacris Missionalium expeditionibus
uberiora usque incrementa deprecaturnm, quas ipsemet indefaticabili
studio suasit atque provexit. Benignissime iidem patriam quisque suam
respiciant; suaque tutela efficiant ut, — errorum colluvione prohibita,
quae ima Civitatis fundamenta subruens atque corrumpens, populos in
barbariem veterem detrudere conatur — nostra quoque aetate eaedem
Nationes validissima exstent catholicae religionis civilisque cultus propugnacula.
Itemque Ecclesiam universam benevolenti vultu respiciant,
utque una simul comprecando a Deo impetrent, ut eius ductu e praesentibus
tempestatibus victrix emergens, novos agat triumphos, omnesque
gentes ad unum Iesu Christi ovile feliciter reducat. Amen ».
Qua homilia a Nobis habita, apostolicam benedictionem et plenariam