AAS 40 (1948), p. 56
adstantium in aula ingravescente tumultu, res continuo intermittuntur,
ita ut mox bellum inde secuturum omnes intelligerent. Instante periculo,
senex quidam pius sacerdos, cui nomen Heini Am Grund, noctu
ad Nicolaum festina vit, quem de his quae accidebant certiorem fecit.
Prima luce insequentis diei cum quidam e Legatis iam in eo essent ut
equis ascensis abirent, anhelans ad Senatum pervenit sacerdos ille, Legatos
rogans ut suprema Patris verba auditum in curiam denuo convenirent.
Altissimo adstantium silentio, litterae Nicolai clara voce perlectae
fuerunt. Continuo lux, quae frustra antea conata erat pertingere
animos, omnes perculit : illico cedunt suspiciones, irae sedantur, et qui
hesterna die iam ad arma currebant, sese amplexantur flentes, dexterasque
effuso animo mutuo iungunt. Aera sacra valles per sonar unt iucundumque
nuntium pacis laboriose partae dederunt, quae deinceps
hostiles animos in unum esset compositura, dum Nicolaus Pater patriae,
pacis restitutof et alter reipublicae conditor ab omnibus laetis vocibus
salutatur.
Anno millesimo quadrigentesimo octogesimo septimo fortis poenitentiae
athleta septuagesimum annum agebat mortisque dies, uti ipsi
cum adhuc domi esset divinitus reseratum fuit, propinquabat. Nunc
autem' Nicolaus ad umbram veluti sui erat redactus": ossibus pellis
adhaerebat. Vigiliis, austeritatibus ac poenitentiis confectus, non amplius
valebat cubiculum relinquere. Post idus martias eodem anno Ca-1
pellanus illum quodam mane invenit in pavimento recumbentem acribus
cruciatum doloribus. Moniti filii et coniux ad Ranft convolant. Adstantibus,
qui enixe efilagitabant ne quid auxilii a se abnueret,unum tantum
respondit ardentissime desiderare, Sanctissimo Domini Corpore postremum
refici. Sanctae Ecclesiae igitur munitus Sacramentis, filiis, patriae
bona adprecatus, pia coniuge salutata, prima luce diei primae et vicesimae
Martii mensis, die festo S. Benedicti Abbatis, placidissime animam
Deo reddidit.
Examinatum corpus, ingenti hominum concursu, in pagi coemeterio
prope externum parietem ecclesiae paroecialis Saxulensis tumulatum
fuit, et illuc fideles aecurrere assueverunt, praesertim aegroti, qui a
suis languoribus plerumque mirabiliter sanati dicebantur. Quapropter
Episcopus Lausannensis post annos quindecim a Servi Dei obitu, aucta
magis quotidie fama eius sanctitatis, ut maiori ille coleretur honore et
ne fideles eius reliquias auf errent, sacras exuvias solemniter intra ecclesiam
transferendas curavit atque in tumulo supra terram eminenti,
ferréis clatris cincto et praegrandibus extructo lapidibus, recondere
iussit.
ita ut mox bellum inde secuturum omnes intelligerent. Instante periculo,
senex quidam pius sacerdos, cui nomen Heini Am Grund, noctu
ad Nicolaum festina vit, quem de his quae accidebant certiorem fecit.
Prima luce insequentis diei cum quidam e Legatis iam in eo essent ut
equis ascensis abirent, anhelans ad Senatum pervenit sacerdos ille, Legatos
rogans ut suprema Patris verba auditum in curiam denuo convenirent.
Altissimo adstantium silentio, litterae Nicolai clara voce perlectae
fuerunt. Continuo lux, quae frustra antea conata erat pertingere
animos, omnes perculit : illico cedunt suspiciones, irae sedantur, et qui
hesterna die iam ad arma currebant, sese amplexantur flentes, dexterasque
effuso animo mutuo iungunt. Aera sacra valles per sonar unt iucundumque
nuntium pacis laboriose partae dederunt, quae deinceps
hostiles animos in unum esset compositura, dum Nicolaus Pater patriae,
pacis restitutof et alter reipublicae conditor ab omnibus laetis vocibus
salutatur.
Anno millesimo quadrigentesimo octogesimo septimo fortis poenitentiae
athleta septuagesimum annum agebat mortisque dies, uti ipsi
cum adhuc domi esset divinitus reseratum fuit, propinquabat. Nunc
autem' Nicolaus ad umbram veluti sui erat redactus": ossibus pellis
adhaerebat. Vigiliis, austeritatibus ac poenitentiis confectus, non amplius
valebat cubiculum relinquere. Post idus martias eodem anno Ca-1
pellanus illum quodam mane invenit in pavimento recumbentem acribus
cruciatum doloribus. Moniti filii et coniux ad Ranft convolant. Adstantibus,
qui enixe efilagitabant ne quid auxilii a se abnueret,unum tantum
respondit ardentissime desiderare, Sanctissimo Domini Corpore postremum
refici. Sanctae Ecclesiae igitur munitus Sacramentis, filiis, patriae
bona adprecatus, pia coniuge salutata, prima luce diei primae et vicesimae
Martii mensis, die festo S. Benedicti Abbatis, placidissime animam
Deo reddidit.
Examinatum corpus, ingenti hominum concursu, in pagi coemeterio
prope externum parietem ecclesiae paroecialis Saxulensis tumulatum
fuit, et illuc fideles aecurrere assueverunt, praesertim aegroti, qui a
suis languoribus plerumque mirabiliter sanati dicebantur. Quapropter
Episcopus Lausannensis post annos quindecim a Servi Dei obitu, aucta
magis quotidie fama eius sanctitatis, ut maiori ille coleretur honore et
ne fideles eius reliquias auf errent, sacras exuvias solemniter intra ecclesiam
transferendas curavit atque in tumulo supra terram eminenti,
ferréis clatris cincto et praegrandibus extructo lapidibus, recondere
iussit.